donderdag, januari 26, 2017

Vera Helleman: Moeiteloos jeZelf zijn

Schrijven over een boek dat je niet gelezen hebt, eigenlijk mag het niet. Toch doe ik het dit keer, met een reden. Dit is het derde boek dat ik kreeg naar aanleiding van de facebook-kettingbrief waarover ik eerder schreef. Van de andere vijf boeken had ik er twee al gelezen (In de mist van het schimmenrijk van W.F. Hermans en Anna Karenina van Leo Tolstoi, vooral die laatste is een echte aanrader), heb ik nu twee gelezen waarover ik hier geschreven heb (Arlidge en Simenon), en eentje waarover ik nog ga schrijven.

Dit boek kwam uit Leiden, heet Moeiteloos jeZelf zijn, en werd me opgestuurd door ene Leonie met de boodschap: "Veel leesplezier en fijne dagen Fedde!" Na twee boeken zonder enig bericht en aanbeveling was dit het eerste boek waar in ieder geval een briefje bij zat. Een zelfhulpboek, ook een genre dat ik nooit lees, maar wie weet. Ik begon te lezen in de inleiding. Die begint als volgt:

Valt het je weleens op hoe ongelukkig mensen eigenlijk zijn? Hoe weinig er gelachen wordt en we ons werkelijk verbonden voelen met elkaar? We rennen van hot naar her om onze veiligheid en zekerheid te waarborgen. Houden onsZelf verborgen om niet gekwetst te worden. Leven een leven dat we helemaal niet leuk vinden. We slikken antidepressiva alsof het snoep is, want we voelen ons afgescheiden van alles en iedereen, afgescheiden van onsZelf en daarmee eenzaam en ongelukkig. Die werkelijke gelukzaligheid waarnaar we allemaal zoeken hebben we tot op de dag van vandaag niet gevonden. Zolang je nog bezig bent met zoeken naar meer, naar beter, naar anders, heb je het kennelijk nog niet gevonden. Je hebt nog geen innerlijke vrede gevonden.

Hier stopte ik met lezen. Ik kan me voorstellen dat veel mensen zich in deze beschrijving herkennen. Maar ik niet. Ik leef geen leven dat ik niet leuk vind. Ik slik geen antidepressiva. Ik voel me niet eenzaam en ongelukkig. En als ik op zoek ben naar iets nieuws dan is dat niet omdat ik hèt nog niet gevonden heb maar uit nieuwsgierigheid. Na deze eerste alinea wist ik het al. Dit boek is niet voor mij.

Ik lijk meer op de auteur Vera Helleman die vanaf de achterflap vrolijk de wereld inkijkt (zie bovenstaande foto). Ik besloot dit boek over te slaan en over te gaan naar het volgende. Dienstreizen van een thuisblijver, een bijzonder vrolijk boek van Maarten 't Hart. Daarover binnenkort verslag.

zondag, januari 22, 2017

Kalpana Arts: A Palo Seco & Rebels' Cross

Ik had er nog nooit van gehoord maar toch is dit al de zesde Flamenco Biënnale. Dat betekent dat de Flamenco Biënnale al twaalf jaar bestaat en onopgemerkt aan mij voorbij is gegaan. Maar één keer moet de eerste keer zijn en bij toeval komen we terecht bij een voorstelling in dit festival. Eigenlijk wilden we naar Race van Het Nationale Toneel. Slecht kijken in de agenda van de schouwburg maakte dat ik dacht dat die voorstelling alleen op vrijdag te zien was. Wij gingen op zaterdag naar de schouwburg en dus naar A Palo Seco & Rebels' Cross. Een double bill. Twee voorstellingen voor de prijs van één.

Helaas heb ik van te voren iets teveel gegeten en moet ik vechten tegen de slaap tijdens het tweede deel van de solovoorstelling van Sara Cano (A palo seco). Maar het eerste gedeelte in de flamencojurk (zie foto) vind ik geweldig en nog steeds twijfel ik of het tweede gedeelte (in een eenvoudig zwart kostuum) niet te langdradig was (zoals de recensent in NRC Handelsblad meldt). Het eerste deel is een fascinerende mix van flamenco met butoh-dans. Spaans en Japans in een intrigerende symbiose.

Na de pauze is mijn vermoeidheid gelukkig compleet weg en wordt Rebels' Cross gedanst. Gemaakt door de Indiaas-Nederlandse choreografe Kalpana Raghuraman. Een andere mix van dansstijlen, katak en flamenco, gedanst door drie dansers, twee vrouwen en een man (Sara Cano, Sooraj Subramaniam en Kamala Devam). Tijdens deze dansvoorstelling dwalen mijn gedachten af naar de enige dansvoorstelling waarin ik zelf gespeeld heb en waaraan ik goede herinneringen heb (Quarto Mondo). Hoe spannend het was om samen met twee danseressen en een zangeres te dansen en te spelen komt tijdens het kijken onverwachts terug. Ik geniet van de energie van de dansers en ik meen te zien dat het spelplezier er vanaf spat, terwijl dit toch de wereldpremière is en er zeker een spanning zal zijn van 'hoe zal het publiek het vinden?'

Voor Café Floor staat D. te roken. Hij is wèl naar Race van Het Nationale Toneel geweest en ziet er niet gelukkig uit. Hij vond er niets aan. Slecht gespeeld, geen duidelijk standpunt ingenomen door de regie. Vrolijk stappen wij op de fiets, de nacht in, op weg naar huis. Wij hebben een fijne avond achter de rug met lekker eten en een mooie voorstelling. Over twee jaar maar weer eens naar de Flamenco Biënnale.

zondag, januari 15, 2017

Georgica (Labor improbus)



Met mijn band Het Gebroken Oor deed ik mee met de wedstrijd Art Rocks. We kwamen niet in de finale en speelden dus niet in het museum bij het door ons gekozen schilderij. Onlangs was ik in het Drents Museum en stond ik oog in oog met het bewuste schilderij van Jan Wiegers. A capella zong ik ons lied alsnog daar ter plekke. Joke Weis maakte het filmpje.

De tekst van het lied Georgica (Labor Improbus) is van Ida M. Gerhardt. De finale van Art Rocks vindt komende dinsdag 17 januari plaats in Paradiso te Amsterdam. Het schilderij van Jan Wiegers heet Drents winterlandschap.

vrijdag, januari 13, 2017

3 manieren om het subsidiesysteem te omzeilen

Theatre managers: 3 ways to circumvent the subsidy system

In my view you, the Dutch theatre managers, are highly dependent on a subsidy system that is largely based on randomness, which became once again very clear when the subsidy for theatre group De Appel in The Hague suddenly stopped and also by the withdrawal of a large portion of the grant for Youth Theatre Hofplein in Rotterdam.

Of course you can rely on committees consisting of experts who review the applications, and they do this without doubt with the best intentions, but at the same time we all have to deal with a limited budget which is determined by politics and not by us.

For instance read Marc Chavannes' of De Correspondent article "Mag dit nationaal erfgoed blijven bestaan?" who writes a kind of urgent letter to the politicians summoning them to retain the national heritage this theatre group De Appel is for the Netherlands.

De Appel attracts full houses, for already 45 years, and indeed it has sometimes made some poor performances, but it is still full of life, only the tide is against them because municipalities now like to spend their money on large city groups.

De Appel strikes back, source: De Theaterkrant

Youth Theatre Hofplein did not take it (Jeugdtheater laat onderzoek doen naar subsidieverlaging, by Marjolein Kooyman in AD) and appointed an independent committee (the committee Terpstra) which in its report challenged the assertion of the municipality that Youth Theatre Hofplein can continue to do the same they always did, with less money, half a million less, and that, moreover, the municipality made some procedural errors.

The municipality laid the report aside and the subsidy was fixed just like the Rotterdam Council for Arts and Culture already had established.

It is clear once again that the amounts available for us artists (and this applies not only to the theatre) are continuously and structurally too low and under pressure, and that this is not likely to change in the coming year if the PVV will become the largest party in the Netherlands, on the contrary I would say.

Therefore, even the sweetest and most kind and benevolent committees will always have to cut on our budget in places where it hurts the most, so:

  • Find new ways: Go hustling, the labour market changes, the subsidy market too, try seeking new connections, places to play your pieces, independent of public funds. 
  • Go on the offensive: It is true that he tactics of Youth Theatre Hofplein did not produce the desired result but it deserves more recommendation than to sit in a corner moping.
  • Think international: Ivo van Hove is the leader of the largest subsidized company in the Netherlands, but he also makes commercial performances in the United States. 
So don't sit and wait until your subsidy gets cut or diminished, but do what all actors do: act.


About me: Fedde van der Spoel
Since 2004 I write on a regular basis about theatre and literature in my weblog Het Gebroken Oor.
I am a theatre director of amateur theatre productions and work at Erasmus University Rotterdam as online communications advisor and programme manager.

Contact me on Twitter: @feddespoel or LinkedIn: feddevanderspoel

This blog was written as part of the course Social Media Marketing by NorthWestern University on Coursera.

Nederlandstalige samenvatting:
Voor mijn MOOC Social Media Marketing op Coursera schreef ik als opdracht dit Engelstalige blog over het subsidiesysteem in Nederland naar aanleiding van het stopzetten van de subsidie aan De Appel.

zaterdag, januari 07, 2017

Georges Simenon: Maigret en het spook

Een politieman wordt neergeschoten op straat. Zijn bijnaam is inspecteur Nurks of De Pechvogel, zijn echte naam is Lognon. De laatste woorden die hij uitbrengt voordat hij naar het ziekenhuis wordt vervoerd zijn "een spook". Maigret leidt het onderzoek dat leidt naar een Hollander, een kunstverzamelaar, die woont in het huis tegenover de plaats van het misdrijf. Zijn mooie jonge vrouw loopt 's avonds laat op de bovenverdieping rond in een wit gewaad en zou voor een spook gehouden kunnen worden.

Mevrouw Maigret wordt op een bijzondere manier bij het onderzoek betrokken om voor mevrouw Lognon te zorgen, die als een ingebeelde zieke de hele dag in bed ligt. Om mevrouw Maigret verslag te laten doen van wat er zich bij mevrouw Lognon heeft afgespeeld nodigt Maigret haar uit voor een lunch bij restaurant Manière.

"Ze wachten zwijgend tot de hors-d'oeuvres en de wijn uit de Loirestreek op tafel stonden. De beslagen ruit gaf de sfeer iets intiems." (...) "Ze konden niet nalaten te glimlachen, want ze genoten allebei van de intimiteit in een sfeer die zo heel anders was dan die op de Boulevard Richard-Lenoir. Vooral mevrouw Maigret was opgewonden, haar ogen schitterden meer dan anders en naarmate ze sprak, verschenen blosjes op haar wangen.
Wanneer ze thuis aten, was het vooral haar man die sprak, want zij had niets interessants te vertellen. Maar ditmaal was ze zich bewust hem van dienst te zijn."

Dit soort inkijkjes in de verhouding tussen meneer en mevrouw Maigret geven Maigret en het spook iets bijzonders. Ik vind de plot van deze Maigret nogal ingewikkeld en die plot heeft veel uitweiding nodig om die te ontrafelen, een aantal belangrijke personages blijft schimmig, en daarom vind ik deze Maigret iets minder dan de meeste.

Dit boek is het tweede dat ik ontving naar aanleiding van de facebook-kettingbrief. Ik schreef in mijn vorige bericht dat ik drie boeken had ontvangen, maar ondertussen zijn het er vijf geworden.

Omslag: Dick Bruna

dinsdag, januari 03, 2017

M.J. Arlidge: Klikspaan

Dit is niet het soort boek dat ik vaak lees. Een thriller. Klikspaan van M.J. Arlidge. Ik kreeg dit boek toegestuurd naar aanleiding van een modern soort kettingbrief op Facebook: "Boekenliefhebbers gezocht!Ik zoek deelnemers voor een sociaal experiment." Je moest een boek opsturen en het bericht opnieuw posten om zelf ook boeken te ontvangen. Ik ontving er drie waarvan dit de eerste was. Twee boeken kreeg ik zonder een enkel woord, het derde ging vergezeld van een briefje van de afzender. Over de andere boeken later meer. Zelf stuurde ik Morels uitvinding van Adolfo Bioy Cassares naar ene Hanna in Utrecht met een uitgebreider briefje over waarom ik dat boek de moeite van het lezen waard vindt.

Over het boek Klikspaan van M.J. Arlidge kan ik kort zijn. Het is een behoorlijk spannend boek waarin rechercheur Helen Grace op zoek is naar een pyromaan die in enkele nachten achter elkaar bijna tegelijkertijd meer dan zes branden weet te stichten waarbij onschuldige burgers omkomen. In korte hoofdstukjes volgt het boek de leden van haar team, de pyromaan en lezen we stukjes uit het geheime blog dat de dader schrijft onder het pseudoniem eerstepersoonenkelvoud. Omdat de hoofdstukken kort zijn, met veel wit aan de bovenkant van de pagina als het hoofdstuk begint, en veel wit onderaan de pagina als het hoofdstuk eindigt, race je door het verhaal heen. Het boek oogt daardoor een stuk dikker dan het in werkelijkheid is. Een echte pageturner is het, maar de schrijfstijl is erbarmelijk en ook de psychologie van de personages is van dik hout zaagt men planken. Emotioneel gezien zijn de personages cliche's. De rechercheur, de moeder, de alcoholiste, de pestkop, de puber. Rechercheur Helen Grace heeft weliswaar een spannend geheim dubbelleven als masochiste, maar echt uitgewerkt wordt ook dat niet.

Ik ga gewoon weer terug naar Simenon en inspecteur Maigret, en dat was toevallig het tweede boek dat ik toegestuurd kreeg, Maigret en het spook. Dat had ik al in mijn bezit als onderdeel van mijn verzameling, maar dat ga ik nu lezen. Daarna meer over het derde boek, dat ik besloten heb niet te lezen, ik vertel nu nog niet waarom.

maandag, januari 02, 2017

The Paperbag Queen

The Paperbag Queen is een theatervoorstelling waarin Jacqueline van de Geer koningin is van een denkbeeldig land waarvan wij, het publiek, de onderdanen zijn.

Vanachter een grote snor , met een colbertje aan, opent ze de voorstelling als spreekstalmeester om vervolgens met de rug naar het publiek te transformeren tot de paperbag queen, in een groene jurk met een papieren zak op haar hoofd. Iedereen in het publiek, op twee mensen na, heeft aan het begin van de voorstelling een papieren zak gekregen waarmee we de koningin kunnen toewuiven. Voor de twee personen zonder zak wacht een speciale behandeling, zij zijn de vluchteling en de illegaal. Gelukkig is het koninkrijk van de paperbag queen ruimhartig in haar toelatingsbeleid.

In een aantal korte en soms interactieve scènes en door het vertellen van verhalen wijdt ze ons in de wereld van haar koninkrijk. We mogen vertellen wat we romantisch vinden, we mogen even genieten van rust en verbondenheid met elkaar in een kring.

The Paperbag Queen houdt het midden tussen een performance en een theatervoorstelling en zou het ook goed doen in de setting van een festival, waar de mensen er altijd voor in zijn om iets samen te doen. In Toko 51 waar ik de voorstelling zag, had het iets charmant knulligs, een kerstboom brak in drie stukken, soms ging er iets mis met het geluid, maar dat mocht de pret niet drukken. Het publiek onderwierp zich gemakkelijk aan de koningin van de papieren zak.

Gelukkig Nieuwjaar

Beste lezers van dit weblog, voordat ik verder ga met bloggen:

Gelukkig Nieuwjaar!

Fedde van der Spoel

De illustratie is een nooit gebruikte schets uit december 2008 voor een nieuwjaarskaart voor 2009.