dinsdag, maart 31, 2009

Laatste dag

Vandaag is het 31 maart, de laatste dag om aangifte te doen voor de belasting. Op de valreep dien ik nog even de aangifte omzetbelasting van mijn stichting in, Het 'Vermoeden'. Maar 's ochtends vroeg print ik ook nog even snel driemaal het script van Tot het einde uit om op te sturen naar het Platform Theaterauteurs die ook de deadline hebben op 1 april. Ik hoop dat de kenners daar hun licht willen laten schijnen op mijn tekst. In het weekend heb ik nog een aantal wijzigingen aangebracht. Het grootste gedeelte is hetzelfde gebleven, zo eigenwijs ben ik wel, maar een paar kleine wijzigingen wilde ik graag invoeren. Ik schrijf aan het begin iets uitgebreider over de personages, ik haal een aantal theatrale effecten uit de tekst (dat laat ik over aan de regisseur), en aan het einde werk ik de monoloog van de actrice nog bij, vooral in de typografie. Nu is het opnieuw afwachten geblazen.

Ook denk ik nog even aan Wandi, mijn enige echte ex, die vandaag vijftig zou zijn geworden. Een vreemd idee, dat ze er niet meer is. De verjaardag van mijn zus is niet onopgemerkt voorbij gegaan, die was op dezelfde dag jarig als mijn jongste broer Wasco, maar die is nog zo vers in de herinnering en zo pas geleden gestorven dat ik nog vaak aan haar denk. Aan Wandi denk ik maar soms heel even. Maar bij het opschrijven van de datum kwam haar herinnering plotseling weer voorbij en ging ik rekenen. Hoe oud zou ze nu geworden zijn? Vijftig.

zondag, maart 29, 2009

Satie

Ik heb twee dochters. De ene speelt piano, de ander doet kunstjes bij Circus Rotjeknor. Dit weekend traden ze allebei op. De oudste speelde vrijdagavond muziek van Satie in het Wereld Muziek en Dans Centrum (WMDC), de jongste vertoonde zaterdagmiddag haar kunsten in Hal 4. Op zich al genoeg reden voor een vader om trots te zijn.

De dag na het optreden van mijn oudste probeer ik op gitaar één van de Gnossiennes die ze speelde na te spelen. Nummer drie. Als ik het nummer enigszins door begin te krijgen krijg ik les van haar. Ze leert me de timing. Hoe de volgorde in elkaar steekt. Zoals ik haar vroeger van alles leerde, krijg ik nu les van haar.

Illustratie: Satie door Picasso

vrijdag, maart 27, 2009

Leine en Roebana: footNote


In de jaren tachtig maakten Amy Gale, vers uit Amerika, en Ton Lutgerink, samen met Gerrit Timmers en anderen, een aantal indrukwekkende dans-theater-beeldende-kunst-voorstellingen. Let's start a magazine, gebaseerd op het werk van de dichter e.e. cummings en Midnight Mail, een voorstelling met autobiografische elementen uit het leven van Amy Gale. Beide voorstellingen en ook de daaraan voorafgaande voorstelling A Circular Play van Gertrude Stein (die ik nog in Enschede zag), maakten grote indruk op mij toen ik pas in Rotterdam woonde. En niet alleen op mij. De voorstellingen hadden grote invloed op andere dansers en dansgroepen.

Het duo Leine en Roebana besloot voor de dansdagen in Maastricht een remake van deze voorstellingen te maken, met medewerking van Amy Gale en Ton Lutgerink. Ik hoorde het van Ton tijdens de Rotterdamse R'Uitmarkt en was gelijk enthousiast. Maar Maastricht is ver weg, dus kwam het er niet van hem te zien. Nu zijn de laatste voorstellingen te zien in Rotterdam na een succesvolle tournee door het land.

Gisteren gezien en wederom geweldig. Een feest der herkenning en tegelijk nieuw en opgefrist met twee jonge dansers (man en vrouw) die samen met Amy en Ton dansen (twee oudere dansers) . Sommige beelden stonden me nog levendig voor de geest, evenals sommige teksten. Andere teksten of beelden kwamen terug in mijn herinnering. Echt super. Wie het nog wil zien moet snel zijn, vanavond vindt de laatste voorstelling plaats in theater Lantaren-Venster in Rotterdam.

vrijdag, maart 20, 2009

Solist

Tijdens de tweede editie van Theaterweb doe ik een interessante workshop bij Ragnhild Rikkelman van theatergroep Barr. Vanuit het woord eenzaamheid starten we met associëren en daar komt bij mij onderestaande theatermonoloog uit. Een tekst die ik alleen aan een bureau nooit bedacht zou hebben en over mezelf gaat en toch ook weer niet. Wonderlijk.

SOLIST

Een zwarte man, een vluchteling, zit in een roeiboot midden op de oceaan. Hij heeft een saxofoon in zijn handen. Het is nacht. Om hem heen een uitgestrekte vlakte van glinsterende golven. Boven hem de sterren en de maan.


Ik kan niet huilen.
Heb ik nooit gekund.
Ja, toen ik klein was.
Als mijn vader me sloeg.
Er was altijd de angst
dat mijn vader me zou slaan.
Om niks. Zomaar.
Maar nu huil ik niet meer.
Ik ben niet bang meer.
Niet bang meer voor de nacht. Niet bang meer voor de duisternis die me hier omringt.
Niet bang meer om alleen te zijn.
Mijn sax is altijd bij me.
Ik ben een solist.
Gewend om alleen te zijn. Alleen te spelen.
Vroeger, toen ik nog thius woonde luisterde ik 's nachts naar de radio.
Ik hoorde de blues.
Een klaagzang in de nacht.
Dat troostte me als mijn vader me weer geslagen had en ik alleen in mijn bed lag.
Nu zit ik hier? Een mens?
Alleen met mijn saxofoon.
En troost ik mezelf.
(Hij begint te spelen. Eerst één lange toon. Daarna een melodie.)

donderdag, maart 19, 2009

Schetsblad




En nog een blad met schetsen, thuis gemaakt.

Tekenen


Tijdens de lezing/discussie over neuro linguïstisch programmeren zit ik eindelijk weer eens stiekem te tekenen. Het publiek, de spreker en een dapper meisje dat graag eens wil weten hoe het nu werkt en zichzelf aanbiedt als proefkonijn.

Het is een Chinees meisje in een grijze sweater en in hoge bruine laarzen met een tikkeltje hese stem, dat een fobie heeft voor vogels en veren. Hoe groter de vogel, hoe groter de angst. De trainer gaat met haar aan de slag. Het is een lange slanke man in een gestreept overhemd dat gedeeltelijk verborgen gaat onder een blauwe trui, maar een gestreepte flap komt er aan de achterkant toch onderuit. Hij draagt bruine schoenen zonder veters die enigszins out of tune zijn met de rest van zijn kleding. Ook hem vind ik wel dapper dat hij zich hier begeeft in het hol van de leeuw tussen veelal sceptische wetenschappers in de geneeskunst. Hij verdedigt zich tegen de aantijgingen van kwakzalverij door te zeggen dat hij werkt op basis van no-cure-no-pay. Hij is geen dief van de portemonnaie van armlastige en makkelijk te beïnvloeden slachtoffers. Toch is zijn verhaal niet helemaal overtuigend. Lang niet alle trainers zijn te vertrouwen volgens hem. Maar hoe weet je dan of je een 'goeie' hebt?

Hij stelt het Chines meisje op haar gemak en begint met vragen te stellen. Waar de angst zit in haar lichaam, etc. Toch geeft hij het na een tijdje op omdat het te lang zou duren en te ver zou voeren. Dat is jammer, we hadden toch een beetje gehoopt op een wonderbare genezing.

maandag, maart 16, 2009

RO Theater: Een cowboy met zijn handen hoog juicht waarschijnlijk niet

Omdat ik 's avonds na een hapje eten en even zitten alweer behoorlijk ben uitgerust fiets ik 's avonds om half acht naar het RO Theater voor de première van Een cowboy met zijn handen hoog juicht waarschijnlijk niet, de nieuwe voorstelling van Jetse Batelaan. Het jonge talent dat door het RO Theater is omarmt en nu zijn tweede stuk in Rotterdam maakt. Net als de vorige, Hoofd, is het typische voorstelling. Vijf personen, drie mannen en twee vrouwen rijden met winkelwagentjes rond in een decor dat een supermarkt voorstelt.

Het is een merkwaardig gebeuren. De personages draaien om elkaar heen en soms lijkt het even of ze staan na te denken wat er vervolgens zou moeten gebeuren. Maar over het geheel is het een intrigerend gebeuren. Hilarisch is de scène waarin Gijs Naber de koffer van Herman Gillis aan stukken slaat en die tot zo klein mogelijke stukjes probeert te scheuren en te slaan terwijl het slachtoffer zegt: "Het is wel goed zo", één van de weinige teksten in de verder stomme voorstelling. Herman Gillis steelt sowieso de show in de voorstelling. Ook in de allerlaatste scène waarin hij in een geheel naakt ballet een soort resumé geeft van alle voorgaande gebeurtenissen. Een bijzondere voorstelling die ik niet graag had willen missen.

Pelgrimstocht

video

Op zaterdag loop ik 22 km van Rotterdam naar Gouda tijdens de jaarlijkse pelgrimstocht Van Erasmus naar Erasmus. Alhoewel aan het einde mijn voeten een beetje zeer doen en ik mijn benen zeker voel, ben ik niet zo vermoeid als ik verwacht had. Het is niet echt een geweldig mooie tocht, we lopen voornamelijk over asfaltwegen langs de Hollandsche IJssel, maar het is onderweg gezellig. Ook regent het veel, een dunne miezerige regen waar je niet al te nat van wordt en je je van tijd tot tijd afvraagt of hij niet is opgehouden. Als je dan je regencape hebt afgedaan bemerk je dat het toch nog steeds regent.

Ik praat onderweg met bijna iedereen. Een Indonesisch meisje is pas sinds september in Nederland. Er zijn drie collega's. Eentje van mijn eigen bureau Studium Generale, eentje van het Erasmus Studenten Service Centrum (ESSC) en een ex-medewerkster van het ESSC die nu bij RSM werkt. De laatste twee hebben een partner meegenomen. Een Surinaamse man en een Spanjaard. De Spanjaard en zijn vriendin lopen het grootste gedeelte van de tocht lieflijk samen hand in hand en zoenen elkaar van tijd tot tijd. Ze maken er een romantische pelgrimstocht van. Dan is er een man die sinds kort verlaten is door zijn vriendin. Op zoek naar bezinning en een tijdsbesteding. Met twee jonge mannen, de een een student van de universiteit en de ander zijn vriend, krijg ik geen contact. Dan zijn er nog twee dames van het Erasmus MC en het Maasstadziekenhuis. De eerste heeft al twee keer eerder deze tocht gelopen, de ander al één keer eerder. Aan het begin van de tocht lopen nog twee journalisten van het universiteitsblad mee, een schrijver en een fotograaf, maar zij haken af in Capelle aan den IJssel en voltooien de tocht niet.

We worden geleid door de studentenpastor die van tijd tot tijd passages leest uit de richtlijnen voor een vorst van Erasmus, dan man naar wie deze pelgrimstocht is vernoemd. Ook is er naast de twee journalisten van EM veel aandacht van pers. Bij vertrek worden we gefotografeerd door de hoofdredacteur van De Ster, onderweg worden we voor de radio geïnterviewd door Radio Rijnmond. Ik voel me trots. Ik heb mijn werk goed gedaan. De pers is goed op de hoogte van de tocht. Maar de tocht heeft onze studenten niet weten te enthousiasmeren. Slechts twee studenten lopen mee.

zondag, maart 15, 2009

Maasstadspelers: Echtelijk bed

Op vrijdag ga ik naar 't Kapelletje voor een reprise van Echtelijk bed, een voorstelling van de Maasstadspelers waarvoor één van vrouwelijke spelers de prijs kreeg voor beste actrice tijdens het laatste eenakterfestival. Eigenlijk zou KRT ook meedoen tijdens dit weekend, samen met Boast, de winnaar van het festival, maar niet alle spelers waren beschikbaar, vandaar dat ik nu als toetje de monoloog Wie is ik? krijg van Henk Derksen, ook een speler van KRT en winnaar van de prijs voor beste acteur tijdens hetzelfde eenakterfestival.

Echtelijk bed begint na een korte inleidende scène met alle spelers op een rood gedekt bed, een scène die pas later betekenis krijgt, met een verkoper die datzelfde bed aanprijst. Dan begint een absurd stuk van een zekere Sergi Belbel, een schrijver van wie ik nog nooit had gehoord. Ik ben niet echt onder de indruk van het stuk. Het spelniveau is wisselend, vooral Annemarie Hagenaars die dus de prijs won voor beste actrice, is erg goed. Hoogtepunt is de scène waarin ze in haar knalrode ondergoed haar verlegen tegenspeler probeert te verleiden haar bh open te knopen omdat het haar zelf niet lukt.
Gedurende de eerste helft van het stuk zit ik gefascineerd naar Paul de Jong te kijken, die de verkoper speelt, omdat ik hem niet herken. Ik ken die man ergens van, denk ik voortdurend zonder dat er een belletje begint te rinkelen. Pas na de pauze, vlak voordat de monoloog van Henk Derksen begint, zie ik als hij in de zaal een eindje verderop naast me zit, wie hij is.

Daarna speelt Henk Derksen de monoloog Wie is ik? Een eigengemaakt stuk op basis van het boek Iemand, niemand, honderdduizend van Luigi Pirandello. Een mooie verstild gespeelde monoloog waarin ik soms een beetje heftigheid miste. Het bleef me net iets te keurig. Maar Henk blijft een geweldige speler en ik ben blij dat ik deze twee gemiste voorstellingen toch nog kon inhalen.

zaterdag, maart 14, 2009

Choderlos de Laclos: Les Liaisons Dangereuses

De vorm van het brievenboek was een vorm die me absoluut niet aansprak. Ik kende de film Dangerous Liaisons van Stpehen Frears, had die film jaren geleden gezien, maar ook die prachtige film verleidde me er niet toe het boek Les Liaisons Dangereuses te gaan lezen. Nu, na bijna dertig jaar, heb ik het toch gedaan. Het is prachtig!

Wat een intriges, een geweldige plot die ik al kende van de film, maar zoals het in dit boek is neergeschreven en hoe het verhaal zich langzamerhand ontwikkelt, is heel slim en vernufitg gedaan. De eerste regel alleen al: "Wij menen het publiek te moeten waarschuwen dat wij, in tegenstelling tot wat de bewerker er over zegt, de echtheid van deze brieven niet kunnen waarborgen, maar dat wij zelfs gegronde redenen hebben om te geloven dat het slechts een roman is." De schrijver doet er van alles aan om ons te doen geloven dat alles in het boek waargebeurd is en heeft een geweldige constructie verzonnen om het aannemelijk te maken dat al deze brieven gezamenlijk in zijn handen zijn gevallen. Door weglating weet hij de spanning op te voeren en het stijlmiddel dat hij het meest toepast, iets wat veel toegepast wordt in romans waarbij het gezichtspunt wisselt, is dat van het ontmaskeren van iets wat eerder door iemand anders op een andere manier wordt verteld.

Het boek vertelt het verhaal van de markiezin De Mertueil en de burggraaf De Valmont, twee ingemene karakters die niets liever doen dan anderen in het verderf storten door middel van intriges. De markiezin wil wraak nemen op een man die haar in de steek heeft gelaten en de burggraaf daarvoor gebruiken zodat ook hij wraak kan nemen op weer een ander persoon. Zo kunnen twee vliegen in één klap gevangen worden. Maar alles loopt anders. Beide hoofdpersonen zijn erg eigenzinnig en eigenwijs en laten zich niet zo makkelijk voor het karretje van de ander spannen. Uiteindelijk gaan beiden ten onder aan hun eigen snode plannen. Het einde is dan ook een tikkeltje moralistisch, maar ik denk dat er weinig mensen zijn die dit boek lezen voor de moraal. De gemene karakters zijn daarvoor veel te aantrekkelijk getekend. Ondanks het einde zou iedereen het liefst zijn zoals de markiezin en de burggraaf.

woensdag, maart 11, 2009

Brief van mevrouw Susan Morgan

From Mrs Susan Morgan

BP [38 Rue Des Martyrs Cocody
Abidjan, Cote d'Ivoire
ATTN
DEAREST ONE OF GOD

I am the above named person from Kuwait. I am married to Mr.Abram Morgan, who worked with Kuwait embassy in Ivory Coast for nine years before he died in the year 2004. We were married for eleven years without a child. He died after a brief illness that lasted for only four days.

Before his death we were both born again Christian. since his death I decided not to remarry or get a child outside my matrimonial home which the Bible is against. When my late husband was alive he deposited the sum of $2. 5 Million (Two Million and Five Hundred thousand U.S. Dollars) in the bank here in Abidjan in suspense account.

Presently, the fund is still with the bank. Recently, my Doctor told me that i have seriouly sickness which is cancer problem. The one that disturbs me most is my stroke sickness. Having known my condition I decided to donate this fund to a church or individual that will utilize this money the way I am going to instruct herein. I want a church that will use this fund for orphanages, widows, propagating the word of God and to endeavour that the house of God is maintained.

The Bible made us to understand that blessed is the hand that giveth. I took this decision because I don’t have any child that will inherit this money and my husband relatives are not Christians and I don’t want my husband’s efforts to be used by unbelievers. I don’t want a situation where this money will be used in an ungodly way. This is why I am taking this decision. I am not afraid of death hence i know where I am going. I know that I am going to be in the bosom of the Lord. Exodus 14 VS 14 says that the Lord will fight my case and I shall hold my peace.

I don’t need any telephone communication in this regard because of my health hence the presence of my husband’s relatives is around me always I don't want them to know about this development. With God all things are possible. As soon as I receive your reply I shall give you the contact of the bank here in Abidjan. I want you and the church to always pray for me because the Lord is my shepherd. My happiness is that I lived a life of a worthy Christian. Whoever that wants to serve the Lord must serve him in spirit and Truth. Please always be prayerful all through your life.

Contact me through my e-mail address for more information’s, any delay in your reply will give me room in sourcing another church or individual for this same purpose. Please assure me that you will act accordingly as I Stated herein. Hoping to receive your reply. Remain blessed in the Lord.

Yours in Christ,
Mrs Susan Morgan

maandag, maart 09, 2009

Afgewezen

Mijn verzoek om subsidie aan de Dienst Kunst en Cultuur is door de commissie afgewezen. Een tegenslag en ik beraad me op volgende stappen. Een nieuw subsidieverzoek doen in augustus, andere fondsen aanschrijven. Het plan moet in ieder geval danig worden aangepast. De commissie vindt dat ik teveel zelf wil doen, een conclusie die ik me kan voorstellen als je mijn plan leest. Dus wat ik precies wil en hoe en met wie moet beter door mij worden uitgelegd en verklaard. Ik geef het in ieder geval nog niet een-twee-drie op. Misschien moet ik toch een acteur/zanger zoeken die de rol van de Zanger op zich neemt, of een regisseur zoeken die het geheel regisseert. Het eerste idee trekt me meer dan het tweede. Ik vind mezelf beter als regisseur dan als acteur. Ik moet er over nadenken.

zondag, maart 08, 2009

O.T.: De geit of, wie is Sylvia?

Helemaal vergeten en onterecht helemaal vergeten hierover te schrijven. De voorstelling van Onafhankelijk Toneel: De geit of, wie is Sylvia? Anderhalve week geleden gezien, de eerste tryout. Aan het begin gaat er het één en ander mis waardoor de voorstelling een paar minuten later start dan gepland, maar dan begint een geweldig intrigerend stuk over een vijftigjarige architect die plotseling en zelf ook niet bewust van het waarom, verliefd is geworden op een geit die hij Sylvia noemt. Magistraal spel van de twee hoofdrolspelers, Bert Luppes en Ria Eimers, goed ondersteund door de twee bijrolspelers, Willem de Wolf en Joost Bolt. Weinig hoef ik er verder over te zeggen, overal goede recensies. Enige toevoeging van mij: allemaal naar toe gaan, snel!

Pipilotti Rist: Elixir

In Boymans bezoeken we de tentoonstelling Elixir van Pipilotti Rist. Eerst zijn er eindeloze speeches van de Directeur en van de Curator in een kale en rumoerige Serra-zaal. De Directeur moet een aantal malen om stilte verzoeken voordat hij zijn inleiding kan afmaken. Dan mogen we naar boven, naar de kunst.

In de grote bovenzaal is de installatie van Pipilotti Rist, Elixir. In ruimtes van elkaar gescheiden door golvende doeken van gaas zijn de video's opgesteld. Van te voren wordt gevraagd je schoenen uit te trekken, het waarom daarvan wordt snel duidelijk. De video's worden door middel van beamers geprojecteerd. Op de vloer, op het plafond, op een glazen ei, op een boom met doorzichtige plastic bakjes. Je kunt je uitstrekken op de vloer en naar het plafond kijken waarop naakte dames ronddartelen door de natuur en spelen met fruit. In felle kleuren. De meervoudig vermenigvuldigde dame heeft rossig schaamhaar en tolt en draait voor onze ogen in het rond in het groen. In één ruimte kun je je hoofd neervlijen op een slang, in een andere kun je liggen op bedden, in weer een ander kun je liggen op een soort stoffen heuveltjes op de vloer.

Het is een geweldige ervaring in deze ruimten rond te dwalen. "Wat zou er gebeuren als we ons uitkleden en hier samen op de vloer verstrengeld gaan liggen?" zegt mijn Vrouw. "We kunnen gewoon zeggen dat dit is wat de kunst met ons doet." Het is waar dat deze kunst een erotische uitstraling heeft. Beiden zijn we erg onder de indruk.

Op de terugweg zeg ik tegen mijn Vrouw dat er een speciale nudistendag zou moeten zijn dat je naakt de ruimten kunt betreden. Nog beter zou zijn als je met z'n tweetjes naakt door het doolhof zou kunnen dwalen, antwoordt mijn Vrouw. Ik stel me voor de de Directeur dit doet, na sluitingstijd met z'n lief als iedereen het museum heeft verlaten.

Re: member Pincoffs, de voorstelling

Het is winderig en donkere wolken hangen boven de Maas als ik, iets aan de late kant, naar het Havenmuseum fiets. Het is zaterdag en vanavond is het zover. De Museumnacht en de voorstelling Re: member Pincoffs wordt gespeeld.

Ik kom aan in het Verolme Paviljoen en iedereen zit nog rustig koffie te drinken en van de bonbons te eten waarop Minnekus trakteert. Hij blijkt jarig te zijn vandaag. Ik stel me voor aan de gidsen en begroet de andere spelers. Ook de twee acteurs die in het stadhuis Johan en Dina spelen zijn aanwezig, de Schrijfster die vorig jaar de monoloog schreef en nu beide stukken, en Dokter Kees die de stem van Pincoffs heeft opgenomen en ingesproken. Na de koffie kleden we ons om en betrekken in groepjes de locaties waar gespeeld moet gaan worden. Daarna spelen we aan het einde van de middag voor een handjevol gasten de hele voorstelling als tryout.

Dan is het tijd voor pizza's die van betere kwaliteit zijn als de pizza's van vorig jaar en is er wat lege tijd over. Tijd om rond te hangen. We lopen naar het stadhuis voor de andere voorstelling in de Burgerzaal en hangen daar ook weer een tijd lang rond. Al wachtend en herinneringen ophalend aan onze diverse huwelijken op diverse plaatsen. Ik laat mezelf fotograferen als Anton Heijboer en tenslotte is het zover en zien we de voorstelling RE: ik ook van jou. Over de fictieve liefde tussen Johan Thorn Pricker, de schilder die de wandschilderingen heeft gemaakt in de Burgerzaal van het stadhuis, waar de voorstelling wordt gespeeld, en Dina Evers, de vrouw van de architect Henri Evers, ontwerper van hetzelfde stadhuis. Een mooie poëtische voorstelling in de vorm van voorgelezen brieven, waarin veel tussen de regels wordt gezegd en gesuggereerd. Mooie tekst van Willy Hilverda, mooi rustig gespeeld. Ook de schilderijen van Pricker zijn erg bijzonder en vervullen op de achtergrond een belangrijke rol in de voorstelling.

We lopen terug naar het Havenmuseum en dan "gaan we voor het echie" zoals het in mooi Rotterdams heet. We spelen elf keer en het gaat goed. Het publiek lijkt redelijk enthousiast. Tussendoor veel wachten maar het loopt lekker door en er kan genoeg gespeeld worden. Ik heb het gevoel dat ik redelijk constant en hetzelfde speel. Mijn beide dochters komen om de beurt langs met vriendinnen, een gebaar dat ik zeer waardeer. Naderhand complimentjes en zelf ben ik redelijk tevreden.

Mijn dochters vinden de volgende dag dat ik iets te overdreven heb geartikuleerd en te luid gesproken en mijn vrouw heeft mijns inziens terechte kritiek op de vormgeving van de kostuums. Daar is niet echt de hand van een centrale vormgever overheen gegaan en dat is te zien.

Na de voorstellingen loop ik nog even de Museumnacht in, over de Witte de Withstraat en drink met de Drie Broers een glas bier in café De Schouw. Ik ontmoet nog wat oude bekenden en besluit volgend jaar toneelspelen in de Museumnacht over te slaan. Dan ga ik weer eens vanouds musea bekijken zonder aan één plek gebonden te zijn. Maar ik fiets tegen tweeën met een goed gevoel door de regen naar huis waar Moeder De Vrouw nog op me zit te wachten met een glas rode wijn.

Portret als Anton Heijboer



Tijdens de Museumnacht kon je voor één nacht trouwen in het Rotterdamse Stadhuis na afloop van de voorstelling van Het Lage Licht in de Burgerzaal. Ik laat me door Dokter Kees portretteren als Anton Heijboer met vier bruiden, de vier dames die de bezoekers rondleidden bij onze voorstelling, Re: member Pincoffs.

vrijdag, maart 06, 2009

Re: member Pincoffs, de generale

Als ik arriveer bij de kantine van het Havenmuseum voor de generale repetitie staat regisseur Minnekus de Groot te praten in de microfoon van Jack Kerklaan voor het programma Branie voor 2 op Radio Rijnmond. Het gaat vooral over de voorstelling in de Burgerzaal van het Stadhuis want die heeft als unique selling point dat er na de voorstelling getrouwd kan worden, waarvoor blijkbaar veel belangstelling is. Voor de radio spreken we allemaal een klein stukje van alle drie de scènes uit Re: member Pincoffs. Terwijl ik dit schrijf kondigt Jack het item aan dat gisteravond is opgenomen en om tien voor twee op de radio is te horen.

Daarna volgt de repetitie. Met de geluidsopname met de stem van Pincoffs (niet de echte, maar een verhaal geschreven door Willy Hilverda, ingesproken door Kees Deenik). Deze opname gaan de bezoekers in hun oren horen terwijl ze langs de Leuvehaven lopen. Van tijd tot tijd staan ze stil en zien ze op drie verschillende locaties één van de scènes die wij live voor hun spelen.

Zelf ben ik nogal vermoeid en heb ik het gevoel dat het niet zo goed gaat als de vorige keer. Maar morgen met publiek er bij zal het zeker beter gaan. Ik heb niet de goede schoenen aan en ben vergeten manchetknopen mee te nemen. Die moet ik morgen niet vergeten.

donderdag, maart 05, 2009

Eén na laatste ronde

We besluiten de één na laatste ronde van de klassen 1 en 2 op Calvijn Maarten Luther met opnieuw presentaties. Ik heb me uitgebreid voorbereid voor de presentatie. Ik doe een oefening met een doos geven en ontvangen die ik steeds uitbreid met nieuwe lagen. De eerste oefening is alleen het geven van de doos en het ontvangen, met in de ogen kijken en aannemen. De tweede laag is een zin die er bij gezegd moet worden. Deze zinnen staan op kaartjes die ik van te voren heb gemaakt. De derde laag is een voorwerp dat (zogenaamd, gemimed) uit de doos gehaald moet worden. Ook de voorwerpen staan op kaartjes. De vierde laag is een element als vuur, water, lucht of aarde toevoegen als emotie of intentie aan de handeling. En tenslotte heb ik kaartjes met rollen, zodat ook een rol aan het geheel kan worden toegevoegd. Dat laatste is overduidelijk al te moeilijk.

De leerlingen vinden de oefening en de er op volgende presentatie saai en ze snappen de bedoeling niet.

De oefening is duidelijk te abstract voor de leerlingen. Met klas 1 probeer ik alle lagen, bij klas 2 haal ik de laatste laag er af. Bij klas 3 die ik 's middags heb doe ik met de rollenkaartjes een totaal andere oefening. Al met al ben ik niet tevreden met de dag. Je leert van je mislukkingen, dus dit heb ik er van geleerd. Het lijkt me wel een goede oefening om eens met een toneelgroep te doen.

zondag, maart 01, 2009

Charlotte Köhler: In het ravijn

Recensie van dinsdag 14 mei 1963 over Charlotte Köhler die in de Rotterdamse Schouwburg een voordracht geeft van het verhaal In het ravijn van Tsjechow.
(Klik op het plaatje voor een vergroting.)

Publiekstheater



Mijn vader zegt dat het niets uitmaakt wat voor papiertje je in een boek stopt, als je het er jaren later uithaalt blijft het een interessant relikwie van de tijd waarin het in boek werd verborgen. Ik leen Deel 6 van de Verzamelde Werken van Tsjechov bij het Leeskabinet en vind daarin verschillende schatten. Een programma van een uitvoering van De Meeuw door het Publiekstheater op 16 november 1977. Een kaartje met opmerkingen over dezelfde voorstelling met een tekening van Peter Vos. Een recensie van een voordracht van Tsjechovs In het ravijn door Charlotte Köhler.