zaterdag, april 30, 2011

Lovsky, Joensen en Stevens: De bezemkast

De start van de voorstelling is een teleurstelling. Dacht ik een origineel idee te hebben om een nummer met mobiele telefoons te doen wordt datzelfde idee in de opening van De Bezemkast gebruikt. Gelukkig is dat de enige echte teleurstelling want het liedjesprogramma dat Fay Lovsky, Laurens Joensen en Jet Stevens presenteren onder de noemer van mileuvriendelijke psycho-akoestische muziek is hartverwarmend en voortdurend verrassend. Behalve met mobiele telefoons wordt er met allerlei instrumenten en non-instrumenten gespeeld, zoals onder andere plastic emmers. Het programma heeft een gezellige kneuterigheid, alles is vrij klein zelfs als het bandje aan het einde een stadionrockband speelt.

Fay Lovsky die ik al ken vanaf de tijd dat ze kortstondig Fay Lovesick heette en het plaatje Sound on Sound maakte bij de 1000 Idioten Records waar ook mijn punkband The Suzannes het eerste en laatste plaatje maakten, is altijd op zoek naar nieuwe instrumenten en naar nieuwe geluiden. Met de single Christmas was a friend of mine werd ze kortstondig beroemd en daarna maakte ze opnieuw (bijna) in haar eentje (samen met Joost Swarte) Jopo in mono, een mooi klein meesterwerkje in prachtige verpakking. Ook maakte ze veel prachtige muziek bij voorstelling van Joost zijn broer Rieks Swarte zoals bij Sofie en Lange Wapper. Van al die liedjes zitten er nog velen ergens onder mijn hersenpan in mijn geheugen gegrift. In de voorstelling speelt ze nog één echt oud nummer van Confetti: Esprit de l'escalier.

Laurens Joens kende ik nog niet en was daardoor een ontdekking, vooral het lied over de Zeepik maakte grote indruk op me. Laurens is duidelijk de grootste theaterpersoonlijkheid van de drie. Hij trekt het publiek over de streep om mee te zingen met een Zeeuws lied waardoor we met zijn alle Moane brullen, het Zeeuwse woord voor maan.

Illustratie: de hoes van Sound on Sound

donderdag, april 21, 2011

Les Ballets C de la B: Gardenia

Lang geleden zag ik een voorstelling van de Belgische choreograaf Alain Platel. Moeder en Kind van het Gentse gezelschap Victoria. Waarom ik, terwijld e voorstelling grote indruk maakte, daarna nooit meer naar een voorstelling van Alain Platel ging, weet ik niet. In ieder geval werd ik door de voorstelling Gardenia wel aangetrokken. Een voorstelling over en met oudere travestieten.*

Als de voorstelling begint zien we negen mensen verspreid staan op het schuin oplopende podium. Vier stoelen links, vier stoelen rechts en één stoel linksachter. Alle negen zijn gekleed in nette herenkostuums. Eén vrouw en acht mannen. Degene die als eerste het woord neemt, heeft geen herenschoenen aan maar hoge pumps. Hij stelt ons de hem omringende heren voor alsof het dames zijn met een schandalig seksueel verleden. De mannen schuifelen als bejaarden rond op het podium om tenslotte allemaal op een stoel te belanden. Dan begint het.

Er ontrolt zich een revue met liederen en dansjes. De eerste scène waarin de mannen de pakken uittrekken waardoor ze laten zien dat ze onder hun mannenkleren bloemrijke jurken verborgen hebben. In prachtige tableaux vivants spelen ze een ondeugende verkleedpartij. Er is een prachtig aggressief en tegelijk liefderijk duet tussen de enige jonge man en de enige vrouw in het gezelschap. Alhoewel ik me bij dat laatste afvraag: is het wel een vrouw? Is het geen transseksueel zoals Vanessa Van Durme, de initiatiefneemster van deze voorstelling gemaakt door choreograaf Alain Platel in samenwerking met regisseur Frank van Laecke en geïnspireerd door de Spaanse film Yo soy asi (Ik ben zo).

De voorstelling lijkt in veel opzichten op het bovengenoemde Moeder en Kind. De spelers zijn geen professionele acteurs en er is geen echt verhaal. In de oude voorstelling waren het jongeren, nu zijn het ouderen. Maar deze ouderen zijn gelukkig jong van geest gebleven zoals het in de voorstelling gebruikte lied Forever Young aangeeft. Er is heel veel lol bijvoorbeeld om de kleine dikke mannen die vrouwen spelen, en er is tragiek, zoals de zoektocht naar een moeder. En direct aan het begin wordt om een minuut stilte gevraagd voor de overleden travestieten uit de nachtclub Gardenia. Het hele publiek staat op en is een minuut lang stil.

*Waarom ik dit onderwerp interessant vind? In het verleden heb ik zelf ook een aantal keren de rol van vrouw gespeeld. Daardoor kwam ik er achter hoe mannelijk ik ben en hoe weinig vrouwelijk. Vooral toen ik een stuk jonger was vonden mensen mij tamelijk vrouwelijk of in ieder geval in het bezit van meer vrouwelijke eigenschappen dan gemiddeld. Maar het ambigue van een travestiet blijft mij fascineren.

maandag, april 18, 2011

Door gevaarlijke gekken omringd

Ik verlaat de boekwinkel van de dames van Amesz aan de Voorschoterlaan zonder te hebben gevonden wat ik zocht. Meestal is in de niet al te grote maar volgepropte winkel te vinden wat ik zoek. Als dat niet zo is bestel ik het boek van mijn keuze. Zelfs zonder geld op zak krijg ik dan als vaste klant mijn boek mee. Ik was op zoek naar het laatste boek van Jean Echenoz voor mijn broer, Hardlopen. Dat boek gaat over een loper, de Tsjechische marathonloper Emil Zatópek, bijgenaamd De Locomotief, en mijn broer is ook een loper. Maar ditmaal verlaat ik met lege handen de boekhandel.

Ik stap op mijn fiets en rijd de Oostzeedijk-Beneden op in de richting van de Hoflaan, op weg naar huis. Het is een prachtig mooie zonnige zaterdag. Bij de Avenue Concordia valt mijn oog op een jonge man op slippers, slechts gekleed in een donkerblauwe kamerjas. Hij stapt een auto in en kijkt naar iets achter mij.

Dan krijg ik een stevige duw. Ik denk dat ik teveel naar links ben geslingerd tijdens het kijken naar de jonge man en dat iemand mij opzij duwt. Toch vind ik het nogal onbeschoft zoals de man mij een duw geeft. Ik wil er iets van zeggen maar de donkere man op de zwarte scooter is al een eind verderop. Dan zie ik hoe hij op een dertigtal meter afstand van mij een vrouw ook een harde duw geeft en dat de vrouw tegen een auto knalt. Er is geen twijfel mogelijk. De man heeft de vrouw expres opzij geduwd zoals hij mij opzij heeft geduwd.

Ik rijd naar de vrouw om te kijken of ik kan helpen en daar staat al een andere vrouw met dezelfde gedachte. De vrouw is erg geschrokken en staat te trillen op haar benen. Ze is in gezelschap van een jongere vrouw die een licht buikje heeft en zo te zien zwanger is. "Ik ben zo blij dat hij jou niet geduwd heeft," zegt de getroffen vrouw tegen haar, duidend op haar zwangerschap. Behalve pijn aan haar scheenbeen heeft ze zelf gelukkig niets. Haar fiets is nog heel.

Een man komt ons achterop rijden en vertelt dat ook hij door de donkere man op de scooter opzij is geduwd. Het is duidelijk iemand die er op uit is iedereen opzettelijk letsel toe te brengen. Iemand met een blinde haat tegen de wereld om zich heen. Dit is geen toeval. Thuis bel ik de politie en maak een melding van hetgeen er is gebeurd.

Het is dezelfde dag dat in Alphen aan den Rijn een man met een mitrailleur om zich heen schiet waarbij zeven doden vallen. We zijn door gevaarlijke gekken omringd zoals W.F. Hermans schreef.

zondag, april 17, 2011

Il Stupendo: Derde voorstelling

Het publiek in de Larenkamp is moeilijker te veroveren dan het publiek in LCC Zevenkamp. De spelers beginnen met minder energie, misschien dat het daaraan ligt. Maar al met al lijkt het publiek weerbarstiger en minder bereid zich over te geven aan onze klucht. Ik was bang dat het een duidelijk mindere voorstelling zou worden na een week pauze maar dat is echt niet het geval. Iedereen werpt zich er in maar kan tijdens het eerste bedrijf niet altijd de benodigde energie er in pompen.

Na de pauze gaat het gelukkig beter. Een aantal ouwetjes klaagt over de slechte verstaanbaarheid maar eerlijk gezegd ben ik dat wel gewend met bejaarden. Die klagen eigenlijk altijd over verstaanbaarheid. Zelf zit ik helemaal achterin de zaal bij de knoppen en kan bijna alles verstaan. Leni, die altijd al moeite heeft om haar volume op peil te houden is de enige die ik soms niet goed kan verstaan en onder de grens van verstaanbaarheid zakt. Ik ben niet ontevreden maar het kan altijd beter en dit was niet de beste voorstelling. Ik ben benieuwd naar Delft waar we over vier weken de laatste voorstelling gaan spelen.

Foto: Sharon Ravenna (Maggie), Peter van der Weel (Saunders), Leni Rolffs (Julia) en Carla van Noorloos (piccolo) door Jasper Verolme.

zaterdag, april 16, 2011

Scootmobiel

"Kijk eens", zegt de man in de scootmobiel. Ik heb net mijn behoefte gedaan in het urinoir achter de Grote of Sint Laurenskerk. De man spreekt me onverwacht aan. Hij heeft redelijk lang wit haar dat achterovergekamd over zijn hoofd ligt. Hij wijst naar de kerkmuur, een meter of tien verderop.
"Ik zei nog dat-ie daar niet moest gaan pissen, dat als-ie betrapt werd dat-ie dan een behoorlijke prent zou krijgen." vervolgt hij, "Hij zegt: waar bemoei jij je mee? Ik pis waar ik wil" en inderdaad is op de plek waar de man in de scootmobiel naar wijst te zien dat de kerkmuur daar nog nat is. Op nog geen tien meter van het openbaar urinoir heeft een man staan pissen en het risico genomen een bekeuring te krijgen.
Ik schud mijn hoofd. Ombegrijpelijk. Absurd, geef ik toe aan de man in de scootmobiel. Dit is dus vrijheid. Plassen waar je wil, ook als dat geen enkele zin heeft en geen enkel doel dient.

zondag, april 10, 2011

Il Stupendo: Tweede voorstelling

Het is vreemd maar ondanks het feit dat tijdens de tweede voorstelling meer misgaat, de voorstelling als geheel beter is. Direct aan het begin wordt een hele pagina overgeslagen. Ik zit achter de knoppen van de geluidstafel en houd mijn hart vast. Hoe komen ze hier weer uit? Ik ben bang dat de concentratie nu helemaal weg is en dat er vanaf nu meer fouten gemaakt zullen worden.

Dat is niet het geval. Sharon als Maggie weet de situatie te redden en al snel zitten de spelers weer op het juiste spoor. Behalve dat Peter als Saunders er niet helemaal in zit, hij is zenuwachtig en daardoor vaak op zoek naar zijn tekst. Omdat hij op vrijdag in een scène even totaal niet wist waar hij was, is hij volgens mij bang dat dit opnieuw gaat gebeuren.

Desondanks loopt de voorstelling goed. Het gedeelte na de pauze gaat als een trein en het publiek is nog enthousiaster dan op vrijdag. Morgenavond nemen we alles nog eens door om de voorstelling van komende zondag nog beter te maken.

Foto: Petto Koop (Tito Merelli), Marjanne Deijl (Maria Merelli) en Colette Tournier (Diana) door Jasper Verolme.

zaterdag, april 09, 2011

Il Stupendo: eerste voorstelling

De eerste voorstelling zit er op. Voor de pauze ging het van een leien dakje, na de pauze was de voorstelling hobbelig. Toch minder concentratie en op een gegeven moment was één van de spelers zelfs helemaal de kluts kwijt en wist niet meer in welke scène hij zat. Toch ben ik tevreden over de allereerste voorstelling voor publiek zoals ik een paar weken geleden tevreden was over de allereerste doorloop.

Ook het publiek is grotendeels enthousiast. Er wordt veel gelachen, de meeste grappen komen aan. De scène tussen Tito Merelli en Diana die ik van te voren had ingeschat als één van de meest hilarische levert de meeste lachen op. Ik moet nog denken aan de opmerking van John Lanting dat er negen of zeven soorten lach zijn. Welke dat zijn vertelde hij er niet bij.

Natuurlijk gaan er naast de al genoemde blackout meer dingen mis, maar het meeste ontgaat het publiek. Er is nog genoeg te verbeteren maar een goed begin is er. Zoals een bezoeker zegt: "Een gouden avond voor slechts drie euro, waar vind je dat nog?"

De klucht "Il Stupendo" is nog te zien morgenmiddag, zondag 10 april om 14.00 uur in LCC Zevenkamp en volgende week zondag 14.00 uur in LCC De Larenkamp. TEnslotte is er (onder voorbehoud) een voorstelling op zondag 15 mei ook om 14.00 uur in Hotel De Plataan in Delft op het Delft Fringe Festival.
Op de foto: Leni en Peter voor aanvang van de voorstelling.

donderdag, april 07, 2011

Schrijven voor het web

Opnieuw zit ik een dag in de schoolbanken. Ditmaal niet met een boek voor mijn neus maar met een computerscherm. Vandaag gaat het om een cursus Schrijven voor het web. De docent van vandaag is vlotter en grappiger dan de docent van gisteren. Hij draagt een getailleerd zwart overhemd met glanzend rode manchetknopen en heeft een modern kuifjeskapsel.

Ook het publiek is heel anders dan gisteren. Negen deelnemers, acht vrouwen en ik ben de enige man in dit gezelschap. Ditmaal ben ik samen met allemaal medewerkers van Onderwijs, Onderzoek en Studentenvoorzieningen en op onze afdeling werken voornamelijk vrouwen. Het is interessant om onze eigen websites te bestuderen en te verbeteren en tot de ontdekking te komen dat er nog heel wat te verbeteren valt.

Eén van de bijzondere wonderen van het web die hij tijdens de dag laat zien is de Waybackmachine, een onderdeel van het Internet Archive, waar je websites kunt zien zoals ze er vroeger uitzagen en dus ook kunt zien hoe ze sindsdien zijn verbeterd. Het blijkt dat Etienne, zoals de docent heet, ook in 1996 met het web in aanraking is gekomen en dezelfde nostalgische gevoelens heeft als ik bij het zien van ouderwetse old-school html-websites.

Daarnaast toont hij grappige voorbeelden van verhullend taalgebruik, onmogelijke woorden zoals oppervlaktewaterlichaam en leert hij ons de regels hoe we onze teksten kunnen verbeteren.

Al met al een leerzame dag en leuk om samen met de collega's te doen. Het maakt het makkelijker om met elkaar te overleggen over onze websites en hoe we die samen kunnen verbeteren.

woensdag, april 06, 2011

Projectmatig werken voor projectmedewerkers

Projectmatig werken voor projectmedewerkers heet de eendaagse cursus van Ruysdael, The Counselling Company die ik op verzoek van mijn leidinggevenden en het bureau HR&F volg. We zitten rond de tafel met negen mannen en één vrouw. De elfde persoon is Eric, de cursusleider. Voor ons ligt een geringband boekje met de dia's van zijn powerpointpresentatie en een A4-notititieblok dat eigenlijk niet gebruikt wordt. We zitten aan een grote ovale tafel in een vergaderzaal op de afdeling HR&F die dit alles voor ons heeft georganiseerd. Eric draagt een blauw overhemd in een fijntjes gestreepte pantalon en spreekt met een zachte g en vraagt ons allereerst om kennis te maken met onze buurman/vrouw, een interessante introductie want gelijk daarna moeten we vertellen wat we van de ander gehoord hebben. Waar die werkt, wat hij doet en waarom hij bij deze cursus is. Ik maak kennis met Marcel, één van de vele ICT'ers die rond de tafel zitten zoals later blijkt. Zijn accent komt overduidelijk uit Het Noorden waar ik zelf ook vandaan kom. Hij heeft al eerder een cursus projectmanagement gedaan zoals de meeste ICT'ers rond de tafel en is hier om zijn kennis op te frissen. Ik ben hier om te weten te komen wat projectmanagement nu eigenlijk is.

Dat lukt aardig. We krijgen een introductie, doen een tweetal cases om te kijken of we begrijpen wat de cursusleider vertelt. Heel inzichtelijk allemaal en ik ontdek dat ik in het verleden al als projectmedewerker in projecten geparticipeerd heb zonder dat te weten. Terwijl ik dacht dat ik zelf ook veel projecten organiseerde lijkt hetgeen wat ik zelf doe toch veel meer op lijn-werkzaamheden, zoals Eric dat noemt. De projecten die wij met Erasmus Cultuur doen zijn meestal niet uniek maar werken veel meer met draaiboeken en volgens vaste schema's en protocollen. Als regisseur/producer van theatervoorstellingen lijkt hetgeen ik doe juist meer op projectmanagement met taken als het opzetten van een nieuwe organisatie. Heel verhelderend. Toch lijkt het me goed ook zelf eens een project te organiseren en te leiden volgens de vandaag geleerde inzichten.

dinsdag, april 05, 2011

Laatste repetitie Tatio: Il Stupendo

Op maandagavond leid ik de laatste repetitie van Tatio voor de klucht Il Stupendo die vrijdagavond aanstaande voor het eerst wordt gespeeld in LCC Zevenkamp. Het is een rommelige doorloop die wordt gespeeld. Vooral Peter is regelmatig zijn teksten kwijt, maar over het algemeen is niemand echt scherp. Eigenlijk ging het vorige week beter, maar ik moet vertrouwen hebben dat er vrijdag goed gespeeld gaat worden. Dan is het eindelijk echt en daar zijn de spelers aan toe. Er kan nog aan doorgerepeteerd worden, er kunnen nog steeds punten op de i gezet worden maar uiteindelijk komt het er op aan dat er publiek bij moet komen om te zien hoe het echt gaat. Vrijdag is het zover. Spannend. Als altijd.

Ik ben benieuwd. Ik vind het een erg grappige klucht met kolderieke situaties. Het gaat over het operagezelschap van Cleveland dat zijn tienjarig bestaan viert met een gastoptreden van de beroemde Italiaanse tenor Tito Merelli met de bijnaam Il Stupendo. Hij mag niet in aanraking komen met drank en vrouwen. Tot overmaat van ramp gebeurt dat wel en hij overlijdt. Wat nu?

Op de foto's: het decor wordt gebouwd. Veel deuren zoals het een echte klucht betaamt.


Il Stupendo is te zien op 8 en 10 april in LCC Zevenkamp, op 17 april in LCC De Larenkamp en op 15 mei (onder voorbehoud) op het Delft Fringe Festival.

zondag, april 03, 2011

Sticker



Op weg naar de markt ontdek ik deze handgemaakte sticker op de paal van het stoplicht. De bovenste, die met het gezicht. Het zwarte haar is van dichtbij gezien overduidelijk met de hand ingekleurd.