vrijdag, januari 30, 2009

Schoolvoorstelling

Na zestien weken is het zover. De voorstelling. Als ik 's ochtends aankom ontbreekt één van mijn spelers. Een andere die ook ontbreekt, had ik sowieso al niet meer verwacht, ze is bij elke dramales ziek en speelt al geen rol meer in het stuk. Maar het meisje dat de presentatrice van de talentenjacht speelt had ik eigenlijk wel verwacht. Maar ze heeft zich keurig ziekgemeld dus daar is niets aan te doen. De jongen die De Vader speelt wil ook de rol van Presentator op zich nemen dus die rol geef ik aan hem.

Van de skvr heb ik de theaterkist laten komen en ondanks protesten van "ik ga me niet omkleden" is iedereen al snel aan het graaien in de grote koffer en verkleed zich. Het meisje dat de Verteller speelt en de hele periode moeilijk heeft gekeken en gezegd dat ze er niks aan vindt verkleed zich en toont dat ze nu toch echt wel lol heeft in het geheel. Ze wil nu plotseling haar tekst op papier om zich zekerder van haar zaak te voelen. Een wonderlijk maar begrijpelijk proces. Helemaal verbaasd was ik toen ze mij aan het einde namens allen bedankte voor mijn lessen.

Ik heb een bewerking gemaakt van de film Little Miss Sunshine over een meisje dat samen met haar familie op weg is naar een talentenjacht. Ik heb het verplaatst naar Nederland en de talentenjacht is in Barcelona. De tussenliggende scènes hebben de spelers zelf gemaakt en geïmproviseerd. De voorstelling is aan de trage kant, de overgangen tussen de scènes gaan niet flitsend genoeg, de voorstelling duurt te lang, sommige teksten zijn onverstaanbaar, maar over het algemeen is het een groot succes.

Het meisje dat De Moeder speelt klaagde van te voren dat onze voorstelling saai zou zijn en dat ik alle leuke scènes had geschrapt. Welke scènes dat dan waren? vroeg ik. Daarop wist ze geen antwoord maar er zou zeker niet gelachen worden. Daarin blijjkt ze ongelijk te hebben. Er wordt veel gelachen.

De tweede voorstelling stuur ik de Verteller wat extra aan van achter de coulissen zodat de vaart er meer in zit. Daardoor gaat de voorstelling nog beter en ook de 1ste en 2e klassers vinden het erg leuk en opnieuw wordt er hard en veel gelachen.

Ik ben meer dan tevreden. Mijn spelers hebben me positief verbaasd met hun inzet en spelplezier. Volgende week begin ik aan de tweede groep derdeklassers. Ook met hen ga ik een voorstelling maken. Ik ben benieuwd.

Op de terugweg naar huis kom ik bij het oversteken van een zebrapad de jongen die De Boef speelde en de jongen die De Danser speelde tegen. "Het was goed, hè, meneer?" zegt De Boef. "Jullie waren geweldig," zeg ik. "Bedankt!"

donderdag, januari 29, 2009

Dichter des Vaderlands

Vandaag is het Gedichtendag en Ramsey Nasr is de nieuwe Dichter des Vaderlands.

Ramsey Nasr
IK WOU DAT IK TWEE BURGERS WAS (DAN KON IK SAMENLEVEN)

en dit is mijn gedicht, komt u binnen
let niet op de galm, wees niet bang
laat ons beginnen in leegte
welkom in mijn krater van licht

ooit kwamen wij samen, u en ik, weet u nog
koel leefden wij op in de glans van een roemer
onze schaduwen als helder kristal
onze roem even terloops als de lichtval
op de brief van een windstille vrouw

goudbestoft waren wij
bleek, bijna doorschijnend van liefde waren wij
wij loken de ogen voor de ander

en wij hielden van boetedoen
vroeg iemand hoe het met ons ging
dan zeiden we naar waarheid
we schamen ons kapot, meneer
wij waren er heilig van overtuigd
dat wij ooit onze bloedeigen heer
zelf met gesels ineengeslagen
en op eigen houtje gekruisigd hadden
de apocalyps stond bij voorbaat
als straf op ons netvlies gebrand

en wat is er gebeurd in die paar eeuwen
dat wij even de andere kant opkeken?

ik wilde u graag een vaderland tonen
vormvast, zuiver en met volgehouden metaforen
een gedicht kneden over ons, maar toen ik begon
moest ik toezien hoe hier het ene volk
het andere spontaan begon te vagen
als twee onverenigbare republieken

hoe kwamen wij zo snel van nietig tot lomp
van weerschijn tot alomaanwezige schreeuwhomp?
hoe kon uit zuinige rupsen dit hummervolk opstaan?

ze zeggen: omdat god verdween - onze vader
had besloten nog wat onzichtbaarder te worden
dan hij al was, kijken of dat kon, nee dat kon niet
weg was god
en in dit stilleven met grote afwezige
stonden nu de verbijsterde nederlanden
hun monden nog vol van vergankelijkheid
vol wuftheid en alom gewaardeerd doodsverlangen

al hun ijdelheid was ijdelheid gebleken
al hun schijn, hun gekoesterde slijk, heel dit spiegelpaleis
dat men ooit voor oneindigheid hield
werd nu voorgoed onbewoonbaar verklaard
je hoorde de rijp op hun zielen kraken

en uit dat gat – daar werden wij geboren
kevin, ramsey, dunya, dagmar, roman en charity
als bij toverslag kwamen wij tevoorschijn
bungeejumpend, met oranje opblaashamers
gillend en krijsend en antidepressief
of zwijgend voor een breezer gegangbangd
welkom in nederland vakantieland

ja dat krijg je ervan, dit volk houdt men over
wanneer je de schuld uit ons lijf ramt
we vullen de holte met glimmende leegte

tussen psalmenzangers en pillenslikkers
tussen het goud en het blingbling
vond ik een land dat werd opgeheven

dit land is de wraak van de voorvaderen
als een beeldenstorm razen zij in ons voort
maar het bestaat – zoals ook het verband
tussen kinderstring en boerka bestaat
tussen karnemelk en comazuipen: hol en bol
schuiven wij onze eeuwen ineen

elkaar opheffen is onze kracht
wij streven van nature naar leegte
zoals een cycloop naar diepte snakt

ziet u, een vaderland wilde ik u tonen
niet deze woestijn van oneindige vrijheid
maar hier wonen wij, en hoe mooi zou het zijn
als iemand ooit als een tweedehands godheid
rijm voor rijm een land zou bouwen
voor dit volk dat zijn volk mist

hier, in de open kuil van onze ziel
juist hier zou iets groots kunnen worden verricht
laat ons beginnen met een gedicht

Ramsey Nasr (1974).
Laatste bundel:
Onze-lieve-vrouwe-zeppelin: Antwerpse gedichten (Bezige Bij, 2006).

woensdag, januari 28, 2009

Witte Madonna

In Groningen, in de wijk Lewenborg, vlakbij het huis van mijn Oudste Zus staat dit beeld. De eerste keer dat ik het zie is het vreselijk beklad met zwarte viltstift, maar als ik deze foto neem is het beeld weer brandschoon. Het heet De Witte Madonna volgens mijn zus.

dinsdag, januari 27, 2009

Heerlijk Eerlijk Heertje

Eén van de intrigerendste programma's op televisie van dit moment vind ik Heerlijk Eerlijk Heertje. Een programma over televisiemaken en over eerlijkheid. Hoe je nooit eerlijk kunt zijn op televisie. Dat er altijd verborgen agenda's zijn.

Het programma draait rondom een talkshow die woensdagavond wordt gemaakt en sinds kort zaterdagnacht om één uur wordt uitgezonden. Een programma dat niemand ziet. Denk ik. Ikzelf heb het in ieder geval nog nooit gezien. Wat ik wel gezien heb zijn alle afleveringen van het programma dat vrijdagavond na de Mega Mike en Mega Thomas show wordt uitgezonden. Daarin laat Raoul Heertje zien hoe zijn programma wordt gemaakt. Met reality-achtige gedeelten waarin hijzelf over zijn twijfels praat. Recht in de camera. Met stukjes uit de talkshow. Met straatinterviews. Met blikken achter de schermen. Een fascinerend geheel van ongestructureerde beelden. Soms lijkt het programma volkomen doelloos maar toch ben je als zoeker geneigd te zoeken naar een verhaal achter de beelden. Dat is er niet. Een thema is er meestal wel. Zo was dat in de laatste uitzending de kijkcijfers van het programma en de vraag waarom kijkers halverwege wegzappen.

Ik zap niet weg. Ik blijf naar Heertje kijken. Eerlijk waar.

maandag, januari 26, 2009

Droom

Ik droomde dat ik een nieuwe baan had. Op een ontwerpbureau of zoiets. Tenminste dat dacht ik. Want ik had geen flauw idee wat ik moest doen. Voor me op mijn bureau lag een boek waar ik wat in keek, maar ik had geen idee wat er in stond. Om me heen zaten andere mensen aan bureau's, aan het werk of met elkaar aan het praten. Zo ging de tijd voorbij. Toen gingen er een paar mensen weg. De werkdag was om. Een strenge mevrouw in mantelpak, lang en slank, ging langs de tafels om te kijken wat iedereen die dag gedaan had. Ze was boos op mij omdat ik niks had gedaan. Om dat recht te zetten en om haar te vragen wat mijn taken dan waren, liep ik achter haar aan.

Ik kom terecht in een labyrinth van gangen en ben al spoedig de weg kwijt. De kantoorgangen gaan langzamerhand over in organische vormen en ik loop in een soort grot. Ik kom op een plaats waar allerlei grote kartonnen dozen staan opgeslagen. Ik maak er één open en binnenin zit een schaalmodel van een donkergrijze Fiat 500, een topolino. Ongeveer een meter hoog of iets hoger. Tot aan mijn borst komt het ding. Om in je huiskamer te zetten, wordt me verteld. Voor topolino-liefhebbers.

Daarna kom ik uit de grotten en sta op een plateau onder de blauwe hemel. Samen met een paar mannen in overalls. Het is prachtig weer. Er worden raketten afgeschoten vanaf de grond achter ons, op een stad een eindje verderop. Ze maken boven ons hoofd een boog, geluidloos en dodelijk gevaarlijk op weg naar hun doel.

zondag, januari 25, 2009

De levende stem

Er is weer eens een headset stuk. Eens in de zoveel tijd doet plotseling één van de twee oordopjes het niet meer. Nu herkent mijn telefoon mijn headset niet meer. "Toebehoren niet ondersteund" geeft mijn telefoon als melding als ik het ding aansluit. Zal wel ergens een draadje los zitten. Mijn vorige headset doet het nog slechts aan één kant. Dus nu stap ik zonder muziek, filosofiecollege of podcast op de fiets.

Ik realiseer me dat ik vroeger, toen ik nog een krantenwijk had, op de fiets altijd zelf aan het zingen was. Zoals mijn vader altijd floot op de fiets. Mensen vroegen me als ze me hoorden zingen vaak of ik zo vrolijk was. Terwijl het zingen niets met vrolijkheid of droefenis te maken had. Ik hield en houd gewoon van zingen. Ook toen ik het huis van een zwangere kennis aan het schilderen was zong ik altijd onder het werk. Zij genoot altijd van mijn gezang als ze 's middags een middagdutje ging doen. Met de komst van walkman, discman en mp3-speler zing ik veel minder voor mezelf. Ik zing nog steeds, thuis, in de oefenruimte met de band, maar veel minder op de fiets. Wie weet laat ik dat nu weer terugkomen. Weg met de hoofdtelefoon en ingeblikte muziek. Leve de eigen stem!

vrijdag, januari 23, 2009

E.T.A. Hoffman: Fantastische vertellingen

Sommige boeken staan al heel lang in de kast dat je niet meer weet hoe ze daar terechtgekomen zijn. In dit boek staat voorin een opdracht van een zekere Hans. Welke Hans weet ik niet. Ik denk dat het een vriend is van mijn vrouw en vraag haar er naar. Zij denkt dat het boek van haar oudste zus is. Die had ooit een Hans als vriend. Waarschijnlijk ooit geleend en jarenlang niet teruggebracht. Door wie van ons het is geleend is ook al lang vergeten. Maar nu dan toch eindelijk gelezen. Het kan terug naar de rechtmatige eigenaar.

Het boek bevat vijf verhalen, vertaald en ingeleid door Theun de Vries. Raadselachtige verhalen, spookverhalen, satanische verhalen. Spannend verteld, een tikkeltje ouderwets maar de start van een lange traditie. Eigenlijk vind ik alle verhalen ongeveer even goed. Het eerste, Ridder Gluck, is iets minder, maar schijnt het allereerste verhaal te zijn dat Hoffman ooit schreef en werkt toe naar een clou. Maar Ignaz Denner, over een arbeider die lastig gevallen wordt door een mysterieus en duivels personage, een soort van vampier, is ongelooflijk spannend. Het Majoraat over een verdoemd kasteel, is een prachtige mengeling van een liefdesverhaal en een spookverhaal. Doge en Dogaressa is een historische avonturenroman die speelt in Venetië, vol onverwachte ontwikkelingen en geschreven naar aanleiding van de bezichtiging van een schilderij van Kolbe. Tenslotte besluit het boek met een historisch verhaal over freule De Scudéry in de tijd van Lodewijk XIV over een psychopathische seriemoordenaar die Parijs onveilig maakt. De zeventigjarige freule lost de zaak op als een Miss Marple avant la lettre. Ik weet zeker dat ik meer verhalen van Hoffman zal lezen.

donderdag, januari 22, 2009

Weer een ronde

Weer is er een ronde voorbij bij mijn dramalessen op de middelbare school. De vierde ronde. Met een presentatie van een aantal sprookjes. Assepoester, Sneeuwwitje, Doornroosje en Roodkapje worden gespeeld. In eerste instantie vinden de leerlingen het nogal kinderachtig, sprookjes, maar als ze eenmaal bezig zijn storten ze zich er helemaal in. Dit waren twee erg leuke groepen, deze eerste en tweede klas. Wat me in het algemeen opvalt bij de presentaties is dat de concentratie en de rust tijdens het kijken naar elkaar nu een stuk beter is dan aan het begin van de rit bij de allereerste presentaties.

Met mijn derde klas nader ik ondertussen ook het einde. Volgende week is de voorstelling. Dan heb ik geen eerste en tweede klas maar heb ik 's ochtends een technische doorloop en een repetitie en dan spelen maar. Ik heb een bewerking gemaakt van de film "Little Miss Sunshine". Soms gaat het zo langzaam dat ik het ergste vrees maar aan het einde van de les doen de leerlingen een snelle versie en dan is ineens de concentratie er wel weer. Misschien moet ik nog een titel bedenken voor de voorstelling.

zaterdag, januari 17, 2009

Zubin Mehta: Le Sacre du Printemps

Mijn Oudste Dochter nodigt me uit om mee te gaan naar Le Sacre du Printemps in De Doelen. Het is jaren geleden dat ik bij een klassiek concert ben geweest. Ik voel me vereerd. Ik vind het een geweldig mooi stuk, van Strawinsky, en de dirigent, Zubin Mehta, en het orkest, het Koninklijk Concertgebouw Orkest, zijn allebei wereldberoemd. Dus dat wil ik wel eens zien.

Ik word niet teleurgesteld. Het orkest speelt zo intens samen, de muziek is zo mooi. Soms heb ik tijdens de Sacre, het laatste stuk, de neiging om op te springen en te gaan dansen, iets wat natuurlijk niet kan in een klassieke concertzaal, maar de muziek is zo opzwepend en ritmisch dat de voetjes eigenlijk van de vloer moeten. Maar ook het tweede stuk, met het Groot Omroepkoor, de Psalmenymfonie, is erg mooi op een totaal andere manier. Prachtig gezang met veel hallelujah, een groot contrast met de heidense muziek van de lenterite waarmee het concert eindigt. Geopend werd met de Symfonie in drie delen, alles van Strawinsky, een stuk waarvan ik me vooral een heel mooi stukje solotrombone herinner. Al met al een hele belevenis.

Siberia: Snapshot Sushi

Snapshot Sushi is de eerste voorstelling die de "oude" jongerentheatergroep Rotjong maakt onder de vlag van de "nieuwe" jongerentheatergroep Siberia, de samenvoeging van Rotjong met Het Waterhuis en de artistiek leider van Rotterdams Lef. Geschreven door Anna van der Kruis en geregisseerd door Mariëlle van de Griendt speelt de voorstelling in het festival Youngdock09. Een festival dat de aftrap is van het nieuwe gezelschap. Tot mijn spijt heb ik alleen tijd voor deze voorstelling in het festival en zelfs die mis ik bijna omdat ik in de foute veronderstelling ben dat de voorstelling om 19.00 uur begint, terwijl hij om 18.00 uur begint. Gelukkig ontdek ik mijn fout tijdig en arriveer op het juiste tijdstip in de sushibar die in de erker van de Rotterdamse Schouwburg is neergezet.

Door de dame in kimono en met Japans kapsel wordt ik tussen twee acteurs gezet die als levende standbeelden naast mij zitten,een jongen en een meisje. We zitten met zijn allen aan lange rode lage tafels in een carré. Met moeite raak ik mijn lange benen kwijt. De voorstelling begint met een gesprek tussen de jongen en het meisje die vlak naast mij zitten en ik voel me lichtelijk ongemakkelijk, maar tegelijk vind ik het ook heel grappig.

De dame in de kimono blijkt eniszins de regisseur van de gebeurtenissen in de sushibar. Ze geeft aan wanneer er gegeten moet worden en haalt op een gegeven moment een karaokeset tevoorschijn. Zelf geeft ze het voorbeeld en dan gaan alle zes acteurs om de beurt zingen. De voorstelling zelf is een beetje los zand. Gesprekken tussen jongeren in een sushibar, daarmee is het zoń beetje gezegd. Een hap-snapvoorstelling voor de lekkere trek. Zo wordt de voorstelling genoemd en dat is het ook. Een leuk tussendoortje.

Reading Tot het einde

Er zijn een man of acht bij mijn reading aanwezig. Een klein groepje. We spelen het stuk zoals we het geoefend hebben. Het is reuzespannend. Maar achteraf ben ik blij dat ik dit georganiseerd heb. De reacties zijn ondanks de vele kritiekpunten goed. De figuur van de man, de Zanger, in het stuk kan beter uitgewerkt worden. De vrouwen zijn duidelijk veel meer uitgewerkt. De eindmonoloog van de Actrice vinden sommigen te lang. Moet het pistool geen mes zijn?

De belangrijkste vraag is wat het stuk met mezelf te maken heeft. Ik heb niemand vermoord maar ken wel de liefde voor twee vrouwen, iets wat ik in mijn studietijd aan den lijve heb meegemaakt. Al pratend en nadenkend kom ik wel tot de essentie van het stuk die ik in het vorige blog al neerschreef: iedereen schept zijn eigen waarheid.

Ik schrijf alle punten die genoemd worden op en weet dat ik hier mee aan de slag moet. Maar mijn gevoel is goed. Ik kan verder op de ingeslagen weg.

woensdag, januari 14, 2009

Repetitie Tot het einde

Op woensdag repeteer ik een dag lang met Judika Leszman en Sasia Deck voor de reading van Tot het einde. We repeteren in de grote bovenzaal van het Theaterverzamelgebouw, de Van Waesbergezaal, vernoemd naar de oudste drukker van Nederland. Die was vroeger eigenaar van dit gebouw waarin toen een drukkerij was gevestigd. Als we aankomen is het er ijskoud. De zaal is hoog en aan de bovenkant is een glazen puntdak. Het is de allermooiste zaal van het gebouw.

Eerst lezen we dicht tegen de verwarming de tekst hardop. Om er in te komen. Dan geef ik gelegenheid tot het stellen van vragen. De belangrijkste vraag is waarom ik dit stuk heb geschreven. De moeilijkste vraag ook. Omdat je er zin in hebt. Om iets te vertellen. Langzamerhand wordt me steeds duidelijker wat ik wil vertellen. Iedereen kiest zijn eigen waarheid. Dat is de premisse van het stuk. Er bestaat geen objectieve waarheid. Dè waarheid is er niet. Alle personages in dit stuk hebben een eigen waarheid. Een eigen doel ook.

Terwijl we zitten te werken merk ik wel dat het stuk 'werkt'. Het is misschien nog niet af, daarom heb ik de reading georganiseerd, om de feilen van het stuk te ontdekken, maar ik ben niet ontevreden. Ook niet over de spelers die ik gekozen heb. Integendeel. Beiden hebben iets geheel eigens, in bewegen en spreken.

We doen de eerste en laatste scène simpel op twee stoelen met bijna tot geen enscenering. De middelste scène repeteren we uitgebreider. Met meer spel en beweging. Ik ga het lied (Es ist vollbracht van Bach) nog instuderen en Judika belooft morgen een dans te improviseren op De dood en het meisje van Schubert.

's Avonds heb ik moeite om in slaap te komen. Het stuk zit in mijn hoofd. Hoe zullen de mensen die morgen komen kijken reageren?

dinsdag, januari 13, 2009

Morgen ga ik tot het einde

Morgen is het zover. Dan ga ik een dag lang repeteren aan mijn zelfgeschreven stuk Tot het einde. Een spannende dag. Hoe zal het gaan? Nog spannender is de dag er na. Dan vindt een reading plaats voor een klein publiek dat daarna zijn kritiek mag geven. Ik vraag me af of iemand iets zal snappen van wat ik heb geschreven. Of het duidelijk is wat ik heb bedoeld. Zelf weet ik niet eens precies wat ik heb bedoeld. Een vuurdoop.

Ook is het de eerste keer dat ik met deze twee dames ga werken. Zal het gaan zoals ik wil dat het zal gaan? Krijgen we op de eerste dag gelijk al ruzie? (Verwacht ik niet trouwens, als er al conflicten ontstaan dan is het meestal eerder aan het einde van een repetitieperiode dan aan het begin.)

Ik heb er zin in!

maandag, januari 12, 2009

Coaching

Ik kom aan op de school waar ik een aantal leerlingen moet coachen. Vierdeklassers van het Marnixgymnasium die het toneelstuk van de eersteklassers regisseren voor De Grote Avond op 12 en 13 februari in Theater Zuidplein. Niemand weet waar ik naar toe moet. Van te voren is me verteld dat de receptie verlaten zou zijn maar daar is iemand die niet weet waar ik naar toe moet. Ik wacht in de lerarenkamer en lees wat in een krant. Dan komt een kortgeknipte blonde dame op me toe die zoekend rondkijkt. Ze denkt dat ik de man ben die zij zoekt en dat is het geval. Ze neemt me mee naar boven. Eerst moet de sleutel van het lokaal worden gehaald. Ik wacht voor een deur. Dan gaan we verder de school in. Nog verder omhoog naar het lokaal waar de leerlingen zich bevinden. De rest van de school loopt uit, het is vrijdagmiddag kwart over drie en iedereen gaat naar huis op weg naar het weekend.

In het lokaal is het gigantisch druk. Er staan een hele eerste klas en de begeleidende vierde klas leerlingen. Het is een klein lokaal en iemand stelt aan de Kortgeknipte Lerares voor om naar het gymlokaal te gaan. Dat klinkt als een goed voorstel, hier is het overduidelijk veel te klein. Opnieuw gaan we alle trappen af naar beneden.

woensdag, januari 07, 2009

Judith Visser: Ysabella

Het Rotterdams Leescadeau, een jaarlijks cadeau van de Rotterdamse bibliotheek was dit jaar van de hand van de in Rotterdam nogal populaire Judith Visser. Al twee jaar achtereen won ze de prijs voor het Beste Rotterdamse Boek (in 2006 en 2007). Het boek is ook nog eens te beluisteren als luisterboek via de site van RTV Rijnmond.

Een gegeven paard mag je niet in de bek kijken, zegt het spreekwoord. Dit is het derde gratis boek dat ik in het afgelopen jaar uit de bibliotheek heb meegenomen. Het eerste was De Gelukkige Klas, het tweede Twee Vrouwen. Dit drietal heb ik nu achtereenvolgens gelezen. Dit laatste, Ysabella, is zonder twijfel het slechtste. Wat een slechte schrijfster is die Judith Visser. Het boek staat vol met cliché's en het verhaal sleept zich voort tot de belachelijke ontknoping. Het kostte me moeite dit wangedrocht uit te lezen. Voor mij geen Judith Visser meer. Maar wie het desondanks wil proberen: er zijn er nog genoeg over in de bibliotheek en het mijne kun je ook gratis komen afhalen.

dinsdag, januari 06, 2009

IJspret

Het is lang geleden dat de Kralingse Plas geheel bevroren was. Maar vandaag is het zover. Minstens twee jaar, misschien wel drie jaar heb ik niet geschaatst. Wat onwennig sta ik op het ijs. Maar het kan. Een heel rondje Kralingse Plas schaatsen!

zondag, januari 04, 2009

Theo Thijssen: De gelukkige klas

Het vorige boek dat ik las was Twee Vrouwen van Harry Mulisch, uitgegeven ter gelegenheid van Nederland Leest 2008, het boek De gelukkige klas van Theo Thijssen was vorig jaar het gelukkige boek dat werd uitgegeven ter ere van Nederland Leest 2007. Dat boek slingerde al enige tijd in ons huis rond en heb ik naar aanleiding van het eerstgenoemde boek ook maar eens ter hand genomen.

Eerst iets over de vormgeving. De gratis boekjes in de serie Nederland Leest zijn prachtig vormgegeven door anthon Beeke met een tekst op de voorkant in een mooie letter, die doorloopt in het binnenwerk. Met een paar mooie illustraties, eentje van de schrijver op het schutblad en een soort omslagillustratie voordat de tekst van het boek begint. Dit boek van Theo Tijssen bevat ook nog eens ouderwetse grafische illustraties, ik vermoed uit de oorspronkelijke uitgave uit 1926. Zijn ze van Valentine Edelmann of van een onbekende graficus? Dat wordt uit het colofon helaas niet duidelijk, maar even zoeken op het www maakt duidelijk dat mevrouw Edelmann een moderne illustratrice uit Amsterdam is.

Dan het boek zelf. De Friese Regisseur had me gezegd dat iedereen die les geeft dit boek gelezen moet hebben. Voor iedereen die les geeft is het inderdaad een feest der herkenning. Het boek is verschenen in 1926 en aan het eind blijkt dat het zich afspeelt ergens voor de Eerste Wereldoorlog. Maar het lijkt of er niets veranderd is in hoe een meester omgaat met zijn klas. Een klas en een meester zijn een eenheid, los van de rest van de wereld, opgesloten in zichzelf. Elke klas heeft een ziel, schrijft Thijssen in dit ontroerende boek. De conclusie aan het eind van Kraak, de collega van de hoofdpersoon, meester Staal, is veelzeggend:

"Want hij wist toen al wat ik nu pas begin in te zien: er is op de wereld maar één ding werkelijk en dat is de liefde. Hij had gelijk, de rest ís altijd nonsens."

zaterdag, januari 03, 2009

De dood van het Tigra-meisje

In een Antwerpse krant, de Standaard, valt mijn oog op een artikel over het Tigra-meisje. Begin jaren tachtig hing Antwerpen nog vol met haar beeltenis, nu is ze compleet uit het straatbeeld verdwenen. In de Antwerpse café's wordt ondanks het rookverbod nog volop gerookt maar reclame voor Tigra wordt niet meer gemaakt.

Het Tigra-meisje heette Angeline Saey en in het artikel over haar man, de nu bejaarde diamantair Josef de Roeck (79), staat het volgende over haar:

"Het leven van het Tigra-meisje (...) eindigde bijzonder tragisch. Op een dag in de lente van 1979 kwam De Roeck thuis samen met de kinderen van het echtpaar. Beneden aan de trap in de riante villa in Brasschaat van het gezin lag het lichaam van Angeline Saey in een grote plas bloed met een strop rond haar nek. Saey was toen 46 jaar oud. (...) De moord werd nooit opgelost."

Nu vele jaren later en bijna tachtig jaar oud, draait haar echtgenoot Josef de Roeck de cel in voor drugssmokkel en is de moord op zijn vrouw nog steeds niet opgelost. Een vreemde geschiedenis. Wonderlijk is ook de opleving van het merk Tigra begin jaren tachtig zo vlak na de moord op het model dat zo prachtig werd vereeuwigd door Al Moore.

Lees het hele krantenartikel door op het plaatje te klikken.

donderdag, januari 01, 2009

Het Vermoeden gaat Tot het einde

Beste / Lieve / Geachte

In 2009 gaat Stichting Het 'Vermoeden' Tot het einde en wenst u allereerst een heel gelukkig nieuwjaar!

Op donderdag 15 januari geeft Het 'Vermoeden' een exclusieve preview van het stuk Tot het Einde. Graag nodigen we u hiervoor uit, als theaterliefhebber / expert / maker / acteur.
Na de openbare reading van het stuk willen we graag met u in discussie over het stuk en hoe het zou moeten worden gespeeld en geregisseerd.
Voelt u zich als lezer van dit blog hierdoor aangesproken? Laat dan weten of u komt en wij vertellen u de geheime lokatie waar wij Tot het einde gaan!

Vriendelijke groet,

Fedde Spoel
Voorzitter / regisseur / acteur