maandag, september 29, 2008

Regieadvies

Met zijn zevenen zitten we rond twee groene plastic tafels. De Rotterdamse Vereniging heeft een regieworkshop georganiseerd voor de regisseurs die meedoen aan het Eenakterfestival. Het is fris in de tuin van de SKVR maar lekker om buiten te zitten op deze mooie zondag.

Er zijn vier stukken te bespreken. De regisseur en schrijfster van het zelfgeschreven stuk De Morgenster (B&W) zijn er, de regisseur van het eveneens zelfgeschreven stuk Koningen en Goden (Boast) is er, de regisseuse van Nemesis met het stuk Goedenmorgen, schat is er en ik. Slechts vier groepen van de twaalf, het valt me tegen. Denken de andere regisseurs dat ze de wijsheid in pacht hebben of zijn ze allemaal op zondag vrij? Ik snap het niet, goede raad is duur en hier ontvang je gratis advies. Aan de andere kant is van mijn spelers er ook maar één, Lady Macbeth zelf.

Zelf snapte ik in eerste instantie niets van het stuk Morgenster, maar ik heb nu inzicht in wat de regisseur en de schrijfster willen en bedoelen. Ik had bij het stuk Koningen en Goden het idee dat de regisseur en schrijver veel te veel willen zeggen, maar ik denk dat de regisseur nu net als ik veel nieuwe inzichten heeft gekregen. Met het stuk Goedenmorgen, schat heb ik niet veel, maar het kan een hele leuke komedie worden.

We worden ondervraagd over onze uitgangspunten en ideeën door Christiaan Mooij, regisseur en dramaturg, en Joop Keesmaat, gepensioneerd acteur van het ROtheater.
De vragen zijn pittig, waar staan we, wat willen we, hoe willen we er komen. Ik ga naar huis met goede adviezen en kijk terug op een spannende middag. Ik wil nog wat stukjes schrappen naar aanleiding van ons gesprek en ben weer gevoed met nieuwe ideeën.

Foto: Joop Keesmaat in zijn prachtige afscheidsvoorstelling bij het rotheater Hersenschimmen

zondag, september 28, 2008

Beeld

Omdat de gemeente Rotterdam geen geld had voor een echte Henry Moore op het dak van het Centraal Station lieten ze een onbekende gemeenteambtenaar een kunstwerk ontwerpen dat jarenlang op het verdwenen station stond. Nu is het station verdwenen en staan de twee grote betonnen beelden weg te kwijnen in de Schiestraat achter de Hollywood Music Hall, schuin tegenover dansschool De Klerck. Iedere woensdagavond als ik terugkeer van de band zie ik ze in het straatje staan. Waarop staan ze te wachten? Op vernietiging of op een nieuwe plek? Het zou mooi zijn als iemand zich over dit kunstwerk ontfermde en er net als kabouter buttplug toch een plekje voor vond.

Merkwaardig

Op nummer vijf in de Engelstalige toptien bij boekhandel Selexyz Donner in Rotterdam staat de paperbackversie van het boek Exit Ghost van Philip Roth, zijn een na laatste boek. Het kost 7,95. Nog geen drie meter daarvandaan op de ramsjtafel hetzelfde boek van dezelfde schrijver, nu in de luxere hardcoverversie. Deze versie kost een euro minder, slechts 6,95. Merkwaardig.

Neuer Tanz: 12 / Im linken rückspiegel...


Is het een popconcert, een dansvoorstelling of een theaterstuk? Of alledrie of geen van allen? Ik ben gefascineerd door dit onbegrijpelijke stuk maar ik blijf met een aantal vragen zitten. Ik houd van onbegrijpelijk theater maar ik vind de verbinding tussen popmuziek en oorlog in deze show over een radiozender in oorlogstijd en oorlogsgebied nogal willekeurig. Sommige beelden zijn erg krachtig en de spelers zijn totaal in controle over wat ze doen en wat ze uitstralen. Een strakke voorstelling tijdens welke een gordijn van skeletten langzaam van de rechterzijkant naar voren komt en voor de spelers langs weer aan de linkerzijkant achter het decor verdwijnt. De muziek is hard en elektronisch, de spelers ogen hard en emotieloos. "Geef ons geen vrede maar liever geld" zingen ze. Toch is er tegen het einde een mooi moment van verstilling waarin de spelers elkaar twee aan twee lijken te strelen of te aaien. Dan gaat de popmachine weer aan en komen we terug in de harde wereld van entertainment en oorlog. Ik weet het niet met dit stuk.

Romeo en Julia

Het eerste boek van Franz Kafka dat ik las was Amerika. Aan het einde van het boek komt de held van het boek terecht bij het natuurtheater van Oklahoma. Het lezen van het boek was in zekere zin een desillusie omdat het boek niet voltooid bleek te zijn. Begon ik eindelijk aan Kafka had ik een incompleet boek te pakken. Toch is die naam het natuurtheater van Oklahoma bij me blijven hangen want ik herken hem onmiddellijk als het Nature Theatre of Oklahoma tijdens de Internationale Keuze van de Schouwburg in Rotterdam optreedt.

Ze spelen het stuk Romeo en Julia maar niet zoals het door Shakespeare geschreven is. Nee, ze hebben vrienden gevraagd het verhaal na te vertellen en twee acteurs (een Julia en een Romeo) spelen die verhalen gesteund door een 'oortje' dat de tekst souffleert. Een grappig effect want daardoor lijkt het alsof ze op een onwerkelijke manier nadenken over wat ze moeten zeggen. Een keer of acht komt zo dit verhaal voorbij. Tussendoor is er tweemaal een onbegrijpelijke entracte met een dansende kip (een actrice in een Pinoachtig geel verenkostuum wat voor mij niet had gehoeven).

Het is grappig te zien op welk punt bijna iedereen twijfelt. Wie pleegt het eerst zelfmoord? Romeo of Julia? En op welke manier? Met gif of met het zwaard? Ik vind het allemaal erg lollig, vooral de vrouw (Anne Gridley) speelt bijzonder goed.

Aan het einde haak ik enigszins af. Nadat we de hele avond monologen hebben gehoord, komen de spelers aan het einde samen op en discussiëren over theater,over geld, over beroemdheid en de ander aftroeven. Iets wat niet veel toevoegt. Dan volgt het applaus en gaan de spelers na een aantal keren terugkomen af, het publiek is enthousiast. Dan komen ze nog een keer terug in het donker en doen tot besluit de beroemde balkonscène.

vrijdag, september 26, 2008

Feest

Ik ga aan het einde van de middag met de tram, trein en bus naar Willem. Ik ben verstrooid en reis met de trein naar Rijswijk terwijl ik normaliter altijd naar Delft trein en daar de tram neem. Maar ik heb geluk. Alle aansluitingen gaan razendsnel en ik ben in een uur bij Willem. Het is half zes. Ik drink een kopje koffie met Willem en vertel over de ouderavond van Denise die ik zogenaamd woensdagavond had. Ik vraag hem of ze woensdagavond nog hebben gerepeteerd terwijl ik donders goed weet dat alle overige leden van de band gisteravond bij mij thuis waren. Ik vertel van Flaubert's papagaai. Het is een prachtig spel. Dan repeteren we vijf nummers die we straks moeten spelen in strandtent De Fuut. Willem hoopt op Egyptisch eten aldaar, één van de dingen waarmee ik Willem heb kunnen paaien om samen met mij mee te doen tijdens dit fictieve optreden. We spelen de vijf nummers die ik heb uitgekozen, het is lekker spelen zo met zijn tweeën. Dan is het tijd om in te pakken. Rond half zeven is het tijd om te gaan.

Willem gaat even tanken en ik doe een poging om Dodo, zijn vriendin, te bellen om haar te zeggen dat we keurig op schema zitten. Maar de telefoon maakt geen verbinding. Ik zie al een kink in de kabel komen. Maar we rijden rustig verder en zijn precies op tijd, enkele minuten voor zeven op de afgesproken plaats waar we zullen worden opgepikt door Leo, de baas van De Fuut. Ik bel opnieuw Dodo, terwijl ik zeg dat ik Magda bel. Opnieuw krijg ik geen contact. Dus bel ik mijn Oudste Dochter want die is ook op het feest. Die neemt op. Ik vertel haar dat we er zijn. Enige tijd later komt Leo ons halen. We rijden door de duinen en alles gaat perfect. Leo vraagt aan Willem hoe het met zijn vriendin Dodo is. Willem vertelt dat ze in Arnhem op een opening is. Leo en ik weten wel beter. Dodo staat ons op te wachten in De Fuut.

We lopen de strandtent binnen en worden aangestaard door een grote groep gemaskerde mensen. Iedereen heeft een masker op gemaakt van een foto van het gezicht van Willem. Willem wordt aangestaard door honderd Willems, van babyleeftijd tot nu. Een surrealistische ervaring. Zelfs voor mij die van het plan volledig op de hoogte is. Willem herkent onmiddellijk zichzelf en realiseert zich dat dit feest niet het feest is waar ik hem zogenaamd mee naar toe heb genomen, maar een feest voor hem. De eerste die op Willem afkomt is zijn moeder die door hem moeiteloos wordt herkend achter het masker. Het feest kan beginnen.

donderdag, september 25, 2008

De Man met de Gitaar

Met Het Gebroken Oor repeteren we voor een act voor het feest van Willem, de gitarist van Het Oor. Het feest waar Willem niets van weet en niets van weten mag. Zijn vriendin heeft een feest voor hem georganiseerd. Willem weet van niets. Mijn taak is het om hem naar het feest in een strandtent in Den Haag te lokken. Maar eerst werken we aan een Nederlandstalige versie van Addicted to Love van Robert Palmer, door mij vertaald tot De Man met de Gitaar. Over de mysterieuze gitarist die niemand echt goed kent.

De andere leden van de band spelen de topmodellen die Robert Palmer in de beroemde clip begeleiden, ik speel de zanger, Robert Palmer zelf en vind dat nog niet echt makkelijk. Vooral de bewegingen zijn moeilijker dan ik dacht. Ik moet me oefenen niet gewoon als mezelf te bewegen maar zoals wijlen de zanger. Ik sta ook versteld van de bandleden waarvan ik eerlijk gezegd niet verwacht had dat ze zich hiervoor zouden laten gebruiken. Maar iedereen is enthousiast en we hebben veel lol als ze zich in hun jurkjes en panties hijsen. Ik moet ook de tekst nog fiks oefenen want die zit er nog niet echt in.

Derde les

Ik voel me niet goed voorbereid als ik de derde les inga van beide klassen. Mijn eerste oefening die ik uit een boek heb gevist van de schoonzus van een buurvrouw, valt niet echt in goede aarde bij de tweede klas. Het zijn de bewegingen van het ochtendritueel van opstaan, wassen, tandenpoetsen, etc. Ik denk toch dat de oefening te kinderlijk is en beter werkt op een basisschool. Maar na deze slechte start weet ik toch hun aandacht weer te pakken en praten we over de zee. Over hun associaties met de zee. Ik ben vooral ontroerd door het verhaal van Anis die vertelt dat hij over zee naar zijn vader in Engeland gaat. Achter het verhaal zit iets verborgen waar ik verder (nog) niet naar vraag maar wat mijn nieuwsgierigheid wekt. Uiteindelijk begin ik aan de slotpresentatie. De kinderen spelen aankomst en afscheid, in deze omgekeerde volgorde. Ik schaaf aan de induviduele onderdelen en krijg ze echt verder.

Met de derde klas werk ik aan tekst. Twee korte monologen uit stukken voor jongeren. Eén voor jongens en één voor meisjes. In deze groep zit een aantal echte talenten. Maar ook de anderen doen over het algemeen goed mee.Aan het einde van de repetitie hebben we erg veel lol met een improvisatie rondom boer zoekt vrouw. Drie jongens spelen boeren, een meisje speelt de talkshowhost. Tot slot vraag ik hen om ideeën voor de slotpresentatie. Ze willen het liefst zelf een stuk maken, waar ik op hoopte.
Ik heb het idee dat mijn enthousiasme en mijn gekte gewaardeerd wordt. Ik doe raar maar met zoveel overtuiging dat ze het accepteren.

woensdag, september 24, 2008

Feest en Heksen

We werken aan de twee grote middenscènes: de feestscène in de het derde bedrijf tijdens welke de geest van Banquo verschijnt en de tweede heksenscène in het vierde bedrijf waarin de heksen aan Macbeth zijn toekomst tonen. Met eenvoudige middelen staan toch al gauw beide scènes aardig in de grondverf. Vooral de muziek bij de scènes werkt sfeerversterkend en tilt het geheel op een hoger plan. Net als bij De Vrouw van de Zee doet ook ditmaal Patrick mee om het stuk op piano te begeleiden.

Zonder hulpmiddelen ziet de geestverschijning er al aardig angstwekkend uit, dit kan met licht alleen nog maar versterkt worden. De heksen zijn grappig en angstaanjagend tegelijk. Voor de geestverschijningen werken we heel simpel met een pop tijdens deze repetitie en ook dat is eenvoudig en sfeervol. De spelers moeten nu aan de bak met teksten leren, wat nog niet eenvoudig is maar dan kunnen we al snel aan het doorlopen, verwacht ik.

zondag, september 21, 2008

Nieuw bord

Als ik sta te wachten op de trein in Amersfoort zie ik dat de borden waarop je kunt lezen waar de treinen naar toe gaan, zijn vernieuwd. Niet meer de vertrouwde oude borden met de flapjes die floep-floep-floep zeggen als ze wisselen. Maar moderne computerschermen met heldere letters op een wit vlak. Niet lang geleden heb ik Paul Mijksenaar, in Nederland koning van de bewegwijzering, horen verkondigen dat geel de beste kleur is als ondergrond voor bewegwijzering, maar deze borden hebben allen het oude wit meegenomen van hun vorige vormgeving. De borden met de treinstaten zijn nog steeds geel.

zaterdag, september 20, 2008

De tweede les

Terwijl ik bang was dat de leerlingen omdat ze al aan me gewend zijn lastiger zullen zijn valt het me alles mee. De tweede les gaat in beide groepen ietsje beter dan de eerste keer. De concentratie over de gehele periode gaat beter dan vorige keer. Mijn dochters hadden me de raad gegeven om halverwege een korte plaspauze in te lassen. Ik had dat overlegd met één van de coördinatoren op school. Die raadde het me af omdat het de vraag was of de leerlingen snel weer zouden terugkeren in het lokaal. Maar het is uiteindelijk niet nodig. Ik hou ze gewoon vast tot het einde en ze doen grotendeels braaf wat ik ze vraag.

De tweede klas laat ik ditmaal kennismaken met de vuur-water-lucht-aarde methode, met de derde richt ik me voornamelijk op presentatie. Er valt veel te lachen en dat is altijd goed. De volgende keer wil ik me met de tweede klas richten op een korte voorstelling en met de derde ook gaan kijken waar onze voorstelling over moet gaan. Ook moet ik nodig een planning maken. Wanneer wil ik met de derdeklassers naar het theater en wanneer laat ik een gastdocent komen.

vrijdag, september 19, 2008

Bleib Opus #3

Tijdens de Internationale Keuze van de Schouwburg is de tweede voorstelling die ik zie Bleib Opus #3 van de Franse theatergroep Coma. Een voorstelling met vijf herdershonden, vijf hondentrainers, twee filosofen, een danser, een acteur en twee vertalers. Het is een bijzondere ervaring deze voorstelling. Alle spelers zijn amateurs maar het is een intense voorstelling over leiderschap, over democratie, over evolutie, over honden en mensen. Niet te vergelijken met de voorstelling Going to the dogs van Wim T. Schippers waar iedereen in Nederland natuurlijk onmiddellijk aan moet denken. Als het publiek binnenkomt liggen vijf Mechelse herders op een grijze kunstgrasmat op het toneel. Er is een korte inleiding door de regisseur, het publiek klapt en de honden rennen weg. Dan komt één voor één een grote groep in het zwart geklede mannen het toneel op. Twee stemmen geven commentaar. "Daar is er weer eentje." "En nog eentje." Er wordt in de voorstelling gefilosofeerd, gedanst, er is een hondenballet. Een onnavolgbare en niet na te vertellen voorstelling die bij iedereen in de zaal een grote indruk achterlaat. De zaal die trouwens lang niet vol is. Ik ben blij dat ik één van degenen was die er bij was.

donderdag, september 18, 2008

F.J. Temple: Le tombeau de Medora

Dit is de biografie van de geheime dochter van Lord Byron. Geboren uit de incestueuze verhouding tussen de beroemde dichter en zijn zuster Augusta. Het is een droevige geschiedenis, de geschiedenis van Medora. Een ware smartlap. Augusta is getrouwd met een foute man, een generaal die er allerlei andere liefjes op na houdt en naar zijn vrouw niet omkijkt. Lord Byron ziet de geliefde zuster uit zijn kindertijd na vele jaren terug als een volwassen vrouw en wordt verliefd op haar. Uit deze verbintenis wordt een kind geboren. Het kind dat er niet mag zijn wordt op haar beurt verliefd op foute mannen die haar op haar beurt opzadelen met zwangerschappen, doodgeboren en vroeggestorvan kinderen, tot ze tenslotte in Frankrijk een eerlijke en oprechte man vindt, Jean-Louis Taillefer. Hij is soldaat en moet vechten en als hij eindelijk erugkomt overlijdt Medora al snel. Haar eerste kind, niet van Taillefer, een dochter, gaat in het klooster, het andere kind, een jongen, is een driftkop en in zekere zin een mislukking. Met het overlijden van deze zoon in 1900 houdt de geschiedenis op en eindigt het nageslacht van Lord Byron.

Vooral het begin van het boek is een droge opsomming van feiten maar als het verhaal van de liefde tussen Lord Byron en zijn zuster wordt verteld wordt het boek interessanter. Maar over het algemeen vind ik dit een boek voor fans van Lord Byron die het liefst alles van de schrijver willen weten. Zelf weet ik nagenoeg niets van de dicher en daarom kon deze smartlap me niet echt boeien.

woensdag, september 17, 2008

Schotse ruit

Op woensdagmiddag ga ik met de Hoofdrolspeelster van het vorige stuk, De Vrouw van de Zee, naar de markt in Leiden op zoek naar een Schotse ruit. We vinden een mooie paarsige stof. Ook koopt ze er garen bij en grote spelden om de zijkant dicht te spelden. Want een kilt is eigenlijk niet meer dan een rechte lap stof die door middel van een riem op zijn plaats wordt gehouden. Als we over de markt lopen en door de stad zie ik overal Schotse ruiten terugkomen, in jasjes, in rokken, en besluit om zoveel mogelijk ruiten in de kostuums te laten terugkomen. De heksen wilde ik sowieso al met geruite theedoeken op het hoofd laten spelen. Maar geruite overhemden voor de mannen lijkt me ook mooi.

De avond ervoor heb ik gerepeteerd aan het eerste bedrijf. Er waren een aantal nieuwe aspirant-spelers dus ik begon met wat oefeningen zodat die niet de hele avond alleen aan de kant hoefden te zitten. Tot besluit van de oefeningen deed ik een korte oefening met de vier rondes van een scène volgens het vuur-water-lucht-aarde-systeem met Macbeth en Lady Macbeth en met de hofdame en de dokter. Een goede en grappige opwarming voor het spel daarna.

Zoals gezegd deden we het eerste bedrijf helemaal. Met de nadruk op de laatste scènes met Lady Macbeth. Onze Belgische Lady heeft moeite met de klemtonen en überhaupt met de moeilijke zinnen, maar vooral na de korte pauze werkten we op het einde van de avond nog heel even heel constructief. Ik wil dat Lady Macbeth een soort van lastige vlieg wordt die bij haar man voortdurend de rug op springt om hem lastig te vallen met haar ideeën. Dat zag er mooi, spannend en grappig uit. Iets om op door te borduren.

maandag, september 15, 2008

Belarus Free Theatre: Zone of Silence



Het is weer tijd voor de Internationale Keuze van de Schouwburg en de eerste voorstelling die ik bezoek is van het Belarus Free Theatre: Zone of Silence. Een voorstelling in drie delen waarvan we vanavond twee delen te zien krijgen. Het eerste deel Divers bestaat uit monologen van randfiguren uit de Wit-Russische samenleving. Een geluidstechnicus zonder onderarmen, een homo, een aan de drank verslaafde vrouw, een communiste, een man die danst op straat. De teksten gaan snel en razen voorbij, de Engelse boventiteling is bijna niet te volgen. Maar het zijn mooi neergezette, bijna documentaire portretten. Elke monoloog eindigt met een foto van de geportretteerde waarvan de spelers het verhaal hebben verteld.

Het tweede deel Numbers is zeer indrukwekkend en indringend. Aan de hand van allerlei statistieken wordt de situatie in Wit-Rusland (Belarus) geschetst en die is niet bepaald hoopgevend. Was het eerste deel vooral veel tekst, dit tweede deel is vooral veel beeld. Een verontrustend beeld van een samenleving in ontbinding. Steeds wordt een situatie vrij abstract in beeld gebracht waarna op het scherm achter de spelers een statistisch gegeven wordt getoond over bijvoorbeeld de hoeveelheid abortussen, de hoeveelheid geestelijk gestoorden, etc.

Ik ben blij dat dit soort voorstelling gemaakt kan worden, tegen de verdrukking in, en ben verbaasd dat ze hier getoond kunnen worden.

zondag, september 14, 2008

Dame Jeanne: Hysteria Siberiana

Langs een zijtrap gaan we naar boven in het oude Fotoinstituut. Op de trap staan we te wachten tot we binnenmogen. Dan gaat de deur open en worden we verwelkomd door een heer in een driedelig pak die ons vertelt dat vroeger in dit gebouw zijn vader werkte. De baas was. Een havenbaron. Hij vertelt hoe hij daar als tienjarig jongetje kwam. Hij laat ons even op de knieën gaan om te ervaren hoe de gang eruitzag vanuit de optiek van een tienjarig jongetje. De gangen zijn kaal. We kijken over een balustrade naar beneden naar de hal. Daar stonden volgens onze gids vroeger de havenarbeiders te wachten op werk. Zijn vader had de macht om te kunnen zeggen wie mocht blijven en wie mocht gaan. Degenen die mochten gaan dropen af.

De rondleiding gaat verder. We komen door verschillende ruimtes, allemaal kantoren. Dan komen we bij het kantoor van de secretaresse van de vader, waar het jongetje van tien moest wachten tot hij binnenkon. Niemand kon zijn vader bereiken zonder de secretaresse te passeren. We gaan verder naar een nieuwe corridor en zien op de achtergrond een Chinese vrouw in kimono voorbijschieten.

Dit eerste gedeelte, de rondleiding, is het mooiste deel van de voorstelling Hysteria Siberiana, die tijdens het festival de Wereld van Witte de With te zien was. Een mooie tekst over een veertigjarige man op zoek naar zijn identiteit. Met een spannende bijrol van de Chinese Jun Sung den Hollander en een hoofdrol van Jeroen Rienks. Geschreven door Anna Rottier.

Na afloop drinken we glaasjes genever. Eerder kregen we al blokjes kaas met Hollandse vlaggetjes er in, tot slot krijgen we een echt Rotterdams drankje: genever.

zaterdag, september 13, 2008

Op de catwalk

De catwalk is helwit en helverlicht. Een modeshow op straat, midden in de William Boothlaan. Ik vind vooral de omstanders fascinerend. Allerlei mensen, jong en oud zitten en staan rond de catwalk. Alle hoofden bewegen mee met de modellen die voorbijlopen. Als een golf bewegen de hoofden mee van links naar rechts en van rechts naar links. Aan het einde, waar de modellen even stilstaan voordat ze keren, staat een grote groep fotografen te wachten tot het moment waarop de modellen even poseren voordat ze teruglopen. Dan barst even het flitslicht los en gaat de show die even halt hield, weer verder.

Eén model in het roze heeft een jurkje aan van stof die zo doorzichtig is dat je haar blote billen er dwars doorheen ziet, misschien nog versterkt door het witte licht dat weerkaatst wordt door de catwalk. Alle modellen kijken streng en strak voor zich uit. Slechts eenmaal moet een model even onverwacht lachen, wat ook bij de toeschouwers een lach op het gezicht tovert. Eigenlijk wil ik een foto maken van een model dat achter de coulissen verdwijnt net op het moment dat ze haar pose loslaat, maar de camera in mijn mobiel is daarvoor te langzaam. Op de foto die ik wel maak is het hoofd daardoor aan de bovenzijde afgesneden.

De modeshow vond plaats tijdens het festival De Wereld van Witte de With

vrijdag, september 12, 2008

Dramadocent

Ineens sta ik voor de klas. Ik heb vaker voor de klas gestaan als dramadocent maar dit keer voelt het serieuzer. Tot nu toe kwam ik een klaslokaal binnen, deed een uur of anderhalf uur mijn ding en dan was ik weer weg om de leerlingen nooit meer terug te zien. Nu ben ik door de skvr ingehuurd om groepen leerlingen vier keer te laten kunstproeven (de eerste klas), vier keer te laten kunstverkennen (de tweede klas) en de derde klas zestien keer les te geven, hetgeen hopelijk leidt tot een presentatie of een voorstelling.

Vorige week heb ik kennisgemaakt met de docenten en met mijn mededocenten, vandaag ontmoet ik mijn leerlingen. Ik vind beide groepen erg leuk, ik zie als altijd mooie dingen, ik herken al een aantal talenten. Met de tweede klas doe ik een soort workshop presentatie, met de derde klas een gedeelte van mijn vuur-water-lucht-aarde-workshop. Ik merk dat het voor de leerlingen moeilijk is om de concentratie tot het einde toe vast te houden. Maar ik ben begonnen en benieuwd hoe het zal gaan.

woensdag, september 10, 2008

Geweten

We werken uitvoerig aan de eerste drie scènes waarin Lady Macbeth optreedt. De briefscène, waarin Macbeth vertelt van zijn ontmoeting met de drie heksen; de overhaalscène waarin Lady Macbeth haar man overhaalt de koning te vermoorden; en de moordscène, vlak na de moord op koning Duncan, waarin Macbeth wordt gekweld door zijn geweten.

Ik zie vooral Lady Macbeth worstelen met de Shakespeariaanse teksten, maar haar tegelijk per keer vorderen. De teksten zijn moeilijk te begrijpen, moeilijk uit te spreken, de klemtonen zijn ingewikkeld, het is zeker niet makkelijk, maar ik heb het idee dat we aan het einde van de avond een stuk verder gekomen zijn. Alle drie de scènes draaien voornamelijk om geweten. Het geweten van Macbeth dat hem hindert, het gebrek aan geweten van Lady Macbeth dat de actie voortstuwt.

Na het spelen hebben we het nog even over de kostuums, ik wil iedereen in een Schotse rok, en ik besluit om de Hoofdrolspeelster, de Vrouw van de Zee uit het vorige stuk, te bellen, om daarover iets af te spreken.

Illustratie: Vivien Leigh als Lady Macbeth

maandag, september 08, 2008

Arnon Grunberg: Figuranten

Ik vind Figuranten het slechtste boek dat ik tot nu toe van Arnon Grunberg heb gelezen. Ik heb er al heel wat gelezen (bijna alle romans op twee na waarvan één onder het pseudoniem Marek van der Jagt) en van de meeste erg genoten. Ook dit boek geeft me veel plezier, maar toch ontbreekt er ditmaal iets. Het is één van de weinige boeken dat geen prijs heeft gewonnen en ik kan dat begrijpen. Ik blijf doorlezen dus er is iets wat me boeit maar tegelijkertijd vind ik het niet echt boeiend. Vreemd.

Grappig toeval is dat in dit boek ook weer een Lady Macbeth ten tonele wordt gevoerd. Broccoli, één van de hoofdpersonen, wil Elvira Lopez, de vrouwelijke hoofdpersoon, Lady Macbeth laten spelen in een schuur. Dat gebeurt ook, voor drie bezoekers. De ikfiguur, Ewald Krieg, wil acteur worden maar is meer het type van een schrijver. Hem wordt gevraagd een monoloog te schrijven voor Frederika Steinmann die deze monoloog naakt op het strand, zittend op een zwarte kubus, wil uitvoeren.

Zelf wil ik een andere monoloog uit het boek distilleren, om gespeeld te worden door de Poolse Vrouw, het verhaal van Elvira Lopez over haar Argentijnse minnaar Galani, een bonthandelaar die filmproducent wil worden omdat hij iets te vertellen heeft dat alleen in film verteld kan worden. Wat dat iets is blijft tot het einde toe duister, maar het verhaal van Elvira is prachtig. De film van Galani wordt nooit afgemaakt en in het boek in Parijs voor een handjevol toeschouwers vertoond op een filmfestival in Parijs, maar in de werkelijkheid is er ook een Elvira Lopez die filmster en zangeres is. Zij staat op de foto bij dit artikel. Zij zou het ook niet slecht doen als Lady Macbeth.

zondag, september 07, 2008

Succes

Onze voorstelling tijdens de Avond van het Korte Stuk is een groot succes. Diverse mensen komen naar me toe om me te vertellen dat deze voorstelling een van de beste van de avond is. En het niveau is oveer het algemeen hoog maar de voorstellingen die ik het beste vind zijn al eerder gemaakt en vaker gespeeld en niet speciaal voor deze avond gemaakt. Dat vind ik een extra compliment. Mijn spelers doen het heel goed, zelf maak ik een paar kleine foutjes maar ik heb veel minder kunnen oefenen op het licht.

Zelf geniet ik het meest van Profiterolles, vier dames en een heer die de eindpresentatie van een SKVR-cursus tonen, van de Hamlet voor één acteur van Peter Thissen, van Jan Oomen die zich bijna met een groot mes de vingers afsnijdt, en van de familie Van Mourik-Hilverda met een stuk over een boer, een boerin, een zoon, een knecht en d'Artagnan.
Bij andere stukken waar ik me aan erger vraag ik me af waarom iedereen zo graag zo nodig de tien minuten vol wil maken. Zoals bij het gedicht van Jan Hanlo dat wordt opgevoerd en bij het fragment uit Onder Het Melkwoud. Het eerste, het gedicht, wordt te vaak herhaald om het spannend te houden, het fragment uit het stuk van Dylan Thomas wordt van papier gespeeld. Waarom niet drie minuten uit het hoofd geleerd door drie acteurs? Dit is geen reclame voor het stuk maar antireclame.

Foto: heb ik nog niet, volgt hopelijk binnenkort

vrijdag, september 05, 2008

Sure Thing

Morgenavond is er weer een Avond van het Korte Stuk in 't Kapelletje. Ik heb een vertaling/bewerking gemaakt van het stuk Sure Thing van David Ives. Uit een boek dat al jaren in mijn kast staat met allemaal korte stukjes van deze Amerikaanse schrijver en All in the timing heet. Volgens mij afkomstig van De Slegte. Ik werk met twee spelers, Marjolein en Pim, en werk vooral met mise en scène. Het stuk zelf bestaat uit korte stukjes dialoog. Een verhaal ontspint zich, het gesprek loopt dood, er wordt een kort stukje teruggenomen en hetzelfde verhaal gaat verder met een andere wending. Naar aanleiding van een workshop Viewpoints en naar aanleiding van de voorstelling While we were holding it together werk ik vooral met plaats en houding in de ruimte. Het toneel is verder kaal. Er is alleen wisseling van licht. Misschien is er morgenavond nog gelegenheid ook iets te doen met de kleur en de toon van het licht, dat weet ik niet, maar in dat geval voeg ik dat morgen nog toe. Ik ben benieuwd. Spannend.

Illustratie: poster van een voorstelling met de zes oorspronkelijk eenakters uit het boek van David Ives. De bel rechtsboven symboliseert het stuk Sure Thing. Mijn eigen latere versie van het boek bevat meer stukken dan deze zes.

donderdag, september 04, 2008

Schoentjes

Er staan twee schoentjes op het trottoir langs het hek. Twee meisjesschoentjes. Natgeregend. In een van de schoentjes ligt een geel herfstblad. De zwarte schoentjes zijn versierd met hartjes. Welk meisje heeft hier haar schoentjes achtergelaten? Waren haar voeten nat of juist droog toen ze uit haar schoentjes stapte? Misschien werd ze ontvoerd en lieten de kidnappers haar schoentjes hier zodat ze geen verdachte voetstappen kon achterlaten. Ik stel me een lief blond meisje voor van een jaar of zeven. Ze is in gezelschap van haar vader. Het meisje is moe en de vader zegt: ik draag je wel even. Ongemerkt glijden de schoentjes die iets te groot zijn voor het meisje van haar voeten. Maar daarvoor staan de schoentjes wel erg netjes in het gelid. Het raadsel van de Marlotlaan, een meisjesboek uitgegeven door Witte Raven Pockets in 1963. Het blonde meisje is ondertussen 54 jaar en is haar schoentjes al lang vergeten.

woensdag, september 03, 2008

Begin en eind



We doen het begin en het einde van Lady Macbeth. De eerste scène waarin Macbeth optreedt en nog last heeft van zijn geweten en de laatste waar hij is verhard tot een man van staal. Ook doen we de beroemde waanzinscène van Lady Macbeth, haar laatste apotheose voordat ze het uit het stuk verdwijnt.
Er wordt lekker vet gespeeld en soms lijkt het haast kindertoneel, vooral als de heksen ten tonele verschijnen. Maar dat is goed want ik wil een lach en een traan. Het einde vind ik in alle onbeholpenheid waarmee het gespeeld wordt nu al ontroerend, misschien wel juist door het onbeholpene en hulpeloze.

Film: Judy Dench als Lady Macbeth in de slaapwandelscène

maandag, september 01, 2008

Nog een hekje

Twee jaar geleden op mijn moeders verjaardag schreef ik naar aanleiding van de voorstelling Hotel du Libre Échange die ik maakte bij Arto Post Laboro in Schoonhoven over hekjes en taboes. Hier nog een mooi hekje langs de 's Gravenweg, tussen Rotterdam en Nieuwerkerk aan den IJssel.