woensdag, april 29, 2009

Arie

De controleurs bij de ingang keken niet vreemd op toen hij zijn toegangskaart liet zien. De mensen om hem heen waren dan ook niet anders gekleed dan hij. Niemand, een enkeling uitgezonderd, had zich vandaag in een pak gehesen of anderszins extra aandacht besteed aan de kleding. Daar was het de dag niet naar. Veel te heet. Arie spoedde zich naar de bar of in ieder geval naar de plek waar hij de bar vermoedde. Hij had daar een neus voor. Helaas, hij was nog te vroeg. Eerst moest een aantal toespraken aangehoord worden waar Arie de ballen van begreep. Hij was totaal niet op de hoogte waar de tentoonstelling over ging of wat er tentoongesteld werd. Iets met foto's. Arie zat in een stoeltje en dutte een beetje in. Als hij opkijkt ziet hij haar.

Arie zweet en dorst heeft hij ook. Een biertje zou hij wel lusten. Het is de 23e augustus van het jaar onzes heren 2008. De toegangskaart heeft hij van zijn neef. Die doet iets met kunst of zit in de kunsthandel. Het is Arie om het even. Hij heeft niets met kunst. De mooiste kunst is de kunst om aan gratis drank te komen. Volgens Arie. Of de kunst om een lekker wijf te versieren. In de eerste kunst is hij bedrevener dan in de tweede. Sinds Joke twee jaar geleden bij hem was weggegaan leeft hij alleen. In een flat aan het Slinge. Dicht bij het metrostation. Dat is makkelijk. Kan hij zonder veel moeite en zonder veel lopen zijn boodschappen doen op het Zuidplein. Maar vandaag, op de 23e augustus, is hij uitgestapt bij de GGD aan de Leuvehaven. Langs de Grieks orhodoxe kerk en de Russisch orthodoxe kerk is hij komen lopen terwijl de zon de temperatuur in zijn corpulente lichaam deed oplopen. Bier. Hij heeft bier nodig en dat is er. Heeft zijn neef gezegd. In de Kunsthal stroomt het bier volop. Iedereen die van kunst houdt, houdt van drank. Niet per se van bier, er waren schilders die zich lieten vollopen met wijn of genever, maar bier zou er zijn. Dat heeft zijn neef hem verzekerd.

Ze zit een eindje van hem vandaan aandachtig naar de spreker te luisteren. Die spreker is één van de weinigen die wel een pak heeft aangetrokken. Hij draagt een zware bril met donker montuur en zijn haar glimt van het vet of van het zweet. Tijdens het spreken beweegt zijn hoofd als een metronoom, heen en weer, van links naar rechts, alsof het enigszins losjes aan zijn lichaam is vastgemaakt en er ieder moment af kan vallen. Hij slist. Zij luistert en neemt zijn woorden zachtjes knikkend in haar op. Ze heeft donker haar en draagt een mantelpak. Nadat Joke bij hem is weggelopen zonder ooit nog van zich te laten horen, heeft Arie niet meer gevoeld wat er nu als een stroom hete lava door hem heen kolkt. Een mengeling van opwinding, verhitting, spiritualiteit en lust. Alsof hij het licht ziet en nu verlost zal worden. O Here verlos mij van den boze en leidt mij niet in verzoeking, denkt Arie. Hij moet deze vrouw bezitten. Hoe en wat dat bezitten precies inhoudt weet hij niet goed.

Applaus klonk, de spreker maakte een korte buiging en iedereen stond op en repte zich naar de drank. Dat had zijn neef goed voorspeld. De vrouw in mantelpak stond bedachtzaam op alsof ze de woorden van de spreker nog aan het overdenken was. Arie volgde de stroom op weg naar de bar daarbij de donkerharige vrouw goed in de gaten houdend. Hij mocht haar niet uit het oog verliezen anders was hij reddeloos verloren, dat wist hij. Hoe hij dat wist en wat er dan met hem zou gebeuren, daarvan had hij dan weer geen enkel idee. Nu stond ze alleen. Op een rooster waaronder in de diepte beneden de bezoekers van een lager gelegen deel van de tentoonstelling te zien waren. Daar beneden was de hel, dacht Arie, hij bevond zich met zijn engel in de hemel. Arie trok zijn stoute schoenen aan en besloot haar aan te spreken. Twee biertjes hadden zijn schroom doen wegvallen en zijn durf aangewakkerd. Nu niet stamelen of stotteren, dacht hij.

"Wil je wat drinken?" is zijn nogal afgezaagde vraag, maar hij kan zo snel niets beters verzinnen. Ze kijkt hem ongeïnteresseerd aan en zwijgt. Een dodelijk zwijgen. Hij laat zijn lichaam iets meer naar voren hangen. Zijn gezicht nadert het hare. Ze zwijgt nog steeds. Maakt ook geen afwerend gebaar of aanstalten zich van hem te verwijderen. Alsof Arie er niet is. De stilte lijkt minuten te duren. Het langdurige zwijgen van God, denkt Arie. Arie voelt ineens de leegte in zijn ziel toenemen. De omgekeerde Big Bang lijkt plaats te hebben in zijn ziel. Een geweldige implosie die zijn hart samen doet krimpen.

De vrouw gilt als Arie vlak voor haar ineen zakt. Een acute hartstilstand concludeert de dokter die redelijk snel ter plaatse is. Zo'n drie kwartier later. Hij noteert het vermoedelijke tijdstip van overlijden in een opschrijfboekje met zwartlederen omslag. Het is zaterdag 23 augustus, even over zessen.

Verhaal bij de bijgaande foto van Otto Snoek

dinsdag, april 28, 2009

Lenneke Mietes: De Halve Waarheid

Ik fiets van Rotterdam naar Brielle om De Halve Waarheid te zien, een dansvoorstelling van Lenneke Mietes. Een tocht van ca. 42 kilometer langs de Oude Maas. Het is lekker weer, niet te veel zon, gelukkig geen regen, alleen tegenwind. Ook veel mooie vogels. Bijzondere ganzen. Als ik er bijna ben, ongeveer negenhonderd meter van Brielle, blijkt het fiets- en voetveer niet te gaan na 17.00 uur 's middags. Dat is pech.

Maar tenslotte kom ik toch bij de voorstelling in De Sjoel, de synagoge van Brielle. Een zaal met een balkon, twee grote pilaren en een vloer met hardstenen plavuizen. Niet echt een dansvloer.
De voorstelling is spannend, intrigeren en verveelt geen moment. Het duurt me iets te lang voordat de dansers eindelijk 'samen' dansen, maar er wordt mooi gebruikt gemaakt van de ruimte, de bewegingen zijn afwisselend en vooral de danseres heeft een mooie expressie in haar gezicht. De jongen is dan weer heel erg acrobatisch en doet een mooie solo waarin hij op zoek is naar wie hij werkelijk is. Niet voor niets naar Brielle gefietst.

zondag, april 26, 2009

RO theater: Tocht

We zitten met zijn allen in een klein zaaltje in het RO theater-gebouw. Op tuinstoelen en op caféstoelen. Aan één wand is een keukenblok bevestigd, daarnaast links staat een grote groep kooien en hokken, een andere wand heeft een stukje fotowand met een dressoir, ergens staat een bed waarop een hond ligt en er is een deur en een pickupmeubel. We zijn op bezoek bij Margot die een dierenopvang beheert. Het is bijna Pasen en ze verwacht veel bezoek. Het liefst van al is haar Jannika, haar kleindochter. Pasen is een moeilijke tijd voor Margot, want bijna alle door haar geliefde personen zijn op of rond Pasen overleden. Haar man Piet, haar dochter Trees. Ze moet loslaten, heeft daarvoor een cursus gevolgd, maar het wil nog steeds niet goed lukken.

Het stuk wordt gespeeld door Arjan Ederveen, die de tekst schreef, en Jack Wouterse. Ze komen samen op als een soort Snip-en-Snap, twee vrouwen in rokken en gelijke blouses. In de eerste scène zijn ze allebei Margot, in een droom van Margot/Arjan, daarna speelt Jack de vriendin Bets. Het stuk gaat over dementie, herinneringen, verlies. Er spelen maar liefst drie honden mee, een klein meisje, een haas en een figurant.

Het is een indrukwekkende voorstelling. Het begint bijna als cabaret maar allengs wordt het steeds ontroerender. Afwisselend zijn er droomscènes zoals de beginscènes en scènes uit het leven van Margot. Margot heeft het zwaar. Alles wat ze niet mag vergeten staat op briefjes die opgehangen zijn op de verschillende wanden. Het begint grappig en het stuk eindigt als een smartlap, als de kleindochter toch niet komt met de Pasen.

donderdag, april 23, 2009

Martin Bril revisited

Eén keer eerder schreef ik een kort stukje over Martin Bril om de lezers van dit blog te wijzen op zijn dagelijkse column op het web. Nu is Bril dood. Het voelt alsof een familielid is overleden. Iemand die toch een beetje door het huis leek te scharrelen en dan zijn enigszins zeurderige mening gaf. Ik voelde me verwant met Bril. Ongeveer even oud (hij vier jaar jonger), ook twee dochters (de zijne allebei een jaar jonger), de liefde voor Bob Dylan en de liefde voor zijn echtgenote (hij voor de zijne, ik voor de mijne).

Eén keer heb ik Bril ontmoet. Het was een spannende ontmoeting. Ik moest Bril samen met een andere deelnemer aan de Zaptalks, een workshops voor presentatoren, interviewen tijdens het Geen Daden Maar Woorden-festival in september in Rotterdam. De vrouw van Rotterdam Festivals was een beetje gepikeerd omdat er zoveel vrouwen om Bril heenhingen terwijl toch overduidelijk te zien was dat deze Bril 'een foute man' was. Ze scheen niet te begrijpen waarom het foute aan Bril nu juist zo aantrekkelijk voor vrouwen was.

Daarnaast deelde ze ons mee dat Bril chagrijnig was. Niet in een goede stemming. Hij moest optreden en gedichten voordragen in de grote zaal van de Rotterdamse Schouwburg en daar mocht niet gerookt worden. Het roken dat hem uiteindelijk fataal is geworden speelde een grote rol in zijn leven. In zijn man-zijn volgens mij. Iets wat ik niet met Bril gemeen heb. Maar goed, hij was niet in een goed humeur, een slecht startpunt voor een interview.

Ik bedacht een list. Ik verzon een geweldige beginvraag waar ik nu nog steeds trots op ben. "Waarom is jullie eerste boek Het ABC van Bril en Van Weelden, één van de beste boeken uit de Nederlandse literatuur, zo goed?" verzon ik. Een zin die ik zonder blikken of blozen en welgemeend kon uitspreken want ik had dat boek verslonden.

Martin Bril ging onmiddellijk verzitten op het puntje van zijn stoel, een raar misbaksel van een stoel van plastic, en stak van wal met een verhaal over dat duo's altijd beter zijn dan eenlingen. Eigenlijk een vreemd antwoord van de man die later vooral als eenling en egocentrisch door Nederland reisde en daar zijn zeer individuele observaties optekende. Noemde als voorbeeld Laurel & Hardy en een aantal andere duo's waarvan ik nu de namen vergeten ben. Maar daarna kon het interview niet meer stuk en ging alles vanzelf. De zeurderige en chagrijnige man was ontdooid.

Later op die avond volgde een nog spannender interview met Ramsey Nasr maar daarover misschien een andere keer, want het gaat nu over Martin Bril. Ik zal hem missen.

woensdag, april 22, 2009

Openluchtbioscoop: Burn after reading

Wekenlang zitten we in spanning. Wat voor weer zal het zijn op dinsdag 21 april? Voor de tweede keer organiseert Erasmus Cultuur in samenwerking met Studium Generale en het Rotterdamsch Studenten Gezelschap een Open Air Cinema. In normaal Nederlands een openluchtbioscoop. Hoeveel mensen zullen we bereiken? De vorige keer was het 's middags regenachtig en het idee dat het 's avonds opnieuw zou regenen schrikte velen af. Tussen de vijftig en vijfenzeventig mensen keken naar de geweldige film Little Miss Sunshine op het grasveld van campus Woudestein.

Ditmaal zijn de voorspellingen beter. Het is al de hele week aardig weer, alleen 's avonds nogal fris een enkele avond uitgezonderd. We vertonen dit keer Burn After Reading van de gebroeders Coen. Een film waarvan we hoopten dat-ie door nog niet veel mensen was gezien omdat-ie enigszins in de schaduw stond van het succes van zijn voorganger, het vele prijzen winnende No country for old men.

Al snel blijkt dat alles goed komt. Het veld loopt vol met mensen die weer andere mensen opbellen om te zeggen dat ze ook moeten komen. Tussen de driehonderd en driehonderdvijftig studenten kijken naar de grappige film met geweldige acteurs. In welke film zie je zoveel sterren en zulke acteerkanonnen bij elkaar?

Foto: Tilda Swinton in Burn after reading

maandag, april 20, 2009

1 april

Als ik thuiskom is er gebeld. Een onbekende vrouw. Ze wil graag 'het boek' komen halen voor een vriendin, zegt mijn vrouw. In eerste instantie snap ik er niets van. Maar het gaat over dit blog. Ik schijn een boek te hebben aangeboden, nog steeds volgens mijn vrouw. Dan gaat me een licht op. Judith Visser, denk ik. Het artikeltje in dit blog waarop tot nu toe het meest gereageerd is. Vooral door liefhebbers van het werk van voornoemde schrijfster die het voor haar opnemen. Dat Ysabella wèl een goed boek is en niet zoals ik geschreven heb een niemandalletje. Ik zoek mijn artikel op en jawel, in de laatste twee regels staat het: "Voor mij geen Judith Visser meer. Maar wie het desondanks wil proberen: er zijn er nog genoeg over in de bibliotheek en het mijne kun je ook gratis komen afhalen." Mijn vrouw heeft aan de onbekende mevrouw mijn telefoonnummer gegeven dus ze zal nog wel een keer terugbellen.

Dat gebeurt. Tijdens het eten belt ze en ik merk het niet. Opeens is er een bericht dat ik gebeld ben. Een onbekend nummer. De onbekende mevrouw! roepen mijn vrouw en dochters in koor. Ik laat de voicemail horen aan de dames rond de tafel. Het is een zekere Chantal met een zwaar Rotterdams accent. Ze heeft mijn blog gelezen en kent iemand die het boek graag zou willen hebben, maar nu ben ik niet thuis. Het klinkt allemaal erg ongeloofwaardig en het is ook nog eens 1 april vandaag. Ik geloof er niets van. De dames om me heen dringen aan dat ik terugbel. Ik wil het niet eens proberen. Dit is een 1-aprilgrap en als ik terugbel ben ik er ingetrapt. De stem doet me erg denken aan Tante Cor, een karakter dat mijn oudste dochter een keer gespeeld heeft. Zelfde overdreven accent. Maar mijn dochter zat aan tafel toen deze Chantal belde.

Ik bel toch maar terug. De telefoon gaat over. Er wordt opgenomen, ik hoor wat vage geluiden, een seconde of twee en dan wordt de verbinding verbroken. Geen Chantal, geen 1-april. Ik begrijp er nog steeds niets van.

's Avonds laat ik de jongens van Het Gebroken Oor de voicemail horen. Een grap, is hun mening. Maar van wie? Het nummer van Chantal zit nog steeds in mijn telefoon. Ze heeft nog steeds niet teruggebeld. Wie is Chantal en wil ze nog steeds het boek van Judith Visser? Want dat ligt hier nog steeds voor haar klaar.

zondag, april 19, 2009

Ian McEwan: The Cement Garden

Het is lang geleden dat ik een boek van Ian McEwan heb gelezen. Zijn debuut en zijn tweede bundel verhalen zijn volgens mij het enige, en dat was in de tijd dat deze boeken in het Nederlands vertaald uitkwamen. Ook zag ik de filmversie van het boek The Comfort of Strangers met Kevin Kline en Kevin Spacey. Een spannende thriller met een intrigerend thema. In hoeverre kun je een toevallige ontmoeting met een vreemd echtpaar vertrouwen?

Dit boek, The Cement Garden, gaat over een gezin waarvan de vier kinderen, twee jongens en twee meisjes, in korte tijd plotseling wees worden. Daarna moeten ze alleen verder, of moeten dat niet, maar ze doen het wel. De ik-figuur is Jack, een puber waarbij de hormonen door het lichaam vliegen en die heftig onanerend door het leven gaat. De leiding van het ouderloze gezin wordt in eerste instantie op haar genomen door de oudste dochter. Zij neemt na het overlijden van de moeder de moederrol over. Het jongste kind, ook een jongetje, valt terug in een babyrol nadat het eerst regelmatig in vrouwenkleding rondliep. De overleden moeder wordt verstopt in een bak cement zodat de vier weeskinderen niet door de kinderbescherming uit huis worden gezet en in pleeggezinnen geplaatst.

De kinderen leidden een afgezonderd leven in het grote huis en hebben weinig contact met andere bewoners van de wijk. De oudste dochter heeft een vriendje dat ze mee naar huis neemt en de jongste zoon heeft een vriendje waar hij mee speelt. Maar verder is het een gesloten wereld. Het vriendje van de oudste dochter is degeen die de cocon waarin het ouderloze gezinnetje leeft, openbreekt als hij ontdekt wat er met het gezin aan de hand is, of wat hij denkt dat er in het gezin aan de hand is.

Vanuit het oogpunt van Jack wordt het verhaal stukje bij beetje verteld, beginnend met de regel dat hij niet verantwoordelijk is voor de dood van zijn vader. Een regel die je onmiddellijk op het verkeerde been zet. Waarvoor is deze Jack dan wel verantwoordelijk?
Een geweldig boek!

dinsdag, april 14, 2009

Motel Mozaïque

Ik zie weer veel op Motel Mozaïque, over twee Belgische theatervoorstellingen heb ik hier al geschreven. Maar ik zie ook een groot aantal bandjes en korte voorstellingen. De Toneelschool Arnhem laat me door brievenbussen gluren waarachter zich ongelukkige stellen bevinden. Ik zie een jonge Amerikaanse vrouw creatief zijn met bonbons, zichzelf en haar witte kleedje insmeren met chocola. Ik luister naar een pornografisch verhaal over een jong meisje en een pastoor onder één van de droogkappen van Mieke Maaikes Obscene Kapsalon. Er wordt ons een verhaal verteld om onze angsten te verdrijven in Het Alchemistisch Ruillab. Ik kijk en luister naar de muziek van The Bony King of Nowhere (Beatle-achtige muziek uit België waar ik net te weinig van heb gezien om het te kunnen beoordelen), Johan Johansen (twee mannen achter synthesizers plus een kwartet violen), The Whitest Boy Alive (funky nerds), A Camp (prachtige countrystem van de zangeres van The Cardigans met een beetje zouteloze muziek er onder), The Invisible (neger met een rare doek over het hoofd, maar wel lekker funky muziek), Mi Ami (krijsende man bij punkband uit 1977), A Marching Band (driestemmig gezongen goedgemaakte popliedjes) en Loney Dear (breed uitgesponnen nummers met twee ooh en aah zingende dames). Ook zie ik de jonge garde van Orkater in The Sadists met Alabama Chrome, een echte Parade-muziektheatervoorstelling met veel slapstickgrappen en mooie cowboymuziek. Ik drink mijn eerste biertje samen met mijn Jongste Dochter, met wie ik het grootste gedeelte van de twee avonden op stap ben.

zondag, april 12, 2009

Abattoir Fermé: Hard-boiled

There ain’t no jesus gonna save your soul
There ain’t no angels gonna carry you home
You’re on your own
Yeah that’s right, you’re on your own…


Met deze gezongen woorden begint de voorstelling Hard-boiled van de eveneens Belgische theatergroep Abattoir Fermé, eveneens te zien op Motel Mozaïque. Een zevenkoppige band, drie vrouwen in blauwe glitterjurken, en vier muzikanten, begeleiden drie actrices die het tragische en noodlottige verhaal van een jonge vrouw verbeeldden. Eén van de drie actrices speelt de jonge vrouw, de andere twee spelen alle andere rollen. Het is een wervelende show met duizend requisieten en steeds opnieuw verrassende beelden. Met doeken, poeders, kledingstukken, vloeistoffen, slingers, lampen en ventilatoren die in hoog tempo op en af worden gedragen wordt de hele geschiedenis van deze vrouw van kind tot volwassene weergegeven. Zoals bovenstaande tekst al doet vermoeden is het leven van deze vrouw geen lolletje. Het gaat van kwaad tot erger. Joyriding, alcoholmisbruik, prostitutie,vrijen met dieren en als ze aan het einde van de voorstelling verlossing zoekt blijkt die er niet te zijn. Niet om vrolijk van te worden, maar wel een fantastische voorstelling.

Ontroerend goed: The smile off your face


Het indrukwekkendste dat ik zie tijdens de afgelopen editie van het festival Motel Mozaïque is de voorstelling The smile off your face van de Belgische theatergroep Ontroerend Goed. Een groep waar ik nog nooit van had gehoord, maar dat zegt niets. Een voorstelling waarbij je handen worden vastgebonden met een zwart koordje, je een blinddoek voorkrijgt gebonden en wordt rondgereden in een rolstoel. Eén-op-één-theater.

Ik vind het moeilijk er iets over te vertellen, bang om te verklappen wat de voorstelling inhoudt. Beter is om te vertellen wat de voorstelling met je doet.

Het is namelijk ervaringstheater van de bovenste plank. Intiem, dicht op je huid. Letterlijk, want de spelers raken je aan en jij raakt de spelers aan. Een dame gaat op een bed dicht tegen je aan liggen, je wordt met de rug tegen de muur gedrukt. Aan het einde, als de lach van je gezicht is verdwenen, krijg je pas te zien waar je bent geweest en wat je hebt meegemaakt.

De voorstelling won al vele prijzen en wordt al met succes gespeeld sinds september 2003.

zaterdag, april 11, 2009

Het Nieuwe Werk: Bad Liver and a Broken Heart

Als alles goed gaat (en waarom zou het niet goed gaan) speelt Het Nieuwe Werk tijdens de straattheaterweek tussen 11 en 15 mei van Erasmus Cultuur gedeelten uit deze voorstelling op het terrein van campus Woudestein. Dat is de voornaamste reden dat ik de voorstelling Bad Liver and a Broken Heart ga kijken, maar ook omdat ik nog nooit een voorstelling van Francien Schraal heb gezien en ik erg nieuwsgierig ben. Het is een stuk zonder tekst op muziek van Tom Waits dat is het enige wat ik van te voren weet. Bij binnenkomst zien we een bar en een paar tafels en stoeltjes er omheen. Een saloon zoals in de strips van Lucky Luke. Aan de bar zit een man die wij op de rug zien en die een sigaret opsteekt als wij binnenkomen. Onder een tafel rechts ligt een vrouw. Er klinkt muziek van Tom Waits. Ik ben vergeten welk nummer maar gedurende het stuk hoor ik veel bekende nummers voorbijkomen, toevallig veel nummers van de drie platen die ik zelf heb.De live-dubbelelpee Nighthawks at the diner, Rain Dogs en Frank's Wild Years. Sommige nummers komen een aantal keren voorbij: Temptation, Tango till your sore.

Als het licht in de zaal uitgaat ontwaakt de vrouw die op de grond ligt en begint een reeks korte hilarische slapstickscènes. Tien spelers, zes mannen en vier vrouwen, allemaal ervaren skvr-cursisten hebben er vrolijk op los geïmproviseerd. Er is veel te zien en veel te lachen. In plaats van poker spelen de mannen mens-erger-je-niet, er worden pogingen gedaan de vrouwen te versieren (alle gedoemd te mislukken), er is heel veel spelplezier. Ik heb genoten en ben benieuwd hoe het gaat vallen bij de studenten op de campus.

dinsdag, april 07, 2009

Otto Snoek: Why not?

In het Nederlands Fotomuseum bezoek ik de tentoonstelling van Otto Snoek: Why Not? Het is zaterdag, dus museumweekend en de toegang is gratis. Dus ik ga toch snel nog even kijken. De foto's zijn vol met mensen, vooral hele lelijke mensen, Rotterdammers op hun lelijkst. Gefotografeerd tijdens de marathon, het zomercarnaval en tijdens de danceparade, voor het stadion. Heel erg verschillende mensen. Verschillend van ethniciteit en van achtergrond en afkomst. (Of is dat hetzelfde?) Ik voer een gesprek met een medewerkster van het museum, afkomstig uit Beieren. Ze vertelt me veel over de achtergronden en laat me de volgens haar mooiste foto zien, waarop een oude man met een zonnebril, colbert aan, wordt geflankeerd door twee schaars gekleden Surinaamse dames die recht in de camera kijken. Ik praat met haar over het verschil met de foto's van Ed van der Elsken en Robert Frank die in de kelder van het museum zijn tentoongesteld. Over de verschillen. Vooral in hoe mensen zich tegenwoordig op straat vertonen. over het verschil tussen Beieren en Rotterdam. Ze voelt zich, net als ik, thuis in Rotterdam.

Als ik mijn jas heb gepakt en terugloop naar mijn fiets drink ik een espresso in de hal. Ik probeer zelf een Otto Snoek te maken van de mensen aan de tafeltjes. Dat lukt niet echt.

maandag, april 06, 2009

CP



Vroeger dronken we in Groningen als we ranja dronken, altijd de ranja van CP. De fabriek stond in Groningen, ik weet dat ik hem wel eens heb gezien al zou ik nu niet meer weten waar. Dat de letters CP C. Polak betekenen heb ik nooit geweten totdat ik dit schilderij voor het eerst zag, alweer lang geleden. Het is geschilderd op een muur in Delft, vlak achter het station. Bijna wekelijks kom ik er langs gelopen. Wie het heeft vervaardigd en waarom zou ik niet weten. Een oud-Groninger met heimwee naar de ranja van CP?

zondag, april 05, 2009

De mooie onbekende


Ik wil op het eenakterfestival een stuk doen dat ik nog niet eens gelezen heb. De Mooie Onbekende. Over vreemdelingenhaat, geschreven door Klaus Pohl. Naar aanleiding van een kort artikeltje op internet maak ik vast een tekening. Het stuk begint met een mooie jonge Joodse vrouw die getrouwd is met een Duitser. Ze komt in een café en is getuige hoe een Poolse man in elkaar wordt geslagen. Daarna is zij zelf, de mooie onbekende, aan de beurt. Mijn tekening toont de Poolse man op de grond en de vrouw die angstig toekijkt. De drie mannen die hem in elkaar hebben geslagen zitten rustig te eten alsof er niets aan de hand is.

zaterdag, april 04, 2009

RO Theater: Het Laatste Vuur

Twee jaar geleden speelde het RO Theater voor het eerst een voorstelling van Dea Loher, geregisseerd door Alize Zandwijk: Onschuld. Ik vond het één van de beste voorstellingen van dat seizoen en schreef er hier dan ook enthousiast over. Nu is er een nieuwe voorstelling van hetzelfde duo. Deze voorstelling heet Het Laatste Vuur en speelt momenteel in de Rotterdamse Schouwburg.

Het idee van deze nieuwe voorstelling is zo'n beetje hetzelfde als van de vorige. Een groepje losers aan de zelfkant van de maatschappij reflecteert op het leven en de onmacht van de personages enige invloed te hebben op hun lot. Vol schuldgevoel over het centrale gegeven van de voorstelling. Was dat in Onschuld een vrouw die verdronk, hier gaat het om de dood van een jongetje, Edgar, dat op een hete dag in augustus is overreden voor de deur van een café.
Acht personages, gespeeld door vier acteurs van het RO en vier acteurs van de Koninklijke Vlaamse Schouwburg, beginnen het stuk in een prachtig sneeuwlandschap met een poging terwijl de sneeuw valt, de gebeurtenis te reconstrueren. Langzamerhand gaat de reconstructie over in spel en wordt steeds meer duidelijk omtrent de samenhang van de gebeurtenis en ieders rol er in. Maar de spelers blijven in de derde persoon over zichzelf spreken waardoor tot het einde een afstand tot het verhaal en de zonderlinge hoofdrolspelers blijft bestaan. Ieder heeft op een gegeven moment iets wat je zijn of haar moment zou kunnen noemen. Een heftige monoloog waarin alle pijn en leed van het personage naar boven en tot uiting komt en ergens halverwege het stuk krijgt dit een soort voorspelbaarheid. Er wordt geweldig geacteerd, met name door Rogier Philipoom, Sylvia Poorta, Bart Sleegers en degene die er mijns inziens met kop en schouders boven uitstak, Goele Derick, die de dementerende oma van het dode kind speelde.
En er is prachtige meerstemmig gezongen muziek van
Florentijn Boddendijk & Remco de Jong.

Toch miste ik iets in deze voorstelling. Terwijl Onschuld meer los zand leek dan deze, was er door de vorm, (spreken in de derde persoon, afstand in de tijd,) minder identificatie en daardoor minder gevoel. De situatie deed me denken aan het overleden zusje van mijn vrouw en ik kon me me dan ook zeker in de situatie inleven, maar het stuk miste op de een of andere manier toch de ontroering die ik bij Onschuld wel voelde. Ook had het mijns inziens wel wat korter gekund dan de tweeëneenhalf uur. Maar zeker geen slechte voorstelling, gaan dus als je kunt!

woensdag, april 01, 2009

The will has been executed

Barristers' Chambers:.. THE WILL HAS BEEN EXECUTED
DAVID SINGER & ASSOCIATES
Phone: :+44 702 407 5335
Fax: +44 709 288 6551
E-mail: david.singeresq@8u8.com
Address:33 Bedford Row
London WC1R 4JH, England
DAVID SINGER & ASSOCIATES
LONDON - UK.

Attention:

On behalf of the Trustees and Executor of the estate of Late Engr. Jurgen Krugger. I once again try to notify you as my earlier letter was returned undelivered. I hereby attempt to reach you again by this same email address on the WILL. I wish to notify you that late Jurge Krugger made you a beneficiary in his WILL. He left the sum of Thirty Million, One Hundred Thousand Dollars (USD$30, 100.000.00) to you in the Codicil and last testament to his WILL.

This may sound strange and unbelievable to you, but it is real and true. Being a widely travelled man, he said he met you sometime in the past or simply you were nominated to him by one of his numerous friends abroad who wished you good, I am not too sure again. Jurgen Krugger until his death was a member of the Helicopter Society and the Institute of Electronic & Electrical Engineers and a German property magnate. He was a very dedicated christian who loved to give out alms to the poor,hungry and needy. His great philanthropy earned him numerous awards during his life time. Late Jurgen Krugger died on the 13th day of December, 2004 at the
age of 80 years, and his WILL is now ready for execution after 4 years and thorough investigations.

According to him, this money is to support your humanitarian/medical activities and to help the poor and the needy in our society. Please if I reach you as I am hopeful, endeavor to get back to me as soon as possible to enable me conclude my job. I hope to hear from you in no distant time.

Note: You are advised to contact me with my personal email address below:
E-mail: david.singeresq@8u8.com
Phone: +44 702 407 5335

I await your prompt response and please keep this very discrete and to yourself until the transfer of the funds to you is finalised.

Yours in Service,

BARRISTER
David Singer.

PRINCIPAL PARTNERS: Barrister Aidan Walsh, Markus Wolfgang, Mr. John Marvey Esq, Mr. Jerry Smith Esq