donderdag, januari 31, 2008

Geluk

Het geluk is overkomelijk. Men plaatst het
in een vitrine en gaat aan het werk.
Wie ernaar vraagt krijgt het te zien,
onder weloverwogen commentaar.

Het is gebruikelijk om ’s avonds achterover
te zitten en het geluk, zoals dat beschaafd
verlicht tentoongesteld staat, te beschouwen.
Men stoot de deelgenoot erover aan.
Die knikt of zegt heel zachtjes: ‘Ja.’

In hoeverre het geluk ons bepaalt
is niet eens een vraag: totaal. Wij zijn niets
dan ons geluk, en het geluk is waar wij zijn.

Slechts tijdens het afnemen van de glasplaat
slaan we soms de ogen neer. De vochtige
doek hangt slap in onze handen. Zo mooi.

Mark Boog
© 2005, Mark Boog
Uit: De encyclopedie van de grote woorden
Uitgever: Cossee, Amsterdam, 2005

Vandaag, donderdag 31 januari, is het Gedichtendag. Mark Boog schrijft de Gedichtendagbundel die vandaag uitkomt. Luister hier naar Mark Boog die zijn eigen gedicht voorleest.

dinsdag, januari 29, 2008

Maarten van Rossem

Maarten van Rossem

De Amerikaanse voorverkiezingen worden tegenwoordig niet meer beslist op Super Tuesday, maar vandaag, Super Duper Tuesday. Misschien wordt zelfs nu al duidelijk wie zich namens de Republikeinen en Democraten kandidaat stelt.
Zijn er nog dark horses in de race richting Het Witte Huis? Welke onheilspellende situaties liggen er de komende maanden te wachten voor de belangrijkste kandidaten? Vallen er nog lijken uit de kast? Welke kandidaten zijn bad news voor ons in Europa? Wie wordt the Next President of the USA?

Dit en meer in de analyse van prof.dr. Maarten van Rossem, hoogleraar geschiedenis aan de Universiteit Utrecht.

Lezing
Di 5 feb 2008 / 13.30 - 15.00 uur
Zaal M1-17 / Woudestein

Nadere informatie:
Studium Generale

maandag, januari 28, 2008

Spurriebuukenriek

Als echte Noorderling heb ik weinig met carnaval. Maar ik heb als halve Fries (van moederskant) des te meer met taal. Vandaar dit mooie kaartje van Noord-Brabant in carnavalstijd. De namen in carnavalstijd van sommige grote plaatsen zijn bij het grote publiek bekend, maar juist de kleinere plaatsen, waarvan ik sommige niet eens ken, hebben bijzondere namen, zoals het Spurriebuukenriek uit de titel van dit bericht. Maar ook namen als Mangelpeejenland, 't Bremspoersengat en Dwergonië mogen er zijn. Dwergonië is duidelijk een uitzonderlijke uitgang in het idioom. Land (laand), gat, hol, rijk (riek) en donk (donck) zijn de meest voorkomende uitgangen. Bijzonder is dat soms laand wordt geschreven en soms land, en de ene keer -riek en de andere keer -rijk, afhankelijk van het dialect waarschijnlijk. Het Spurriebukkenriek heet trouwens buiten carnavalstijd Oploo. Nooit eerder van gehoord. De kaart komt uit het Carnavalsmuseum in Oeteldonk.

zaterdag, januari 26, 2008

Soria Moria

Soria Moria is een bewerking van Peer Gynt van Ibsen, door Ted Keyser. Hij heeft het beroemde verhaal van de Noorse sombermans teruggebracht tot een dolkomische klucht over een jongen die niet wil deugen, een fantast als Billy Bragg of Walter Mitty. Regisseur Reinier van Mourik regisseerde eerder een stuk over laatstgenoemde fantast en deze versie bij het Vrij Theater sluit daar goed bij aan. Slapstick en veel vaart en humor kenmerken de voorstelling. Wat ik jammer vind is dat het stuk (of de bewerking door Ted Keyser) niet geheel recht doet aan het origineel van Ibsen. Ik ga naar de voorstelling samen met mijn spelers van KRT, omdat wij De Vrouw Van De Zee van Ibsen doen, en niet iedereen is even enthousiast. Ikzelf vind het een hele leuke voorstelling, ik heb veel gelachen maar ik mis de verdieping aan het einde, het beroemde beeld van de mens als ui. Je pelt steeds een schil af aan de buitenkant en de uiteindelijke conclusie is dat er geen binnenkant is.

Er wordt goed gespeeld, vooral door Peer en zijn moeder en ook Solveig vind ik met de weinige tekst die ze heeft indrukwekkend. De anderen spelen diverse rollen zoals trollen, buitenlanders, een schipper, de bruid. De regisseur zelf speelt de bruidegom die door Peer Gynt van zijn bruid wordt beroofd. De voorstelling is nog te zien dus wie wil kan zelf oordelen en heeft in ieder geval een leuke avond.

donderdag, januari 24, 2008

Verandering

We zitten met zijn vijven rond de tafel. De hoogste baas, een vrouw met lang blond haar, schenkt thee en koffie en deelt chocola en koekjes uit. Ze zit links van mij. Rechts van mij zit, iets te laat binnegekomen, het hoofd van de afdeling waar ik nu nog werk. Met baard en paarse trui waarin in reliëf een afbeelding van een klein paardje is gedrukt. Tegenover mij zitten mijn beide chefs, de één, rechts, mijn huidige chef, blond, de ander, mijn toekomstige chef, is donker. Beide van het vrouwelijk geslacht. We praten over mijn nieuwe functie in de organisatie. Ik verhuis van het ene bureau naar het andere en blijf hetzelfde werk doen. Dat klinkt vreemd en is vreemd. Waarom hetzelfde werk doen op een andere plaats? Maar de hoogste baas legt uit en het klinkt plausibel. Bepaalde taken worden geclusterd bij ondersteunende bureau's zodat iedereen zich meer op zijn of haar eigen taken kan concentreren. Toch ruiken mijn chef en ik addertjes onder het gras. Is het allemaal zo vrolijk en positief als het wordt voorgesteld? Word ik geen knecht van twee meesters zoals in het commedia dell'arte-stuk van Goldoni. Maar vooralsnog is er nog weinig aan de hand. Ik blijf nog minstens een jaar zitten waar ik zit. Want er is geen plek voor mij, voor het bureau, voor de hele afdeling, voor het hele organisatieonderdeel.

dinsdag, januari 22, 2008

Hyves

Ik lees een tekst op het weblog van Rose en besluit met onmiddellijke ingang te doen wat ik al heel lang van plan ben: mijn Hyve te verwijderen. Ik krijg een mooie tekst van de Hyves-redactie terug:

Er moet een vergissing in het spel zijn, want als we niet beter wisten zouden we denken dat je je account permanent wilt verwijderen. Hiermee verwijder je ook al je foto's, video's, vrienden en deel je je sociale leven een klap toe die niet zelden fataal blijkt... Vaak hebben mensen ook even nodig om hun draai te vinden op Hyves. Maar goed. Haal diep adem, tel tot 10 en klik op de link om je verwijdering definitief te maken.

Ik haal geen adem, tel niet tot tien en klik op de bewuste link. Ik voel me niet leeg en door iedereen verlaten, maar voel me opgelucht. Weg is mijn Hyve. Weg met mijn virtuele vrienden en leve de echte mensen!

zondag, januari 20, 2008

Pascale Ferran: Lady Chatterley

Ours is essentially a tragic age, so we refuse to take it tragically. De eerste regel van het boek van D.H. Lawrence komt in de film van Pascale Ferran niet voor. De film is gemaakt naar de tweede versie van het beroemde Lady Chatterley's Lover en eindigt dan ook niet tragisch maar open.

Ik verheugde me bij voorbaat op de scène waarin Constance (Lady Chatterley) naakt de regen in loopt waarna het liefdeskoppel de liefde bedrijft buiten in de regen, om zich daarna bij het haardvuur te drogen. Dat is inderdaad een van de mooiste scènes in boek en film, maar de film is in zijn geheel een prachtige ode aan de natuur. Er wordt weinig gesproken maar de gedachten van Lady Chatterley worden duidelijk getoond door middel van natuurbeelden en minieme veranderingen in de blik van de wonderschone hoofdrolspeelster Marina Hands. Zoals wanneer ze haar man komt halen bij de mijn, waarvan hij de eigenaar is, en naar de mijnwerkers kijkt die daar voor de poort staan te roken.

Maar ook heel mooi is de onhandigheid waarmee de twee minnaars elkaar hun liefde willen laten blijken. Een ontroerende, erotische en tegelijk stijlvolle film.

zaterdag, januari 19, 2008

Chips!

Het is niet mijn gewoonte over de actualiteit te schrijven, met uitzondering van voorstellingen en films die ik recent gezien heb of boeken die ik recent heb gelezen. Maar momenteel is er een kwestie die me raakt. Ik ben al jaren een fervent gebruiker van het openbaar vervoer, mijn lievelingsvervoermiddel na de fiets. Diverse VVD-ministers, waaronder Neelie Kroes, hebben met succes geprobeerd het openbaar vervoer kapot te maken en de reizende mens de auto in te jagen waardoor nog maar weinigen het openbaar vervoer gebruiken. Studenten, kinderen en bejaarden en wereldvreemde wereldverbeteraars als ik zijn zo'n beetje nog de enigen. Dus waar maken we ons druk over als we het over de OV-chipkaart hebben, zo vraag ik me de laatste dagen af.

De eerste kwestie is natuurlijk de kaart zelf. Waarom moest die er komen? Om zwartrijden te voortkomen en natuurlijk om het voorgaande afschuwelijke gedrocht, de strippenkaart, te vervangen. Want dat is iedereen ondertussen al lang weer vergeten. Toen de strippenkaart er kwam ontmoette die enkel weerstand. Waarom moet je een extra strip stempelen voor een virtuele zone waar je niet in reist? Waarom niet gewoon één strip per zone, iets wat in een beschaafd en intelligent land als België wel kan? De strippenkaart bleek even onveilig als alle andere kaarten want met de strippenkaart werd er nog steeds veel zwart gereisd. Dus er moest iets nieuws komen.

Nu is er de OV-chipkaart, een fantastische vinding en een geweldig idee. Alleen één maar... Waarom kon die OV-chipkaart niet gewoon meereizen met de chipkaart die je al hebt? De gewone chipkaart (waarmee je de OV-chipkaart moet opladen) wordt binnenkort waarschijnlijk afgeschaft en op hetzelfde moment moet iedereen een nieuwe chipkaart aanschaffen. Ook heeft iedereen een mobiele telefoon. Voor mobiele telefoons is de zogenaamde Near Field Communication uitgevonden, een communicatiesysteem dat sprekend lijkt op het communicatiesysteem dat de OV-chipkaart gebruikt. Het kan worden gebruikt om theaterkaartjes te betalen en om van je telefoon een credit card te maken.

Waarom de plotselinge ophef? De OV-chipkaart kan gekraakt worden. Chips! Maar wat is het probleem? Alles kan gekraakt worden. De Nederlandse Bank, The Bank of America. Voor handige jongens is heus niets veilig. Ons paspoort is niet veilig, niemand die je er meer over hoort. Onze bankpassen zijn niet veilig, iedereen gebruikt ze. Ons geld wordt vervalst en is dus niet veilig. Er worden drugs ons land binnengesmokkeld dus de grensbewaking is niet goed. Wilders maakt een film over de islam en moet daarna ongetwijfeld beveiligd worden (dat wordt nog moeilijk).

Dan is er nog de privacy. Ook dat is een verouderd begrip in de tijd van Hyves, Big Brother en Gouden Kooi. In de zestiger jaren hadden de hippies het over privacy. Nu is niets meer privé. Zelfs in China komt de echtgenote van een televisiepersoonlijkheid haar man's optreden op prime time televisie verstoren om hem te beschuldigen van overspel. Boeren die vrouwen zoeken, vrouwen die zwanger willen worden, jongeren die geen seks meer willen, iedereen toont zijn privéleven. Niet alleen in het openbaar vervoer waar druk mobiel wordt getelefoneerd, maar liefst op radio en televisie. Hoe minder privacy, hoe beroemder je lijkt te zijn.

De conclusie. Ik maak met veel plezier gebruik van de OV-chipkaart. Toen ik hem voor de eerste keer wilde opladen moest ik drie automaten bezoeken voor ik er een vond die het deed. Twee keer checkte ik in het begin zonder het te weten niet uit en moest ik nogal wat toeren verrichten om mijn teveel betaalde geld terug te krijgen. (Maar ik kreeg het terug.)

In de Rotterdamse trams en metro's ben ik nog geen enkele keer gecontroleerd als ik mijn OV-chipkaart toonde. Het zwartrijden is met deze kaart dus zonder hem te vervalsen en zonder hem op te laden, reuze gemakkelijk geworden. Niemand kijkt of je in- of uitgecheckt bent, maar ik ben een eerlijk mens dus behalve als inchecken niet lukt omdat het poortje buiten gebruik is, betaal ik eerlijk voor mijn rit.

Nu alleen nog iets uitvinden waardoor alles op één kaart kan, of, zoals Gerrit Krol ooit voorstelde, een ingebouwde chip in je lichaam zodat iedereen altijd kan controleren waar je bent en wat je doet.

Ivana Müller: While we were holding it together



Soms denk ik wel eens dat er veel te veel theatergroepen zijn, te veel kleine groepjes, te veel grote groepen en hoe moeten al die groepen publiek trekken? Maar dan zie je weer zo'n juweel van een voorstelling als deze en dan weet je weer dat al die groepen toch nodig zijn om nieuwe dingen te ontdekken, nieuwe wegen te banen. Daarbij zat de schouwburg gisteravond behoorlijk vol. De grote zaal uitverkocht dankzij Midsummernightsdream van de Paardenkathedraal, de kleine zaal, waar ik zat, bijna vol.

De voorstelling While we were holding it together van Ivana Müller is een kruising tussen een performance en een theatervoorstelling. Vijf acteurs/performers staan in een statische pose, een tableau vivant en door wat ze zeggen verandert wie en wat ze zijn voortdurend. Een heel strak geregisseerde performance waarbij je voortdurend op het puntje van je stoel zit om af te wachten wanneer er eindelijk iets gebeurt. Dat is zeer weinig en toch weet de voorstelling van begin tot eind te boeien. Een minimalistich kunstwerk. Geweldig gedaan en ook bijzonder knap gespeeld door de vijf acteurs.

Een paar memorabele momenten. Als de spelers in het donker van plaats wisselen en elkaars pose aannemen zie je de spelers plotseling van een andere kant en lijken ze bijna onherkenbaar. Op een gegeven moment wisselen de stemmen van de acteurs van plaats. Heel knap gedaan, ongetwijfeld verschrikkelijk moeilijk om te spelen, maar een prachtig effect.
Iemand om in de gaten te blijven houden, die Ivana Müller.

donderdag, januari 17, 2008

Neelie

Vandaag staat ze op de voorpagina van het dagblad Trouw en, nog bijzonderder, op de Financial Times. Neelie Kroes. De eurocommissaris die overal invallen laat doen en gisteren bij de farmaceutische industrie. Vanochtend zit ze in een draaistoel tegenover Twan Huijs voor het programma Nova College on Tour voor een publiek van studenten van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Ik ben er bij.

Gefascineerd zit ik me te verbazen over hoe ze alle vragen handig beantwoord, alle aanvallen makkelijk pareert en tegelijk vriendelijk en charmant blijft. Geen Nikkelen Neelie, eerder de pussycat waarmee ze bij haar aantreden als eurocommissaris werd vergeleken. Maar geen katje om zonder handschoenen aan te pakken. De studenten stellen intelligente vragen maar de antwoorden zijn minstens zo intelligent. Privéleven, politiek, zakenleven, alles komt aan bod maar niets brengt haar in het nauw. Ik merk dat ik haar bewonder.

In 1958 studeerde ze, dus ze moet al een aardige leeftijd hebben, toch blijft ze jong. Ze draagt een mooi en kleurig colbert, daaronder een zwarte jurk, donkere kousen en pumps. Een dame. Vroeger, in haar tijd als minister van verkeer en waterstaat, had ik een hekel aan haar. Nu is ze ouder en wijzer, en bewonderenswaardiger in mijn ogen. Ze kan niets anders dan respect afdwingen. Door wat ze doet en door hoe ze is.

woensdag, januari 16, 2008

Man

"Jullie zijn wel een heel klein groepje. Ik heb ook cabaret gedaan. Ik zat in het Jordaan-cabaret. Ik ben half Amsterdams, half Rotterdams. Ja, ze hebben me wel eens een contract aangeboden, maar dat wil ik niet. Ik wil me niet vastbinden. Dan zit je zo vastgebonden. Ik ben hier vrijwilliger. Doe ik dan weer eens dit en dan weer eens dat. Voor je het weet zit je vastgebonden. Ja, ik doe zo'n Jordaan-cabaret. Van die liedjes. Er is een meisje, die heeft me opgenomen. In Tent. In de Witte de Withstraat. Zocht ik naar een tent. Maar dat was geen tent. In de Witte de Withstraat. Maar dat meisje, dat meisje heeft me opgenomen. Heeft er nog een diploma mee gehaald. Met mij. Ja, ik doe van die Jordaan-liedjes. Zit in een Jordaan-cabaret. Jullie zijn wel een klein groepje, hè?"

Het is de pauze van onze eerste repetitie en een man met een witte baard, type Lex Goudsmit, blijft tegen ons aan praten. Op een gegeven moment zegt de regisseuse: "De pauze is afgelopen." Als ze dat niet gezegd had, stond de man nu nog steeds tegen ons aan te praten, voortdurend dezelfde zinnen herhalend.

Foto: de echte Lex Goudsmit

dinsdag, januari 15, 2008

De Vergissing

Voor het eerst in lange tijd speel ik toneel. Ik speel de vader van twee dochters. Ik wil afscheid van ze nemen, maar eigenlijk toch ook niet. Een vriendin van me heeft me gevraagd voor deze rol en omdat ik geen nee kan zeggen heb ik ja gezegd. Ze heeft zelf het stuk geschreven. Het stuk heet De Vergissing, beslaat vijf pagina's, en is ongeveer een kwartier speeltijd. Mijn tegenspeelsters zijn twee jonge vrouwen. De een heeft alleen in schoolvoorstellingen gespeeld, de ander heeft een aantal keren op Buitenkunst aan theater gedaan. Ik ben de oudste en meest ervaren speler. Maar meer nog dan dat ben ik regisseur. Dat merk ik als ik aan het spelen ben. Eigenlijk wil ik hier en daar graag op de stoel van de regisseur gaan zitten. Maar ik houd me in. Alleen als me iets gevraagd wordt geef ik mijn mening en verder doe ik braaf wat de regisseur me zegt en dat zo goed mogelijk. Het is in het begin wat aftasten, maar langzamerhand krijg ik er steeds meer plezier in en leef ik me meer en meer in in mijn rol. Vijf repetities hebben we, daarna voorstelling. Spannend!

Foto: August Strindberg, schrijver van het stuk De Vader

zondag, januari 13, 2008

Maatwerk: Bloedbruiloft

Maatwerk maakt al twintig jaar lang theater met verstandelijk gehandicapten. Een tamelijk unieke formule waarmee ze veel succes hebben. In 1996 heb ik ze voor het laatst gezien op de Parade met Ros. Nu bijna twaalf jaar later ga ik naar Bloedbruiloft, een bewerking van het stuk van Federico Garcia Lorca. Opnieuw ben ik geroerd door de aandoenlijkheid, het enthousiasme en ook de kunde en het talent van deze spelers. Sommige teksten zijn slecht verstaanbaar maar het stuk is op een handige manier uitgekleed en tot zijn essentie teruggebracht waardoor het goed te volgen blijft.

We zijn te gast op een bruiloft. Bij de ingang van het eigen theater van Maatwerk aan de Willem Buytewechstraat krijgen we allemaal een pakje aangereikt dat we aan het bruidspaar moeten geven bij binnenkomst. We nemen een glas champagne en vervolgens plaats aan de rondom opgestelde tafeltjes. Dan begint het stuk, een broeierig stuk met veel passie en eindigend in de dood van de bruidegom en diens rivaal de overspelige Leonardo. In al zijn simpelheid werkt het stuk goed. Er is live-muziek van een klein orkestje dat een aantal countrystandards speelt, Somewhere between, Stand by your man, D.I.V.O.R.C.E en He'll have to go. Met het eerste lied begint het, keihard en vals, en eindigt het ook weer. Prachtige voorstelling!

ROtv

Ik ontvang een uitnodiging voor de voorpremière van ROtv. Ik weet niet waarom maar ik maak er graag gebruik van. Op de avond zelf heb ik moeite me van de bank los te trekken, daadwerkelijk op de fiets te stappen en naar de William Boothlaan te fietsen. Met veel inspanning lukt het toch. Het is buiten koud en guur. Onderweg begint het al een beetje te regenen en ik heb geen regenjas aan of bij me. Ik heb niet mijn nachtfiets mee maar de goede fiets dus die parkeer ik voor het politiebureau op de Witte de Withstraat in de hoop dat de politie er tijdens mijn afwezigheid op zal letten. Dan loop ik naar het Ro-theater.

Binnen is het gelijk gezellig. Ik tref de Meestergitarist en zijn vriendin, de Kostuumontwerpster en vele anderen. De avond wordt ingeleid door de directeur van het RO theater en door het hoofd van TV Rijnmond. Dan begint het programma. Vier films krijgen we te zien, elk van dertig minuten, nep-documentaires of zoals dat tegenwoordig heet mockumentaries. Gemaakt door Pieter Kramer en André van der Hout. De eerste verwierf faam met zijn serie Dertig Minuten met Arjan Ederveen en deze films zijn in zekere zin van het zelfde laken een pak. Maar er is een verschil. In deze films spelen verschillende acteurs van het RO theater de hoofdrol, in de vier films die ik zag Fania Sorel, Paul R. Kooy, Jacqueline Blom en Rogier Philippoom. Ze worden niet omring door acteurs maar voor het grootste gedeelte door mensen die gewoon zichzelf spelen zoals de directeur van Poetry International, Bas Kwakman, en de mensen van Dress for success, een bedrijfje dat sollicitanten helpt in het vinden van een baan door ze van passende kleding te voorzien.

Alle vier de films zijn kleine juweeltjes. Juist dit verschil tussen fictie en waarheid geeft een extra dimensie en diepte aan het resultaat. Ik heb veel gelachen en raak zelfs ontroerd aan het einde van de aflevering Montmartre aan de Maas als alle plannen van Kim in het water vallen. Ik weet: dit is niet echt, toch ontroert het spel van Fania Sorel omdat het bijna echt lijkt.

Foto: Paul R. Kooy in: Ik ga, want anders blijf ik

vrijdag, januari 11, 2008

Restaurant van de toekomst

In het Restaurant van de Toekomst in Wageningen bekijken vanuit kleine halve glazen bolletjes aan het plafond camera's de bezoekers. Een big-brother-toekomst lijkt het wel. Een toekomst waarin de gasten in een restaurant in de gaten moeten worden gehouden. Om te zien hoe er gegeten wordt. Om te zien wat iedereen kiest. Om te zien of iedereen zijn rekening betaalt. Zwaaien naar de camera is verboden. Als we het doen worden we op de vingers getikt door het personeel. Het personeel voor wie het nog erger is dan voor ons dat het in de gaten wordt gehouden. Wij zitten hier een uurtje te eten, het personeel wordt voortdurend, de hele werkdag lang bespied. Is dit onze toekomst of een nachtmerrie van een DDR-verleden?
We nemen plaats op de eerste verdieping. In plaats van camera's is hier een lichtshow aan de gang. Alle kleuren licht wentelen de ruimte rond als een constante hippylichtshow bij een popconcert. Een vreemde toekomst. Het eten is gelukkig lekker.

donderdag, januari 10, 2008

Betweter

De man in de winkel wekt gemengde gevoelens bij mij op. Aan de ene kant wekt hij de indruk goed op de hoogte te zijn en goed geïnformeerd, aan de andere kant kan ik me niet losmaken van het gevoel dat het nogal een betweter is. Hij heeft ongetwijfeld kennis van zaken maar tegelijk weet hij het niet goed te brengen. Hij zet ons onder tijdsdruk door te dreigen dat de bank na de eerstvolgende beurs wel eens veel duurder zou kunnen worden. Daardoor heb je bijna de neiging hem tegen te spreken ondanks dat je weet dat hij waarschijnlijk gelijk heeft. Uiteindelijk gaan we dan ook voor de keuze die hij voorstelt. Materiaal, kleurgebruik en afwerking van de bank die we gekocht hebben.

Illustratie: Donald Duck als betweter

woensdag, januari 09, 2008

Emile Zola: Nantas

Nantas van Emile Zola is het eerste boek dat ik in zijn geheel op het kleine schermpje van mijn mobiele telefoon lees. Het is het enige Nederlandstalige boek van Zola dat op de Gutenberg-site te vinden is. De beroemde bestsellers als De mijn, Nana, of Het Meesterwerk zijn hier niet aanwezig.

Nantas is een verhalenbundel. Het bevat zes verhalen: Nantas de sterke, De Overstroming, Hoe men sterft, De oesters van de heer Chabre, De Herleving en Jean Gourdon. Veel van de verhalen zijn bijna kleine documentaires. Vooral Hoe men sterft vertelt uitgebreid hoe het er aan toegaat als iemand overlijdt. De tijd vlak voor het sterven, de tijd vlak erna. Nantas, De oesters en De herleving zijn echte verhalen. Vooral het verhaal over de oesters van de heer Chabre is erg humoristisch, de overige verhalen in het boek zijn meer serieus van toon. De bundel geeft een goed tijdsbeeld van de jaren waarin de verhalen geschreven zijn, maar door de thematiek is het toch ook weer universeel en van alle tijden. Ik ben blij het op deze manier te hebben ontdekt.

zaterdag, januari 05, 2008

Over het kopen van een bank

Een nieuwe bank kopen is niet makkelijk. Of eigenlijk wel. Het is een beetje van allebei. De keuze van de bank zelf was niet moeilijk. Zonder moeite waren mijn vrouw het eens over welke bank het zou worden. De Pierrot van Glenn Thomas. Al jaren geleden hadden we de bank zien staan in de Witte de Withstraat, in het rood. Nu stond hij er weer. Ditmaal in het wit. Dat was de bank die we wilden. De kleur is moeilijker. Onze huidige bank is bruin. Maar die bank zijn we zat en zeker de kleur is niet meer goed. Mijn vrouw neemt een staal mee van de winkel om in ons eigen interieur te kijken, maar alhoewel de stof erg mooi is, changeant, met geel, blauw en bruin door elkaar, lijkt het effect toch tamelijk donker en vergelijkbaar met het bruin van de oude bank. Dat is niet goed.
In de winkel nemen we toch vrij snel de uiteindelijke beslissing. Het wordt beige of zandkleurig leer, gecapitonneerd. We tekenen het contract en kunnen vier tot tien weken op onze oude bank gaan zitten wachten op de nieuwe.

donderdag, januari 03, 2008

Hermann Scherer

video

Zelfportret

Hier dan een zelfportret van Albert Müller. De man links is hijzelf.

En dit is een portret van Albert Müller door de Groningse schilder Jan Wiegers, die het expressionisme meenam naar Goningen en daarmee de kunstenaarsgroep De Ploeg inspireerde.

Tenslotte een trio. De vriendelijke man met de pijp is Albert Müller. De roodharige man rechts is Scherer en links staat Kirchner zelf.

De kring rond Kirchner

In het Groninger Museum is de tentoonstelling De Kring rond Kirchner te zien. Schilderijen van de groep rondom Kirchner in de Zwitserse bergen rond Chur en Davos. Albert Müller is één van hen. Op zijn eigen schilderijen een man met een Frankenstein-hoofd. Op de schilderijen van de anderen om hem heen een veel vriendelijker man.

Rond 1925 voegde hij zich bij Kirchner in de bergen en schilderde voor het laatst dat het een lieve lust was. Toen werd hij ziek. De tering, een ziekte waarvan nu weinig meer vernomen wordt. Op één van de schilderijen op de tentoonstelling is hij te zien terwijl hij ziek is. Portret van een zieke. Je vraagt je af of dat de ziekte is waaraan hij uiteindelijk is bezweken. Hij sterft op 29-jarige leeftijd. Te jong om te sterven. Zijn vrouw sterft drie weken later.

Je vraagt je af wat er met de twee jonge kinderen is gebeurd die hier nog zo vrolijk door hen tweeën worden verzorgd.