zondag, november 30, 2008

Artemis: Vakman

De voorstelling komt moeilijk op gang. Het lijkt er op of de spelers aan het improviseren zijn en de weg in de voorstelling nog moeten zoeken. Het zijn wel geweldige acteurs. Pas als Vakman (Fabian Jansen), de titelrol van het stuk, ten tonele verschijnt begint het stuk te lopen. Dan wordt ook het verhaal duidelijk. Daarvoor is het stuk nogal fragmentarisch met hele mooie momenten.

Vakman is een kunstenaar, hij gaat sterven en heeft zijn drie beste vrienden uitgenodigd om alledrie hun slechtste kunstwerk mee te nemen om te verbranden. Wat volgt is een interessant spel over kunst. Van wie is een kunstwerk? Van de kunstenaar of van de eigenaar? Mag je een kunstwerk vernietigen? Is succesvol zijn belangrijk? Wat uiteindelijk uitmondt in de rituele verbranding van kunst en de schepping van een nieuw kunstwerk dat Vakman zichzelf toeëigent door het te ondertekenen.

Mijn Jongste Dochter wordt tijdens deze jeugdvoorstelling uitgenodigd om met één van de spelers op het toneel te dansen. We zitten op de eerste rij. Ze vindt het verschrikkelijk maar slaat zich er dapper doorheen. Als klap op de vuurpijl ontvangt ze ook nog een natte zoen op de wang van Stefaan Degand,die een prachtige rol speelt gebaseerd op de schilder Francis Bacon. Bert Luppes speelt een betweter die iedereen de les wil lezen.

Ook lopen voortdurend twee technici (techniekers op zijn Vlaams) rond die de lampen bedienen, soep maken, asbakken aandragen voor als er gerookt wordt en door de scène heen lopen zonder zich te storen aan de druk gebarende en sprekende acteurs.
Een mooie en intrigerende en rauwe voorstelling.

vrijdag, november 28, 2008

Union Suspecte & Abattoir Fermé: They eat people

Een politieke satire uit België over hoe een onwetende rechtse Franstalige Marokkaan uit Brussel als stroman aan de macht komt in een onafhankelijk Vlaanderen. Dat is They Eat People. Met als slogan Gebeten door Vlaanderen komt de Herenigde Volks Unie met een nieuwe leider, de bovengenoemde Marokkaan, die bij aanvang nog geen woord Vlaams spreekt. Hij is gekozen als leider door zijn broer, de eigenlijke leider, omdat hij sexy is en allochtoon. Hij moet van alles ondergaan om aan de macht te komen, onder toeziend oog van de spindoctor die de strategie bepaalt. Hij laat zich dopen, laat Mohamed en Allah beledigen, wordt door zijn eigen broer fils d'une pute genoemd en komt aan het einde met een verrassende wending.
Het is een voorstelling met veel vaart en humor. Alle drie de spelers zijn aan elkaar gewaagd en dagen elkaar uit, hebben overduidelijk veel spelplezier en onder het vernis van de grappen ligt een grimmige satire verborgen. Hoe meer leegte, hoe groter de kans de verkiezingen te winnen.

Bor Yueh

Mijn bagagedrager heeft een naam. Twee namen zelfs, een voornaam en een achternaam. Hij staat in reliëf bovenop. Eigenlijk is de naam me nooit opgevallen, maar opeens valt mijn oog er op. Ik sta bij de fietsentalling vlakbij de boekhandel, de schoenenwinkel en de drogist en ontketen mijn fiets. Bor Yueh. Dat staat er. Ik heb geen flauw idee wat het betekent. Is het een naam of heeft het een betekenis. Gelukkig is er het internet. Ik ga op zoek.

"Established in 1976, Bor Yueh has over 20 years' of professional experience in producing bicycle parts and accessories. Our customers come from countries around the globe and are kept up to date in order to stay ahead of competition. They also enjoy our prompt service, excellent quality and reliability. Major product lines include unicycles, luggage carriers, water bottle holders, and rack straps."

Bor Yueh komt uit Changhua in Taiwan en maakt fietsonderdelen. Eenwielers, bagagedragers, bidonhouders, fietsbellen, fietsstandaards en snelbinders. Het adres is

BOR YUEH INDUSTRIES CO LTD,
7 FUKUNG RD
FUHSING IND ZONE

CHANGHUA
TAIWAN.

The new Bor Yueh plant was built with investment of US $3.2 million, occupies a 3-hectare site, and is expected to be completed in late April and come on line in June. Bor Yueh President Chen praised the convenience of the industrial district, which contains its own customs station and container port.

Changhua is beroemd vanwege het grote boeddhabeeld dat er staat. 26 meter hoog is het in de hele stad vanaf bijna iedere plaats zichtbaar.

Ik heb de volgende bagagedrager achterop mijn fiets:

CARRIER 318N. Een stevige achterdrager voor op een mountainbike of trekkingfiets. Let op: er moeten oogjes op uw frame zitten om de drager aan te bevestigen. In hoogte en lengte verstelbaar, geschikt voor 26 en 28 inch wielen (de mijne zijn 28 inch), gemaakt van aluminium en mat zwart van kleur.

Ineressant, niet waar?

dinsdag, november 25, 2008

Schoonewil

Het café verschilt op de vrijdagavond nogal van de maandagavond. Is het op maandagavond een rustig buurtcafé met enkele gasten die aan de bar hangen, op vrijdagavond is er een dj die probeert in ieder geval een gedeelte van het grote aantal bezoekers op de dansvloer te krijgen. Wat hem niet echt gelukt. Slechts een handjevol dansers zijn er. Een korte compacte dame met even kort en compact donkerzwart haar danst in haar eentje en werpt van tijd tot tijd een blik op een man die langs de kant zit. Haar man of minnaar. Ze danst mooi, afwisselend van snelheid, afwisselend van ritme, afwisselend in haar bewegingen.

Ik ben in het café met een aantal spelers van mijn toneelgroep. Zoals gezegd is het druk. Er wordt ondanks het rookverbod overal volop opgestoken. We dansen, we praten, we drinken, alle anderen, ikzelf uitgezonderd, roken. De voorstelling is klaar en we vieren het succes. Behalve de hierboven beschreven vrouw zijn er geen dansers meer op de dansvloer. Alleen wij, vier mannen en één vrouw, de hofdame uit het stuk, dansen nog. Dan voegen zich twee dansende dames bij ons. Eén van hen, in het zwart gekleed met een latijns uiterlijk en een tikkeltje grote neus, die later Inès blijkt te heten, groet de Hofdame hartelijk. Enigszins verbaasd groet ze terug. De ander, Linda blijkt later, is volslank en heeft haar haar geknipt als een pagekopje. Ze dansen met zijn tweeën, wij gaan met ons vijven verder met dansen, praten en drinken.

Als we even rustig staan te wachten, of om uit te puffen of omdat de muziek niet spannend genoeg is spreekt de Dame in het Zwart mij aan. Dat ze zin had om te dansen, dat ze tegen haar vriendin had gezegd: kom, we gaan dansen, dat ze aan de andere kant van het viaduct woont. Dat hier muziek is van onze leeftijd en dat ze hoopt dat ze mij daarmee niet beledigt. Ik vermoed dat ze jonger is dan ik en ik zeg dat ze mij daar niet mee beledigt.

Even later dansen we met elkaar tot het licht aangaat na de laatste ronde. Zij krijgt nog een groot glas bier aangereikt door haar vriendin. Wij, de toneelspelers en ik, vinden het tijd om te gaan. Ondertussen ben ik al heel wat van haar te weten gekomen. Dat haar twee kinderen naar dezelfde school gaan als die van de Hofdame en de Mannelijke Hoofdrolspeler uit De Vrouw van de Zee. Zij denkt dat deze twee bij elkaar horen, maar dat is niet zo weet ik haar te verzekeren. Ik vertel haar dat ik de regisseur ben van dit groepje toneelspelers en dan is ze helemaal enthousiast over mij. Dat ze dol is op toneel, dat ze zelf toneel heeft gespeeld.

Ze blijft een beetje aan me hangen totdat we echt weg gaan. Ik geef haar drie zoenen op beide wangen en verlaat het café met mijn toneelspelers. Die willen nog wat gaan eten en terwijl ik eigenlijk naar huis wil, het is al laat, ga ik mee met Macbeth in zijn auto. Op naar de shoarmatent. Als we uitgegeten zijn en afscheid hebben genomen van de drie andere spelers lopen Macbeth en ik naar de hoek van de straat. Daar komen we een man tegen die vraagt of we twee vrouwen willen 'overnemen', ik geloof dat hij het zo zei, dat was in ieder geval de strekking.

We lopen de hoek om en zien dezelfde twee vrouwen terug uit het café. Inès en Linda. "Waar gaan jullie naar toe?" vraagt de Dame in het Zwart. "Naar huis," zeg ik en stap met Macbeth in de auto.

zondag, november 23, 2008

Lady Macbeth genomineerd!

Als ik zondagavond mijn overhemden sta te strijken ontvang ik een voicemail van de voorzitter van KRT. We zijn genomineerd! Niet gewonnen, wel bij de beste drie. Wie er wel gewonnen heeft, vertelt hij er niet bij. Naar wat ik in de wandelgangen heb gehoord kan het haast niet anders dan dat het of de Maasstadspelers zijn, of Boast. De eerste groep heb ik helaas niet gezien dus kan ik niet zelf oordelen. Ook heeft Onze Oudste Acteur voor zijn rol in Lady Macbeth de prijs van Beste Acteur gewonnen.

Gisteravond, zaterdag, heb ik tijdens het Eenakterfestival een tijdje met Onze Oudste Acteur gesproken over zijn carrière in het amateurtoneel. Begonnen in zijn studententijd in Delft bij het Delfts Studenten Corps speelde hij Goetz in De Duivel en de Goede God van Sartre en werd toen al geroemd om zijn spel en vergeleken met Ko van Dijk. Daarna tijdens zijn werkzame leven lange tijd niet meer gespeeld. De eerste dag na zijn vervroegd pensioen op zijn 62e meldde hij zich onmiddellijk aan bij KRT. Daar speelt hij nu al een jaar of vijftien denk ik. Ook vertelde hij me dat hij door onbekende mensen wordt aangesproken over zijn rol in Lady Macbeth. Mensen die hem complimenten geven. Op dezelfde avond gebeurt het voor mijn ogen. Een vrouw complimenteert hem en één van de spelers van Boast vertelt hem dat hij eerst niet eens door had dat de heks en Ross in Lady Macbeth dezelfde waren.

Ik ben na de aanvankelijke onzekerheid over de kwaliteit van mijn voorstelling trots op dit resultaat dat ik samen met mijn spelersgroep heb weten te bereiken.

Eenakterfestival: Zaterdag

Op zaterdag zie ik het stuk dat van mij het Eenakterfestival mag winnen. Koningen en Goden van de jonge groep Boast. De Trojaanse oorlog in drie kwartier. Ik had de regisseur er al over horen vertellen tijdens de regieworkshop van het Eenakterfestival en was erg benieuwd. Het stuk is een flashback door de ogen van Agammemnon, aanvoerder van het Griekse leger, die Cassandra als slavin heeft meegenomen als oorlogsbuit na de overwinning op Troje. Ze zijn verliefd op elkaar geworden en discussiëren over de voorbije oorlog. Agammemnon is van mening dat mensen (koningen) de oorlog maken en winnen, Cassandra is van mening dat alles wordt bepaald door de goden. Zij worden gespeeld door twee spelers die het verhaal vertellen, op weg naar het huis van Agammemnon, alle andere rollen worden gespeeld door een drietal, twee mannen en een vrouw. Zij verkleden zich voortdurend. Zijn ze Grieken dan dragen ze bruin, zijn ze Trojanen dan dragen ze geel. Heel helder en duidelijk vertellen ze in korte tijd het verhaal van de Griekse oorlog, Geweldig!

Daarna zie ik Hamlet door Spin. Eigenlijk een monoloog waarmee de Acteur met de Zachte G al vaker optrad en daarom gediskwalificeerd om mee te dingen naar de prijs. Het hele stuk vraag ik me af waarom de Regisseur met het Minuscule Brilletje als tweede speler meedoet. Met een paar doeken op een kledingrek en een korte aankonding om aan te geven wie hij nu weer gaat spelen, speelt hij alle rollen. Speelt de Shakespeareteksten met een geweldige tekstbehandeling. Geeft een heldere voorstelling van de geschiedenis van Hamlet. De Regisseur zit er bij met een tekstboek in zijn hand en voegt eigenlijk niets toe. Ik snap niet waarom hij op het toneel zit. Waarom hij niet een andere acteur heeft gevraagd die wel zijn teksten kan onthouden of gewoon de acteur helemaal heeft weggelaten. Toch een prachtige monoloog.

De derde voorstelling die zou worden gespeeld gaat niet door omdat één van de twee spelers ziek is.

Eenakterfestival: Vrijdag

Naast mijn eigen voorstelling zie ik op vrijdag nog twee andere voorstellingen. De eerste van de winnaar van het Gouds Eenakterfestival. Een stuk getiteld Havermoutdromen. Een vrouw keert terug van een vakantie alleen naar haar jaloerse echtgenoot. Die heeft haar voordat ze wegging geslagen, vandaar dat ze even rust nodig had in Italië. Het is een merkwaardig stuk en de spelers weten me niet echt te overtuigen. Het duurt me te lang om tot de eindconclusie te komen. De man is als acteur erg grappig, dat is waar, maar is niet overtuigend als de driftige man die zijn vrouw heeft geslagen.

Als laatste op de avond speelt Risk een stuk waarvan ik tijdens het kijken het vermoeden heb het al eens eerder te hebben gezien, tijdens het studenteneenakterfestival. Toen heette het niet De brief van Bernhard maar De brief van Don Juan en hadden de vijf dames die komen opdagen bij het sterfbed van de aanbeden geliefde andere namen. Nu heten ze plotseling Beatrix, Wilhelmina, Maxíma, Laurentien en Alexia. Het schijnt dat er een stuk bijgemaakt is om het iets langer te maken voor het eenakterfestival maar naar mijn bescheiden mening is het ongeveer hetzelfde stuk. Ook zijn er twee nieuwe spelers. Dat doet er verder niet toe want het niveau van het spel is niet erg hoog en ze zullen met dit stuk zeker de eerste prijs niet in de wacht slepen. Alleen de Grote Actrice die Wilhelmina speelt vind ik opnieuw geweldig.

Lady Macbeth: Tweede voorstelling

Op dinsdag werken we hard aan de voorstelling. Vooral om de verstaanbaarheid te verbeteren waarover veel klachten zijn gehoord. Dan spelen we de voorstelling vrijdagavond en de reacties zijn over het algemeen zeer lovend. Lady Macbeth speelt veel en veel beter en ook Macbeth zelf. Middenin is er een kleine dip en aan het eind verspreekt Macbeth zich een paar keer en verwisselt wat teksten, maar het stuk loopt als een trein. Opnieuw moeten de spelers voor het applaus terugkomen, iets wat bij de andere twee voorstellingen die avond niet gebeurt. Ik ga met een goed gevoel naar huis, veel beter gestemd dan met de gemengde gevoelens waarmee ik vorige week naar huis terugkeerde.

dinsdag, november 18, 2008

Gebroeders Meester: Meesters in de filosofie

De formule van deze inleiding in de filosofie door de gebroeders Meester is erg geslaagd. Twee broers discussiëren over de verschillende filosofen en de stromingen die ze vertegenwoordigen en zijn het bijna nergens met elkaar eens. Daardoor krijg je een goed inzicht in de voors en tegens van elke filosoof en diens filosofie. In grijze blokjes wordt historische, biografische en geografische achtergrondinformatie gegeven en soms in een voetnoot de denkbeelden van een niet uitgebreid behandelde filosoof behandeld.

Uiteindelijk viel het me tegen wat ik nog niet wist van de filosofie, maar het is een onderhoudend boek en als inleiding in de (Westerse) filosofie zeer handzaam en nuttig. Een aanrader voor eenieder die een overzicht wil hebben van de belangrijkste filosofische stromingen.

maandag, november 17, 2008

Eenakterfestival: zondag

Op zondag ga ik naar het Eenakterfestival om Astrid van der Laar te zien. Ze heeft met haar groep Drift het Eenakterfestival van Vlaardingen gewonnen en daarom mag Drift de voorstelling nog eens laten zien in Rotterdam.
Eerst praat ik met de Schrijvende Arts over mijn Lady Macbeth. Hij had gehoopt van mij het definitieve antwoord op al zijn vragen rondom Lady Macbeth te krijgen en is teleurgesteld. Misschien had ik het stuk toch nog meer naar mijn hand moeten zetten, nog meer moeten moderniseren zoals de Monologenschrijfster me zei. Eigenlijk volledig had moeten herschrijven.

Peper en Zout
Daarna zie ik de voorstelling Peper en Zout die buiten mededinging aan het festival meedoet. Die is geweldig. Geregisseerd door Sylvia Weening spelen Elard Pijnaken en Astrid van der Laar een blinde man en een vrouw uit de Oekraïne die overdag in een bakkerswinkel werkt en 's avonds als prostituée bijverdient. Simpel en doeltreffend is de voorstelling, met weinig requisieten en bijna geen decor. Een brood in de oven staat met krijt op de achterwand getekend om de bakkerswinkel aan te geven. Een spotje suggereert het licht van een straatlantaarn in de nacht.

Vredevorst
De tweede voorstelling is Vredevorst van Hoogspanning, een groep waar ik nog nooit eerder van had gehoord en die zo te horen nogal wat fans in de zaal hebben zitten die om alles wat de moeder in het stuk doet hard moeten lachen, zelfs als er mijns inziens niets te lachen valt. Er wordt door de twee vrouwelijke spelers redelijk goed gespeeld,de dochter vind ik erg krachtig maar het stuk duurt te lang, er wordt veel herhaald en te veel uitgelegd. Het idee is grappig, een overangstige moeder die haar kind wil beschermen, maar de grap wordt te ver doorgevoerd naar mijn smaak.

Goedemorgen, schat
Het laatste stuk is van Nemesis,een groep die ik zelf ooit ook eens heb geregisseerd. Dit is de debuutregie van Paula van Leijden en ze heeft het stuk Goedemorgen, schat gekozen, een stuk dat mijns inziens niets te maken heeft met het thema van het Eenakterfestival dat dit keer het Koningshuis is. Wat mij betreft geeft dat natuurlijk niks, ik had zelf ook niets met het thema. Tijdens de regieworkshop van het Eenakterfestival heb ik het stuk al gelezen en omdat het een stuk is met een echte clou is dat voor het kijkplezier een beetje jammer. Daardoor valt me wel iets op in het stuk dat niet klopt volgens mij. Maar ook hier wordt goed gespeeld, beter nog dan bij het vorige stuk. Het stuk is komisch en de spelers weten dat goed te brengen. Ik verbaas me alleen over Ester van Tol die de vrouw speelt, dat ze zich zo vaak verspreekt. De man is erg sterk als de man die na een nacht wakker wordt in een vreemd bed met een vreemde vrouw. Langzamerhand wordt het stuk steeds gekker, maar het blijft een goed geacteerd niemandalletje.

Aardappeleters

Twee meisjes staan in de rij in het personeelsrestaurant. Ze hebben allebei een bordje dat voor de helft is gevuld met aardappels. De andere helft van het bord is kaal en leeg. Terwijl ik me er over sta te verbazen hoor ik dat ze Russisch of in ieder geval Oost-Europees met elkaar spreken. Ik vraag het meisje dat het dichtst bij me staat waarom ze alleen maar aardappelen eten. "We hebben niet zo veel trek," antwoordt ze me. Vreemd.

zondag, november 16, 2008

O.T.: Tuin

Het is lang geleden dat ik naar eenkindervoorstelling ben geweest. Sinds de kinderen niet meer of zelden meer mee gaan naar het theater zijn de kindervoorstellingen een beetje uit het oog verloren. Maar mijn vrouw wil graag naar Tuin dus laat ik De Vrouw met de Baard schieten en ga met haar naar het OT-theater aan de Mullerpier om de succesvolle voorstelling Tuin te zien dat het Onafhankelijk Toneel daar in reprise speelt.

Het is gebaseerd op een van mijn favoriete kinderboeken, De Prinses van de Moestuin van Annemie en Margriet Heymans. Een ontroerend boek over verlies en rouwverwerking. Hanna is het zat dat ze thuis alles alleen moet doen terwijl vader alleen maar zit te schrijven en haar broertje Lutje Matte nog te klein is om iets te doen. Ze neemt haar intrek in de moestuin die vroeger van haar moeder was. Haar moeder is namelijk gestorven. Met behulp van Lutje Matte maakt ze van de moestuin een nieuwe woning voor zichzelf.

De voorstelling is gemaakt volgens hetzelfde procedé waarmee Hotel Modern haar voorstelling De Grote Oorlog maakte. Met de toneelspelers spelen met poppen en wat ze doen wordt met een videocamera gefilmd en op twee grote schermen geprojecteerd. Er staat een gigantisch poppenhuis midden op het toneel dat heen en weer kan worden geschoven om ons ook een kijkje te gunnen in de moestuin.

Gerrit Timmers en Laura Johannes spelen met de poppen en doen alle stemmen. Vooral de geit van Laura Johannes die zwaar Twents spreekt is erg komisch maar ook de andere mensen en dieren zijn mooi en geod getroffen. Een kinderlijke voorstelling maar zeker niet kinderachtig.

zaterdag, november 15, 2008

Lady Macbeth: eerste voorstelling

De eerste voorstelling van Lady Macbeth is gespeeld. Wisselende reacties. Sommigen vinden het onverstaanbaar, anderen zijn enthousiast. Zelf ben ik tevreden. Er wordt goed gespeeld, het kan altijd beter en komende dinsdag wil ik nog even stevig repeteren om de laatste losse draadjes weg te werken. Zoals altijd complimentjes voor de vormgeving (mijn vormgeving). Ik ben natuurlijk benieuwd wat de jury er volgende week van vindt.

Het meest trots ben ik toch wel op mijn hoofdrolspeelster, Lady Macbeth, die ongelooflijk veel bereikt heeft in korte tijd. De rust in het spel, de verstaanbaarheid van haar Belgisch accent voor ons Nederlanders, de emoties die ze in haar rol weet weer te geven.

Om niet al te veel over de voorstelling te verraden, later meer.

Illustratie: de moordenaar van Banquo

dinsdag, november 11, 2008

Het drenken


De zeemeeuw die precies bovenop het hoofd van de ruiter staat, vliegt snel weg als ik aan kom lopen om een foto te maken van het beeld dat als titel "Het drenken" heeft. Het beeld is een geschenk van het Russische district Dimitrov aan de bevolking van Flevoland. Waarom? Is het een bedankje voor de goede giften die de bewoners van Lelystad aan de bewoners van het district hebben geschonken? Dat wordt niet vermeld, wel dat de beeldhouwer Vladimir Soerovtsev is en dat het beeld is onthuld door de ambassadeur van Rusland, de heer R. Khodakov. De symboliek van het beeld wordt niet onthuld.

zondag, november 09, 2008

Vicente Blasco Ibáñez: De hoeve

Van de Spaanse schrijver Vicente Blasco Ibáñez las ik ooit één boek: Wijn en Liefde, de vertaling van La Bodega. Ik kan me er weinig tot niets van herinneren. Verder is hij beroemd door het boek De vier ruiters van de apocalyps dat al diverse malen is verfilmd. Ook Wijn en liefde, De hoeve en een aantal andere boeken van zijn hand zijn verfilmd. De hoeve stond zoals zoveel andere tweedehandsboeken die ik op rommelmarkten uit de bakken vis, al langdurig in mijn boekenkast te wachten op lezing. Dat heb ik nu gedaan en het is een fantastisch spannend, alhoewel enigszins ouderwets, boek.

De hoofdpersoon, Batiste, krijgt een vervloekt stuk land in pacht in de huerta, een vruchtbaar gebied in de buurt van Valencia. De vorige pachter werd door de eigenaren uitgebuit en pleegde woedend een moord. Sindsdien lag het land tien jaar lang ongebruikt. Beschermd door de omwonenden in de huerta die er al die tien jaar voor gezorgd hebben dat het land niet meer werd gebruikt. Dit alles onder leiding van Pimentó, een kleine crimineel. Batista krijgt van de eigenaren de toestemming het land twee jaar te pachten zonder daarvoor te hoeven betalen. Gelijk als hij het land betreedt hoort hij van de oude man Tomba dat het land vervloekt is en hem enkel ongeluk zal brengen. Toch gaat Batiste aan de slag, voortdurend tegengewerkt door de oude bewoners. Pas als het jongste kind van Batiste sterft komt er een wapenstilstand uit medelijden vanwege de dood van dit onschuldige kind. Maar die is van korte duur. Het einde van het boek is reuze spannend, met een geweldige kroegscène en een achtervolging in het holst van de nacht, en de uitkomst rampzalig voor de bewoners van het vervloekte stuk grond waarop de hoeve staat.

Lady Macbeth

Op de vrijdagen 14 en 21 november speelt
KRT
(Klein Rotterdams Toneel)
de voorstelling
Lady Macbeth

naar William Shakespeare in het Eenakterfestival Rotterdam 2008.

De voorstelling begint om 20.00 uur
en vindt plaats in
Theater 't Kapelletje,
Van der Sluysstraat 176,
3033 SR Rotterdam. Toegang is € 6,-
Reserveren 010-4667778 of
www.rvatheater.nl

Op dezelfde avond speelt Risk het stuk De brief van Bernard en Roth Vijf vrouwen om dokter Deninga

RO Theater: Woyzeck

Er ontbreekt iets in de Woyzeck van Gerardjan Rijnders bij het RO theater. Medeleven. Het stuk is zo afstandelijk en kil neergezet dat nergens medeleven ontstaat met het drama van Woyzeck. De personages die hem omringen zijn karikaturen maar Woyzeck zelf is niet tragisch en menselijk genoeg om ook maar iets op te roepen van sympathie. Het is een clown, een tragische clown met een kale kop, maar geen Buster Keaton of Charlie Chaplin.

De setting en de kostuums zijn prachtig en Rijnders heeft gekozen voor een Brechtiaanse speelstijl, kil en koud en afstandelijk. Iets wat voor de bijfiguren zeker goed werkt. Jacqueline Blom is erg grappig als dokter, als circusdirecteur, als buurvrouw. Fania Sorel als Marie, de vrouw van Woyzeck, heeft wel de tragiek en ontroering die de Woyzeck van Rogier Philippoom zo node mist.

Er zijn veel grappige momenten en mooie beelden. Zoals de grote circustent die zich tijdens de voorstelling langzaam ontvouwt en die tijdens het hoogtepunt van de voorstelling, een wilde rondedans in de tent en Woyzeck die buiten staat en stemmen hoort die hem zeggen dat hij Marie moet doden, de personen binnen half afschermt. Een prachtig effect. Maar over het algemeen mist de voorstelling ritmeverschillen en blijft daardoor doorgaan in een en dezelfde cadans van losse zich opeenvolgende scènes.

Het is overduidelijk dat de regisseur voor deze koude interpretatie heeft gekozen om de machinaties rondom Woyzeck die hem er toe drijven zijn vrouw te vermoorden, duidelijk te maken. Maar op mij werkte dat helaas niet.

vrijdag, november 07, 2008

Nogmaals Herlinde



Op de tentoonstelling van Herlinde Koelbl waarover ik al schreef is ook een tafel te zien met daarop dertig borden met haar. Hierbij een filmpje van deze tafel. De muziek is van Carl Craig.

donderdag, november 06, 2008

Jan Banning

Ook in de Kunsthal te zien is de tentoonstelling Bureaucratia van fotograaf Jan Banning. Een overzicht van bureaucraten van over de hele wereld. Frankrijk, China, de USA, Liberia, Rusland en meer. Overal zijn politieagenten, medewerkers van gemeenten in archieven en andere openbare kantoren. De bijschriften bij de foto's zijn ook heel goed. Van elke persoon is zijn of haar salaris in euro's vermeld (behalve als dat niet bekend was, zelfs niet bij de beambte, bijvoorbeeld omdat die nog nooit salaris had ontvangen). Het verschil in culturen is groot en tegelijk is de ambtenaar een universeel gegeven. Over de hele wereld zitten mannen en vrouwen achter bureau's om ons ten dienst te staan.

dinsdag, november 04, 2008

Blind

De vrouw leidt de man voorzichtig tussen de auto's door. Hij voelt overal aan. Hij heeft geen stok. Maar het lijkt alsof hij niets ziet. Heeft hij de ogen dicht? Ik kan het niet goed zien, daarvoor sta ik te ver weg. Maar de man is erg hulpeloos. Hij draagt een felrode gevoerde winterjas. Geen geroutineerde blinde die ook zonder ogen zijn weg makkelijk kan vinden, meer risico's neemt dan deze man die zich angstig laat leiden door de vrouw naast hem. Ze zijn allebei jong, een jaar of vijfentwintig.
Ze komen aanlopen tussen de auto's door, hij voelt aan de neus van het busje, dan passeren ze de fietsenrekken waar ook mijn fiets geparkeerd staat en lopen rechts mijn gezichtsveld uit. Ik sta binnen in de Kunstsuper en kijk door de grote etalageruiten naar buiten naar de regenachtige Grote Visserijstraat. Het is tegen het vallen van de avond en ik sta te praten met mijn medebandleden en laat me tegelijk afleiden door het gebeuren buiten.

zondag, november 02, 2008

Het Gebroken Oor Live in Café Blaman (2)

Om vijf uur is er nog steeds niemand. Willem en ik staan te praten achter het raam van de Kunstsuper als er op het laatste moment toch nog twee toeschouwers binnenkomen. John en Greet die ik op het allerlaatste moment, de avond van te voren, nog heb uitgenodigd om ons optreden van Het Gebroken Oor Live in Café Blaman bij te wonen. Nelly, de organisator van het Café Blaman is zeer teleurgesteld en net als we het pand willen gaan verlaten om in een café in de buurt ons verdriet te gaan verdrinken, stelt de galeriehouder voor of we iets anders willen drinken. We nemen een glaasje wijn of bier en plaats rondom de grote ovale tafel die in het sousterrain staat. Ik pak mijn gitaar want nu we er toch zijn kunnen we best een liedje gaan zingen. Willem pakt een ukelele en maakt de koffer van zijn mandoline vast open. Ernst haalt zijn melodica tevoorschijn. Frans sputtert nog wat tegen maar pakt op aandringen van Ernst ook zijn bas. We stemmen de instrumenten en spelen voor een vijftal toeschouwers gedurende een uur het hele ingestudeerde repertoire, plus toegift. Op de één of andere wonderlijke manier is het geweldig optreden ondanks het handjevol publiek.