dinsdag, oktober 27, 2009

Studium Generale: Pieter Steinz over de Nobelprijs voor literatuur

Pieter Steinz houdt voor Studium Generale Rotterdam een lezing over de Nobelprijs voor literatuur. Het is een onderhoudend verhaal vol grappige anecdotes over o.a. een deep throat bij het Nobelprijscomité en het meest geschikte sterrenbeeld om de prijs te kunnen winnen (weegschaal). De geschiedenis van de prijs is er één van lijsten. Lijsten wie de prijs niet hebben gewonnen terwijl ze wel hadden moeten of in ieder geval gemakkelijk hadden kunnen winnen zoals in het geval van James Joyce en Virginia Woolf. Daarmee ook een geschiedenis van gemiste kansen. Er worden veel namen genoemd van schrijvers die al lang vergeten zijn. Ook is de geografische spreiding van de prijs op zijn minst opmerkelijk te noemen en de verspreiding over de verschillende taalgebieden. Amerikanen, Afrikanen, Aziaten en daaronder Chinezen en Australiërs, allen vallen ze in het niet vergeleken bij de vele Europeanen die de prijs in de wacht wisten te slepen. Hierbij een link naar de complete lijst in de Wikipedia.

Het lijkt er tijdens dit Studium Generale op dat alleen oude mensen boeken lezen. Of in ieder geval literaire boeken. Het gezelschap dat zich verzameld heeft in het collegezaaltje om Pieter Steinz over de Nobelprijs voor literatuur te beluisteren heefn.t een gemiddelde leeftijd van minstens vijfenzestig jaar. Geen enkele student heeft de weg naar de zaal weten te vinden of willen vinden. Laten we het er op houden dat ze verdiept zijn in een spannend boek van een toekomstig Nobelprijswinnaar. Alhoewel ik de kans dat John Grisham, Dan Brown of J.K. Rowling de prijs zullen winnen klein acht. Maar je weet maar nooit.

Ik ga binnenkort het laatste boek van de Italiaanse prijswinnares Grazia Deledda lezen dat ik nog niet gelezen heb van de boeken van haar die zich in onze bibliotheek bevinden. Dat was mijns inziens een terechte winnares en onterecht vergeten. Zij kreeg de prijs "Voor haar idealistisch geïnspireerde werken die een glashelder beeld schetsen van het leven op het eiland waar ze opgroeide en die met diepgang en sympathie ingaan op de menselijke problemen over het algemeen."

Illustratie: Alfred Nobel

maandag, oktober 26, 2009

Miss Rose

Mijn naam is Miss Rose Ik zag je profiel vandaag en fonds u waardig te zijn van mij als iemand die ik kan leggen op zijn armen zo lang als liefde bestaat bezorgdheid, zorgzaam en teassing u alle nightlong, en zal ik ook graag weten dat u het meer, en ik wil dat u een email sturen naar mijn e-mailadres, zodat ik kan je mijn foto voor u om te weten wie ik ben. Hier is mijn e-mailadres Ik denk dat we kunnen verhuizen van hier! Ik wacht op uw mail naar mijn e-mailadres hierboven.

Miss Rose

(Vergeet de afstand of de kleur doet er niet toe, maar hou van een heleboel zaken in het leven)

zondag, oktober 25, 2009

De laatste repetities

We hebben nog een paar repetities te gaan, twee donderdagen, aanstaande zondag en de donderdagmiddag in het OT Theater. Helaas is Zweitze er aanstaande donderdag niet omdat hij moet optreden. Maar dan, donderdag, gaan we aan de slag met de mise-en-scènes waarover ik nog niet overal tevreden over ben. Ik zie het niet somber in maar er moet nog even hard gewerkt worden. Over het algemeen ziet het er goed uit maar zakt het stuk op momenten even in. Ik ben echt verrukt over de inzet van de spelers voor de voorstelling en van hun toneelspelerskwaliteiten.

Het gaat om de volgende scènes: als de Pool in elkaar geslagen wordt, waar komt de Pool vandaan en waar loopt hij tegen de vuist van Lutter aan? De middelste scène met Futterknecht mag in zijn geheel wat meer vaart hebben. De scène tussen Rosel de Mooie Onbekende moet duidelijker het besluit van de M.O. laten zien. De start van het feest moet in één keer staan als een huis en het moment dat het tafelkleed van Futterknecht moet nauwkeurig getimed worden.

Verder wil ik tijdens de repetitie van zondag aanstaande aan het begin van de repetitie de verhouding tussen de Mooie Onbekende en Lutter nog scherper neerzetten. Wat willen die twee van en met elkaar?

Met De Vormgeefster ben ik de afgelopen dagen op stap geweest om kleding en decor aan te schaffen. Dat is grotendeels gelukt. Een tapijt, een tafelkleed, en onderdelen van kostuums. Verder is De Vormgeefster druk bezig met het hondenmasker en is De Mooie Onbekende langs geweest om te passen en te bespreken wat voor lingerie ze aan moet.

Verder wil ik het tapijt dat ik gekocht heb en de decorstukken en requisieten graag ergens opslaan. Ik hoop dat het tapijt bij het OT Theater bezorgd kan worden, maar als dat niet kan is het handig als het ergens anders kan worden opgeslagen en dat er dan een auto is waarmee het vervoerd kan worden. Het is nogal groot en veel. De Mooie Onbekende heeft een garage waar het tapijt eventueel opgeslagen kan worden, maar het zou handig zijn als donderdag alle decorstukken en requisieten door iemand bij mij opgehaald worden en vervolgens met iemand mee naar huis zouden kunnen die ze dan de er op volgende repetitie weer mee neemt.

RO Theater: De Gebroeders Karamazov

Het RO Theater kondigt de voorstelling De Gebroeders Karamazov aan als een spannende krimi. Ik heb het boek van Dostojewski ooit gelezen, al weer een tijd geleden, maar ik zou niet gauw zeggen dat het een spannende krimi is. Dat geldt dan eerder voor Schuld en Boete van dezelfde schrijver. Dat heb ik dan weer nooit gelezen maar gezien als toneelstuk (van het Volksoperahuis) en als televisieserie (met John Hurt in de hoofdrol). De Gebroeders Karamazov is een verhaal over geloof, twijfel, familierelaties waarin o.a. een moord plaatsvindt. Ook het RO Theater maakt er geen krimi van. Meer een familiedrama waarin alle thema's uit het boek van Dostojewski aan de orde komen.

De spelers beginnen timmerend in een woud van grote houte kruisen en bouwen dan een tafel van schragen en planken. Dan begint Jack Wouterse als de vader van de gebroeders met het vertellen van het verhaal. In het begin heb ik moeite mijn concentratie bij het stuk te houden en vraag ik me af wanneer ze nu eindelijk 'echt' beginnen te spelen. Regelmatig merk ik dat ik zit weg te dromen. Pas als Herman Gillis, als de tweede zoon Iwan, een vurige monoloog houdt over hoe ouders hun eigen kinderen mishandelen word ik in het stuk gezogen. Daarvoor vraag ik me af of ik het ga volhouden dit stuk tot het einde toe uit te kijken of dat ik in de pauze zal weglopen. Iets wat ik trouwens nooit doe.

Maar uiteindelijk hebben de blijvers gelijk. In de pauze lopen enkele mensen weg, want de zaal is na de pauze leger als er voor, maar dan wordt het pas echt spannend. Vlak voor de pauze wordt de vader vermoord en dan kan de zoektocht naar de dader beginnen. Niet dat die zoektocht spannend is als in een krimi, wel door wat er tussen de spelers gebeurd en hoe er toneel wordt gespeeld dat de stukken er van afvliegen. Zo wordt de volhouder beloond met een prachtig einde alhoewel de laatste twee scènes (een mooie grafrede van Fania Sorel als Aljosja, en een lied van muzikant Beppe Kosta) er dan weer een beetje aangeplakt lijken.

Een mooi stuk alhoewel ik me blijf afvragen waarom zo'n dik boek als dat van Dostojewski op de planken gebracht moet worden. Het blijft een lijvige roman waarvan alle thema's onmogelijk in één avond over het voetlicht gebracht kunnen worden. Dus waarom niet een nieuw stuk geschreven waarin de thema's die je wilt behandelen behandeld worden zonder dat de kijker het gevoel heeft dat er iets ontbreekt? Maar een intrigerend boek blijft natuurlijk aantrekken en een uitdaging om er een toneelversie van te maken. Dat wordt dan hoe dan ook een lange zit en niet voor iedereen tot het einde toe vol te houden. Gelukkig had ik alleen moeite er in te komen en niet om het uit te zitten.

Een aanrader!

vrijdag, oktober 23, 2009

Vormgeving Mooie Onbekende

De Vormgeefster is er dus eerst praten we uitgebreid over de vormgeving en kostuums terwijl we wachten op Zweitze die Lutter speelt, die zit te wachten op de Wegenwacht omdat zijn auto niet starten wil. De spelers zijn enthousiast over de ideeën van De Vormgeefste. De dorpsbewoners worden allemaal grijs en grauw terwijl de Mooie Onbekende en de Pool in kleur zijn. 's Ochtends hebben de Vormgeefster en ik uitgebreid gepraat met Dokter Kees over de vormgeving, de inhoud van het stuk en de rollen en hun functie. Van Dokter Kees krijg ik nog een mooi cadeautje voor mijn verjaardag, De Lege Ruimte van Peter Brook. Een boek dat ik ooit wel eens heb gelezen en dat me zeker heeft beïnvloed, maar dat ik blij ben nu te bezitten.

Als we de ideeën over de vormgeving hebben besproken is Lutter nog niet gearriveerd maar gaan we aan het werk met het begin en de middelste scène. Vooral het begin is steeds meer zoals ik het wil, maar de middelste scène loopt nog niet zoals ik het wil. We sleutelen aan de mise-en-scène, de lijnen die iedereen loopt en moet lopen en langzamerhand krijgt de scène richting. Maar op een gegeven moment weet Eugenie, De Mooie Onbekende, het even niet meer. Maar dan arriveert Zweitze en is het de hoogste tijd voor een doorloop.

De doorloop is alweer een stuk beter dan de vorige keer en de speeltijd is alweer zes minuten korter geworden, ze spelen het stuk nu in 36 minuten.Nog steeds te lang, maar het gaat de goede kant op. De mise-en-scènes zijn hier en daar veel te rommelig en de rollen van De Mooie Onbekende en van Lutter verdienen nog veel aandacht. Maar ik ben niet ontevreden. We hebben nog weinig repetities waarin hard gewerkt zal moeten worden. Het gaat ons zeker lukken, daarvan ben ik overtuigd en dan hebben we een spannende, rauwe en intrigerende voorstelling.

dinsdag, oktober 20, 2009

Voor D.

Voor D. die zoveel van tekeningen houdt.

maandag, oktober 19, 2009

Cry for help

In dit blog heb ik al enige malen emails gepubliceerd die ik in mijn mailbox vond, soms in de junkmail, soms gewoon in mijn inbox. Van Russische dames die graag met mij wilden trouwen maar ook met betrekking tot erfenissen van mij totaal onbekende personen, die mij ten deel vielen omdat ik zo'n betrouwbaar persoon ben.

In de International Herald Tribune zag ik vandaag een illustratie van de Duitse tekenaar Henning Wagenbreth. Omdat ik het een mooi plaatje vond ging ik op zoek naar zijn website en vond die. Daarop biedt hij het boek Cry for help aan, ondertitel: 36 scam mails from Africa. Wagenbreth heeft 36 van zulke brieven geïllustreerd en de tekst er van afgedrukt. Geweldig idee, jammer dat ik er zelf niet op ben gekomen.

zondag, oktober 18, 2009

Op een oude fiets moet je het leren

"Op een oude fiets moet je het leren", deze uitdrukking wordt mooi geïllustreerd in de tekenfilm Heavy Traffic van Ralph Bakshi, maker van Fritz the Cat, waarin de jonge hoofdpersoon door zijn vader of moeder wordt meegenomen naar een publieke vrouw om ingewijd te worden in de seks. Want het kan toch niet dat je als je in het huwelijk treedt niet weet hoe 'het' moet. De jongen is een gevoelige joodse jongen, de hoer een gigantische vrouw die minstens vier keer zo breed is als de jongen. Een traumatische ervaring die natuurlijk niet afloopt zoals de ouders van de jonge protégé graag hadden gewild.

Het is 1973, ik ben 18, een jaar eerder is Mieke Maaike's Obscene Jeugd van Louis Paul Boon verschenen, en de ideeën over seks zijn op zijn minst erg anders dan de ideeën over seks van nu. Ook ik had op de middelbare school wel eens fantasieën over hoe ik zou worden ingewijd in de seks door een oudere vrouw die mij als onervaren jongen aantrekkelijk zou vinden en me zou leren 'hoe het moest'. Natuurlijk niet zoals in de film van Bakshi, meer zoals in het vreselijke lied Het werd zomer van Rob de Nijs.

Eind zeventiger jaren schreef ik samen met mijn vriend Frits het lied Meisjes van veertien jaren dat begint met de regels: "Al 54 jaren kan ik mij niet bedaren, raak ik gevoelige snaren, bij meisjes van veertien jaren" en onder andere de regel: "Mijn handen zijn een strijkstok waar al dat schoons aan kleeft" bevat. Allemaal erg camp, zelf waren we nog lang geen 54 en nog maar een jaar of tien ouder dan de meisjes waarover we zongen. Ik moest er aan denken toen ik deze week 54 werd. En ook door Roman Polanski.

Geen 54 maar 76 jaar oud is Polanski nu en hij wordt achtervolgd door een meer dan dertig jaar oud zedenmisdrijf, het onder drugs verkrachten van een dertienjarig meisje. Het meisje heeft hem sindsdien vergeven (zo schrijven de Amerikaanse kranten) en hij zou indertijd 48 dagen in de cel hebben moeten zitten als straf voor zijn misdragingen, nu zou hem een straf van vijftig jaar (!) boven het hoofd hangen.

De zaak doet me enigszins denken aan De Drie van Breda, een geruchtmakende zaak uit 1972. Drie Duitse krijgsgevangenen, veroordeeld voor oorlogsmisdaden in de Tweede Wereldoorlog, zaten al vele jaren gevangen in een gevangenis in Breda. De minister van justitie, Van Agt, wilde ze nu eindelijk maar eens vrijlaten, uit medelijden, ze hadden hun straf nu wel gehad. Een groot gedeelte van Nederland kwam in opstand tegen de plannen en uiteindelijk werden de overgebleven Twee van Breda (eentje was ondertussen overleden) in 1979 vrijgelaten.

Mijn twijfel met betrekking tot de zaak Polanski gaat voornamelijk over het waarom. Waarom willen we Polanski straffen? Rechtvaardigheid of wraak? Naar mijn idee is Polanski in zijn leven al zoveel gestraft voor zaken waaraan hij geheel onschuldig was. Zijn ontsnapping uit het getto van Warschau, de moord op zijn vrouw Sharon Tate door de bende van Charles Manson. Moet deze oude zondaar nu de rest van zijn leven boeten in een Amerikaanse cel? Voor wie en waarom? Wraak zou mij het enige motief lijken, niet rechtvaardigheid.

Tenslotte kom ik terug op de uitdrukking "Op een oude fiets moet je het leren." Stel, het is 1977 en Roman Polanski is een vrouw en hij had een jongen gedrogeerd en met hem seks gehad, zou die jongen haar hebben aangeklaagd en indien ja, zou die vrouw toen, het is 1977, zijn veroordeeld?

Illustratie: Ralph Bakshi met links de 'oude fiets' waarop Michael Corleone de hoofdpersoon van Heavy Traffic 'het' moet leren.

vrijdag, oktober 16, 2009

You make me



Op mijn verjaardag, 14 oktober, won Arianne Dekker het Erasmus Cultuur studenten Coversongfestival met het liedje Miss Invisible. Klik hier om de winnares te horen en te zien in een filmpje gemaakt door haar vader en door mij foutief aangekondigd als Invisible Girl. Zelf mocht ik ook een cover zingen. Ik koos You Make Me van Nick Lowe. Helaas ontbreekt in het filmpje de laatste keer dat ik de allerlaatste regel You Make Me zing.

donderdag, oktober 15, 2009

Tevreden

Opnieuw fiets ik tevreden naar huis na een repetitie van De Mooie Onbekende. Weer is er een zieke, ditmaal is het Guido Mulder (De Pool) die met keelontsteking thuis zit, een kleine rol maar toch, we zijn weer niet helemaal compleet.

Ik begin met het decor anders in te richten na van het weekend veel te hebben gesproken met Mijn Vrouw die de vormgeving doet. We maken van vier tafels een grote stamtafel en zetten achteraan een paar tafels als bar neer. Dit wijzigt de mise-en-scène weer en geeft weer andere beelden. Ik twijfel aan de opstelling maar we proberen het.

Eerst doen we een doorloop van het hele stuk die heel lang duurt. Ongeveer 43 minuten zijn we bezig, veel te lang. Er zijn tussendoor onderbrekingen maar het stuk is ongetwijfeld te lang voor het Eenakterfestival. Er zal nog iets uit moeten. Dat moet ik bespreken met Dokter Kees. Maar aan het einde van het stuk ben ik wel ontroerd en geraakt als de situatie onherstelbaar uit de hand loopt.

Van het geheel gaat het laatste bedrijf het slechtst dus daar besteed ik na de doorloop extra aandacht aan. Ik wil hier nog niet te veel prijsgeven maar zoals ik aan het begin van dit stuk al schreef, fiets is tevreden naar huis. We hebben in één avond weer veel bereikt.

woensdag, oktober 14, 2009

Trotstomaten


Wat zijn in godsnaam trotstomaten? Tomaten waar Nederland trots op kan zijn? In tegenstelling tot de wasserbombe zoals de vleestomaten in Duitsland worden genoemd? Normaal kosten ze 1,99, nu zijn ze een euro goedkoper.

zondag, oktober 11, 2009

Vrouwentongen (2)

Teaser De Mooie Onbekende

Bekijk meer presentaties van Fedde Spoel.

Onafhankelijk Toneel: Drenkeldode

Met een groot aantal spelers van De Mooie Onbekende ga ik Drenkeldode zien van het Onafhankelijk Toneel. In Drenkeldode worden scènes uit Kleine Eyolf van Ibsen doorsneden met videofragmenten waarin de personages in een hedendaagse setting een ontmoeting hebben met verschillende gedaanten van de Rattenvrouw (Beppie Melissen). Zij confronteert hen met verborgen angsten, lusten en dromen. De tekst en vorm van deze videoscènes zijn tijdens het repetitieproces ontwikkeld en voegen een extra dimensie toe aan de personages en thema’s van Kleine Eyolf.

Het is opnieuw een geweldig mooie (bewerking van) Ibsen van Mirjam Koen. De hoeveelste al wel niet in een lange reeks. Een voorstelling met grote rust en een diepe dramatiek. Alfred en Rita hebben een gehandicapt kind, Eyolf, dat met een kruk loopt. Het kind is gehandicapt geraakt op een moment dat zijn ouders met elkaar aan het vrijen waren, omdat het toen van een tafel is gevallen. Over deze gebeurtenis voelen de ouders zich nog steeds schuldig. Als Rita in een onbewaakt moment het kind doodwenst valt Kleine Eyolf van een steiger en sterft, waarna de verhouding tussen het echtpaar helemaal van de rails loopt.

Het belangrijkste decorstuk is een grote zwarte steiger. Verder zijn er twee kleine statafels waar de spelers achter gaan staan om hun problemen te bespreken met de Rattenvrouw. Hun gezichten worden dan geprojecteerd op twee schermen achter op het toneel. Vooraan staat een groepje kindermeubels, symbool voor de verlaten kinderkamer. De spelers dragen witte katoenen gewaden van dezelfde witte stof behalve als ze, bij wijze van spreken, in therapie gaan bij het Rattenvrouwtje. Deze scènes zijn in contrast met de teksten van Ibsen, hedendaags.

Wonderlijk hoe de stukken van Ibsen altijd actueel blijven. Ik kreeg weer zin om opnieuw een Ibsen te gaan doen. Maar zo goed als Mirjam Koen kan ik dat nog lang niet. Een goede reden om het toch weer eens te proberen. Oefening baart kunst.

zaterdag, oktober 10, 2009

Twee zieke dames

Ondanks dat er twee zieken zijn repeteren we stevig door. We doen het hele eerste bedrijf en een klein gedeelte van het laatste, een klein stukje waarin de Hoofdrolspeelster niet zo belangrijk is en makkelijk even vervangen kan worden door een stand-in. De spelers kennen nu grotendeels hun tekst waardoor het stuk een eind opgetild wordt. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt maar wil wel graag een weekend-repetitie plannen om de verloren tijd (zelf ben ik ook al een keer ziek geweest) in te halen.

Voordat ik naar de repetitie fiets heb ik weinig zin. Ik voel me moe en het feit dat er twee zieken zijn maakt mijn enthousiasme om te gaan repeteren zeker niet groter. Maar mijn Jongste Dochter zegt dat ik tegen mijn spelers moet zeggen dat ik nu extra veel tijd heb om me aan hun rollen te wijden en dat is een goede tip. Van afzeggen kon natuurlijk sowieso geen sprake zijn, maar we schieten deze avond toch goed op. Er wordt voortdurend van rol gewisseld om de ontbrekende speelsters te vervangen maar al met al groeien met name de gebroeders Maul en hun vrouw Rosel gedurende de avond steeds meer in hun rol.

donderdag, oktober 08, 2009

Repeteren

Had ik afgelopen maandag een heel fijne repetitie in Zevenkamp bij Dr Knock, vanavond heb ik twee zieken en zal ik waarschijnlijk niet erg veel opschieten bij De Mooie Onbekende. Een vervelende tegenslag. Zonder hoofdrolspeelster is er niet echt veel te doen. Ik denk dat we een weekendrepetitie moeten inlassen zodat we de achterstand kunnen inhalen.

Maandag deden we bijna het hele tweede bedrijf van Dr Knock en dat begint nu zo langzamerhand vorm te krijgen. Ook hebben we de lange monoloog van Dr Knock zelf gedaan en langzamerhand wordt nu ook aan de spelers duidelijk hoe het stuk werkt en hoe leuk het eigenlijk is. Er is een groot contrast tussen mijn zelf samengestelde groep spelers van De Mooie Onbekende en de verenigingsgroep Tatio in Zevenkamp. De laatste groep is duidelijk niet gewend te repeteren op de manier waarop ik dat doe. De spelers van De Mooie Onbekende zijn allemaal ervaren spelers die al onder diverse en veel verschillende regisseurs hebben gespeeld. Beide groepen hebben iets aantrekkelijks. De ervaren groep heeft als voordeel dat ze slechts aan een enkel woord genoeg hebben om te begrijpen wat ik wil, bij de Dr Knock groep heb ik het gevoel dat ik ze echt iets nieuws leer.

woensdag, oktober 07, 2009

Buma verdwaald in de wereld van gratis

De bloggerwereld is opgeschrikt door de plannen van de Buma. Iedere blogger moet gaan betalen voor de audio- en videobestanden die op zijn of haar site te zien zijn. Maar onduidelijk is wie waarvoor moet gaan betalen. Ik heb zelf een filmpje van Het Gebroken Oor en meerdere liedjes op diverse websites staan (MySpace, YouTube, de Gebroken Oor site en op dit weblog). Moet ik nu driemaal gaan betalen? Het Gebroken Oor is gelukkig niet aangesloten bij de Buma, mijn liedjes zijn niet beschermd tegen copiëren en coveren door anderen. Wie dat wil mag mijn filmpje en mijn nummers gebruiken, veranderen, aanpassen. In internetkringen staat dat bekend als opensource, voor muziek en tekst heet dat Creative Commons. Overal ter wereld delen jongeren muziek met elkaar via programma's als Limewire. Denkt de Buma dit probleem hiermee op te lossen? Ik denk dat het correct is om voor muziek te betalen, maar dit lijkt meer op een laatste wanhopige poging van een wanhopige muziekindustrie. Volgens Chris Anderson, hoofdredacteur van Wired, waavan ik momenteel het gratis boek Free aan het beluisteren ben via de mp3's die gratis te downloaden zijn van de site van Luisterrijk, wordt alles wat digitaal is op den duur gratis. (Ik ben nu halverwege het boek, later meer hierover als ik het uit heb.)

Maar dat is niet erg, want ook met gratis is veel geld te verdienen zoals onder andere Radiohead duidelijk heeft aangetoond met het album Rainbows. Het werd het best verkochte album van Radiohead. Voor de digitale versie waarvoor iedereen zelf mocht kiezen werd gemiddeld vijf euro of vijf dollar betaald, maar ook de fysieke cd en de extra luxe cd gingen als warme broodjes over de toonbank. De muziekindustrie moet andere manieren zien te verzinnen om geld te verdienen dan via het verouderde systeem van Buma-rechten.

P.S. Ik heb nog zes liedjes geregistreerd bij de Buma (van The Suzannes), maar omdat ik geen lid meer ben, dat kost namelijk per jaar meer dan wat ik er mee terugverdien, stopt de Buma dat geld volgens mij gewoon in eigen zak. Misschien toch eens uitzoeken of ik de rechten van die liedjes niet terug kan krijgen van de Buma.

Mac & Maggie

Lang geleden was Mac & Maggie een populaire modewinkel voor jonge mensen, o.a. samen met Fiorucci. Het nadeel van Fiorucci was dat de kledingstukken al uit elkaar vielen voordat je de winkel verlaten had, maar ze zagen er wel leuk vlot en vrolijk uit. Die van Mac & Maggie waren van betere kwaliteit en o.a. ontworpen door Cora Kemperman die nu een eigen kledingzaak heeft. Via Mac & Maggie was ik in het bezit van een mooi zwart/blauw geruit colbertje ontworpen door Soap Studio van Frits Klarenbeek, en van een groen vestje met rits en zwartwitte boordjes. Laatstgenoemd kledingstuk hing nog steeds bij mij in de kast. Zo'n kledingstuk dat je niet meer draagt omdat het te versleten en uit de mode is, maar dat je om sentimentele redenen toch ook weer niet weggooit.

Vanochtend zegt mijn vrouw tegen me: "Kijk eens wat je dochter draagt," en jawel, het is mijn oude groene vestje. Terwijl ik zelf een strak blauw vest van Quick draag, draagt zij het oude wijd vallende Mac & Maggie-vest. Alles keert terug, elke mode komt als een boemerang bij de eigenaar terug.

zondag, oktober 04, 2009

De Mooie Onbekende in Vlaardingen


Op zaterdag 14 november wordt ons stuk De Mooie Onbekende uitgevoerd op het Vlaardings Eenakterfestival. Hier een afbeelding van de poster/flyer van dat festival.

De Mooie Onbekende
door Stichting Het 'Vermoeden'
Vlaardings Eenakterfestival
Valkenhoftheater
Frank van Borselenstraat 93, Vlaardingen
Reserveren: 010 4601791 - Toegang: € 7,50
Meer informatie: www.defakkel.com