dinsdag, oktober 23, 2012

Brian

Enige tijd geleden gaf Brian Dunphy een lezing over South Park en de Amerikaanse maatschappij voor Studium Generale Rotterdam. Ik maakte een niet echt gelijkende tekening van de man, met mijn vinger op de iPad.

maandag, oktober 22, 2012

Sanford Meisner

Regisseur Sanford Meisner

Met de vinger getekend op de iPad.

donderdag, oktober 18, 2012

Verdwenen

Ineens is ze verdwenen. Weg. Vier keer heeft ze me gebeld. Maar ik was aan het eten koken en daarna, terwijl het eten in de oven stond, televisie aan het kijken. Mijn telefoon zat in de binnenzak van mijn jas aan de kapstok. Niets gehoord.

Het is donderdagavond.

Als ik er achter kom dat ze me vier keer heeft gebeld is het al laat. Tien uur. Ik bel haar. Antwoordapparaat. Ik spreek in. Geen antwoord terug. Ik bekijk de email. Daar zijn twee lange mails en een hele korte. Alledrie van haar. Papperdepap je neemt niet op, luidt de korte. Dan lees ik de twee lange mails.

Ze vertrekt morgen. Naar Berlijn. Liftend. Ineens. Of niet echt ineens. Ze heeft de hele week zitten twijfelen over wat ze zou doen. Naar mijn verjaardag komen of liften naar Berlijn. Allebei had ze het beloofd. Aan mij en aan een vriendin. Mij om te komen, haar om te gaan. Ze wilde me nog bellen om het eerlijk te bekennen. Een lang epistel helemaal in haar stijl moet mij overtuigen. Dat doet het niet helemaal. Ik ben boos en teleurgesteld. Ik moet tegelijk lachen om de grappige teksten die helemaal haar stijl zijn.

Het is vrijdagochtend.

Bij haar oudere zus hangt ze de volgende ochtend vroeg het cadeau aan de deur zonder iets te zeggen terwijl zuslief onder de douche staat, en ze verdwijnt als een dief in de nacht. Op naar het Festival of Light in Berlijn. Gelukkig komt ze zonder kleerscheuren aan en ook weer zonder kleerscheuren terug.

Het is zaterdagnacht, even over twaalven.

Op mijn verjaardag belt ze me. Vrolijk. Onbezorgd. Alsof er niets aan de hand is. Ik bedank haar voor het mooie cadeau. Vier zeefrukken, zelf gemaakt.

Maandag. Einde van de middag.

Als ze in Nederland terug is bel ik haar nogmaals als ik uit mijn werk thuis kom. Ze zit in de trein en is in de buurt van Eindhoven. Wederom word ik niet boos. Maar we moeten nog een hartig woordje met elkaar wisselen.

woensdag, oktober 17, 2012

Naakt door de straat

Ik sta met mijn oudste dochter in de keuken als aan de overkant van de straat ineens een vrouw voorbij rent. Slechts gekleed in een zwarte badjas wordt ze achtervolgd door een geheel geklede man. Ze rennen van rechts naar links langs de flat aan de overkant van de straat. Ik moet denken aan een scène in Radio Days van Woody Allen waarin een Chinese man met een hakbijl in de hand zijn vrouw achtervolgt. Dit ziet er minder komisch uit.
Wat is de man van plan? Ik maak me zorgen om de vrouw. Samen met mijn dochter loop ik naar de voordeur om daar te zien waar man en vrouw zijn gebleven en wat er verder gebeurt. Tegelijk komt Mijn Vrouw de trap af en vraagt ons wat er aan de hand is. Buiten zijn man en vrouw al een heel eind verder als de vrouw ook nog eens haar badjas uitgooit en naakt verder loopt. Het is een regenachtige zaterdag en geen weer voor nudisme. Lichte regen valt op haar naakte lichaam. De man raapt de badjas op en doet die zorgzaam om de schouders van de naakte vrouw. Deze scène herhaalt zich nog een paar keer als een theatrale act van James Brown. Ik begrijp dat niet de man maar de vrouw de boosdoener is in deze straatscène . Mijn Vrouw rent er achteraan maar wordt door de naakte vrouw gesommeerd zich er niet mee te bemoeien. Mijn Vrouw keert onverrichterzake terug, de man en de vrouw verdwijnen tussen de huizen uit beeld. Een merkwaardige geschiedenis met open einde.

maandag, oktober 15, 2012

Het Gronings landschap



We fietsen door het Gronings landschap, onderweg naar Zuidwolde. Prachtige luchten, weinig wind en veel zon.

donderdag, oktober 11, 2012

Rodrigues/Perfeito: Three fingers below the knee

Een komische voorstelling over censuur. Dat is Three fingers below the knee. De spelers hebben uit de archieven van de censuurcommissie van Portugal teksten verzameld die ze nu als theatertekst spelen. Een mooi idee. Een grappig idee, maar de humor is tegelijk wrang, want Portugal heeft veertig jaar lang gezucht onder de censuur. Maar in deze voorstelling levert dat mooie teksten op.

Op de achterwand zijn facsimilé's te zien van de verordeningen van de censuurcommissie, links staat een kledingrek, op het toneel een stoel en een bank. Soms worden op de achterwand fragmenten van films vertoond. Films van toneelstukken die wel vertoond mochten worden terwijl hetzelfde stuk niet op toneel gebracht kon worden zoals Desire under the elms van Eugene O'Neill.

De twee spelers, een man en een vrouw, spelen al deze teksten met een prachtige ingehouden humor. Soms doet de speelstijl denken aan Maatschappij Discordia, Stan en Dood Paard. Met de laatste groep werkte Tiago Rodrigues samen. Wat het extra mooi maakt is de klank van de Portugese taal.

Allerlei stukken die wij als meesterwerken uit de wereldliteratuur kennen worden door de commissie bijvoorbeeld bestempeld als "interessant, maar het Portugese volk is hier nog niet aan toe". Woorden worden geschrapt, "borsten", "kussen". Regieaanwijzingen worden op aanwijzing van de commissie geschrapt. Een kus tussen Romeo en Julia gaat niet door. Romeo en Julia zou best gespeeld kunnen worden maar in de behandeling van deze groep kan het nu juist weer niet. Ze zouden er een protest van maken dat door de Portugese bevolking niet wordt begrepen of niet wordt geaccepteerd.

Het laatste deel van de voorstelling gaat over de voortdurende weigering door de jaren heen van Het bezoek van de oude dame van Friedrich Dürrenmatt. Iedere keer probeert een groep het stuk opgevoerd te krijgen, iedere keer wordt het geweigerd. Steeds op andere gronden. om moedeloos van te worden.

Desondanks een heerlijke zwarte komedie.

woensdag, oktober 10, 2012

Het Vermoeden deze week in De Ster

Mooie aanbeveling van onze huiskamervoorstelling Drie maal Tsjechov in De Ster van deze week:  

"Daarnaast voerden acteur Fedde Spoel en actrice Marjanne Deijl van Stichting Het Vermoeden aangrijpende mini toneelstukjes op, naar verhalen van Anton Tsjechov (Polinka, Het verhaal van mevrouw N.N. en Onheil) en kwam ook nog Pim Dumans langs met een monoloog, waarin hij verklaarde eigenlijk een typemachine te zijn, hij een toehoorster aanzag voor een vel typepapier van de beste kwaliteit en haar min of meer zijn liefde verklaarde. De schrijver hiervan kreeg De Ster niet mee. Na zijn optreden verdween Dumans overigens bliksemsel op de fiets. U kunt de drie verhalen van Tsjechov ook bij u thuis laten spelen door Het Vermoeden! Van harte aanbevolen!"

De naam van de schrijver die de redacteur van De Ster niet meekreeg is David Ives.

Lees het artikel hier online

vrijdag, oktober 05, 2012

Kris Verdonck: M, a reflection

Een solo voor een man en zijn dubbelganger is de ondertitel van de nieuwe voorstelling van Kris Verdonck en A Two Dogs Company. Johan Leysen speelt tegen een driedimensionale projectie van zichzelf, teksten van Heiner Müller. Müller is de M uit de titel. Niet de gemakkelijkste theaterauteur. Ingewikkelde teksten over oorlog en strijd tegen de ander en tegen zichzelf.

Niet alleen theatertechnisch een hoogstandje, maar ook speltechnisch. Op een gegeven moment speelt Johan Leysen een zeker twintig minutenlange monoloog, bijna onbeweeglijk voor op het toneel. Daar is de voorstelling even heel gewoon ouderwets toneelspel. Voor de rest is het een intrigerend spel tussen deze fabelachtige acteur en zijn eerder opgenomen projectie.

Ik verwachtte een saaie voorstelling omdat van te voren in een interview in NRC Handelsblad de regisseur zei: 'Ik maak wel vaker saaie voorstellingen.' Er zit zelfs een erg humoristische scène in waarin Leysen een spelletje papier-steen-schaar met zichzelf speelt. Ook erg knap wat betreft timing trouwens. Schitterende en vernieuwende voorstelling.

Scheerzeep II


Plotseling valt me op dat op het doosje van mijn scheerzeep in grote letters "For men" staat. Nooit eerder opgevallen. Dat betekent dat Mijn Lief het niet langer mag gebruiken. Het is immers voor mannen? Verder is er niets mannelijks aan de scheerzeep. Het heeft geen speciale mannengeur zoals sommige parfums hebben. Het heeft geen mannelijke kleur. Het is zacht groen.

Tegelijk is het bijzonder hoe het geheugen werkt. Stond er altijd al "For men" op mijn scheerzeep? Ik weet het niet. Het komt me als totaal nieuw over. Maar gelukkig heb ik eerder een blog over mijn scheerzeep geschreven. In februari 2010. Twee jaar geleden. Met een plaatje van hoe de verpakking er toen uitzag. Ook toen stond er al "For men" op de tube. Alleen veel kleiner. Het woord "Classic" was op in de versie veel groter. Dat was toen blijkbaar belangrijker.

Ook de aanprijzing op de tube verschilt, die is in de nieuwe versie een stuk verbeterd.

Oud: "Het crème-achtige schuim verrijkt met palmextract, bekend om zijn hydraterende* eigenschappen, draagt zorg voor uw huid tijdens het scheren en laat haar zacht en soepel aanvoelen. * hydratatie van de bovenste huidlagen"

Nieuw: "Het zeer romige en verkwikkende schuim, verrijkt met Palmvruchten extract, zal u helpen een zacht en soepel aanvoelende huid te behouden."

De ovaaltjes waarmee wordt aangegeven in welke taal het product wordt beschreven waren eerder rood met witte letters. Ook het palmblad is lelijker zonder rood. Nu lijkt het er op alsof de rode drukgang helemaal is verdwenen. Maar dat is niet zo. Ook de nieuwe verpakking heeft een rode drukgang. Voor het scheerkwastje. Dat lijkt nu meer op een slagroomtaartje dan op een kwast. Het oude gestileerde scheerkwastje in groen en wit vind ik persoonlijk een stuk mooier. 

Boven de nieuwe verpakking, beneden de oude verpakking, Klik op de afbeelding voor een grotere versie.


donderdag, oktober 04, 2012

Doris Uhlrich: Come back

Een voorstelling met oudere dansers. Vier vrouwen en één man. Ze hebben tijdens de woelige jaren zestig de jongerenrevolutie gemist, want ze waren gewoon hard aan het werk. Of misschien ook te jong, vraag ik me af. Want zoveel ouder dan mij zijn ze zo te zien niet. Ze dansen op sixties muziek, The Doors, Jimi Hendrix, The Beatles. Een sympathieke voorstelling, met een aantal mooie beelden, mooie scènes, maar niet veel meer dan dat. Jammer is dat de dansers onderling weinig connectie met elkaar hebben. Iedere afzonderlijke danser doet zijn ding maar er is geen gezamenlijkheid. Vanaf de kant kijken de niet-dansenden geamuseerd toe, maar nemen geen deel aan elkaars solo. Eigenlijk is de beginscène het allermooist. Alle spelers pakken een grote speakerbox op, lopen van achteraan het podium naar voren en wachten net zo lang tot de box te zwaar wordt. Dan zetten ze de box één voor één op de grond.

Ik vraag me eerlijk gezegd een beetje af wat deze voorstelling in de Internationale Keuze te zoeken heeft. Daarvoor is-ie te gewoontjes. Niet uitoznderlijk genoeg.

Biriken: Lick but don't swallow

Iedere engel moet eens in de honderd jaar terug naar de aarde. Binnen 24 uur moet ze daar op zin minst één persoon op het rechte pad weten terug te brengen. Lukt dat niet, dan wordt de engel weer gewoon mens en moet ze de rest van het mensenleven op aarde doorbrengen. Tot ze als mens opnieuw sterft.

De engel uit Lick but please don't swallow smeekt de boven haar geplaatste goden, een stuk of vijf mannen die er als gangsters uitzien, om haar niet naar Turkije te sturen. Niet naar Istanbul. Onders haar smeekbedes wordt ze de afgrond in gegooid en komt terecht op een smoezelig bed, middenin de set van een pornofilm. Rechts op het podium zitten de regisseurs die haar aanspreken als Leila.

Dat is het grappige gegeven van deze Turkse film in De Keuze. De hoofdrolspeelster is een mollige komediante die haar rol met verve speelt. Tijdens de vrijpartijen in diverse standjes op het bed gooit ze er allerlei socialistische en feministische teksten uit om de omstanders tot inzicht te doen komen, haar tegenspeler, de cameraman en de regisseurs. Het mag niet baten en de tijd tikt verder.

Even lijkt het er op dat het stuk een moralistisch happy end krijgt als de cameraman toch bekeerd lijkt te zijn, maar dankzij een onverwachte wending in het verhaal gebeurt dat gelukkig niet.

Een beetje knullig geënsceneerd is het. De hoofdrolspeelster is geweldig maar de enscenering maakt dat het er allemaal enigszins amateuristisch uitziet. Ook vraag ik me af of deze voorstelling in modern Turkije nog schokkend is. In Nederland in ieder geval niet. Grappig, maar niet veel meer dan dat.

dinsdag, oktober 02, 2012

Back to back theatre: Ganesh versus het Derde Rijk

Als er tijdens de Internationale Keuze een publieksprijs zou worden uitgereikt dan zou die zonder twijfel voor Ganesh versus het Derde Rijk zijn van het Back to back theatre. Een voorstelling gemaakt door en met geestelijk gehandicapten. Over het maken van een voorstelling met gehandicapten, over discriminatie, over nazisme, over mythologie, over symboliek en over de overwinning van de kwetsbaarheid op de superman. Een zo bijzonder rijke en gelaagde voorstelling die tegelijk bijna iedereen aanspreekt, het lijkt een wonder. Alhoewel ik ook mensen sprak die er niets in zagen of er zelfs boos over waren.

Ganesh wordt door zijn moeder gevraagd om het oude sanskriet-symbool de swastika, dat wordt misbruikt door de nazi's, terug te halen in Hitler-Duitsland. Anders zal zijn vader, de god Shiva, de wereld vernietigen. Het is 1943. Dat is het verhaal.

Tegelijk wordt ook een gedeelte van het maakproces getoond. De spelers discussiëren met de regisseur (gespeeld door een niet-gehandicapte acteur) over hun rollen en over de thema's in het stuk. Dat begint gelijk aan het begin al. Simon vraagt aan Mark of hij op zijn beurt aan David, de regisseur, zal vragen of Mark mee mag doen met het nieuwe stuk. Dat zal gaan over macht. Het belangrijkste thema van het stuk.

Dan begint de reis van Ganesh, de Indiase god met het olifantenhoofd. De eerste scène brengt hem bij dokter Mengele. Die heeft een gehandicapte jood laten leven om experimenten op hem te kunnen uitvoeren. Ganesh helpt hem ontsnappen en samen vervolgen deze twee hun reis. Met prachtige decors, grote gordijnen van doorzichtig plastic met daarop in zwarte silhouetten geplakte afbeeldingen, worden de verschillende etappes van de reis weergegeven.

Omdat voortdurend wordt geschakeld van het verhaal naar het repetitieproces is het in het begin lastig om er in te komen, totdat duidelijk wordt dat ook deze repetitiefragmenten onderdeel van het verhaal zijn. Met als dramatisch hoogteepunt het moment dat de 'regisseur' uit zijn vel springt als een speler niet kan of wil spelen wat de 'regisseur' hem vraagt. Terwijl je weet dat het niet echt is, vooral omdat de spanning ondersteund wordt door muziek, is het toch aangrijpend te zien hoe de twee elkaar te lijf gaan.

Uiteindelijk komt dan de confrontatie tussen Hitler en Ganesh, de laatste aan het einde van zijn krachten. Hitler, gespeeld door de uiterlijk meest zwakke speler, geeft toe dat hij de swastika uit het godenrijk gestolen heeft. De tijd van de goden is over, een verwijzing naar de Götterdämmerung van Wagner. Hitler sterft maar vanaf nu zal de swastika altijd het symbool van de nazi's blijven. De goden hebben hun macht verloren, vanaf nu is de heerschappij aan de mens.

De meeste bezoekers zijn net als ik razend enthousiast over deze bijzondere voorstelling met bijzondere, want mentaal gehandicapte, acteurs. Maar ook nu spreek ik bij de garderobe een vrouw die het niet met me eens is. Ze vindt dat de holocaust onderbelicht is in de voorstelling. Een andere bezoeker vindt dat de gehandicapte spelers misbruikt worden in de voorstelling. Ik ben het niet met hen eens. De voorstelling laat de gehandicapten juist in hun waarde en om alle thema's van de tweede wereldoorlog te behandelen is wat veel gevraagd. In de huidige vorm is de voorstelling al complex genoeg. Voor mij één van de hoogtepunten van De Keuze van dit jaar.

Technorati Tags: ,