vrijdag, oktober 31, 2008

Persoonlijk

Ik houd me altijd voor dat dit blog niet echt persoonlijk is. In de zin dat ik niet vaak schrijf over persoonlijke omstandigheden, zoals de situatie in mijn gezin. Ik schrijf hoogst zelden over mijn dochters. Ik denk ook niet dat ze dat fijn zouden vinden (alhoewel ik graag iedere dag zou willen schrijven hoe lief en ondeugend, hoe vervelend en hoe geweldig ze zijn) en mijn vrouw zegtmeestal: als je maar niks over mij schrijft. Natuurlijk doe ik dat soms, stiekem, en eigenlijk nooit in negatieve zin. Mijn privéleven blijft redelijk geheim en onbeschreven.

Aan de andere kant schrijf ik over boeken, over films en over de theaterstukken die ik lees en zie. Zoals het gezegde luidt: toon mij uw boekenkast en ik zeg u wie u bent. Datzelfde geldt vast ook voor mijn film- en theaterbezoek. Het zegt ongezegd veel over wie ik ben.

Ook schrijf ik over de dingen die ik zie als ik onderweg ben. Dingen die me opvallen, kunstwerken die me boeien langs de weg, personen die me treffen of raken. Dat alles schept hoe dan ook een beeld van hoe ik ben. Ik hoef mijn gevoelens niet te beschrijven om toch te laten zien waar ik gevoelig voor ben.

Met de dood van mijn zus Hella is er iets bijzonders met me gebeurd. Na haar dood heb ik weinig geschreven. Ik wilde wel over haar schrijven maar vind dat, twee weken later, nog steeds moeilijk. Ik ontmoet veel mensen die hetzelfde of soortgelijke situaties hebben meegemaakt, iedereen kan op zijn eigen wijze meevoelen met de dingen die ik nu voel. Toch was het even stil in dit blog. Alsof al die kunstwerken, boeken, films, theaterstukken, beelden langs de kant van de weg, er even niet meer toededen.

Iedereen die ik ontmoet en die weet van de dood van mijn zus, is lief voor me. Voelt met me mee. Collega's, vrienden, kennissen. Toch heb ik het gevoel dat iedereen alleen staat in zijn verdriet, net zoals je alleen geboren wordt en alleen sterft. Ook mijn vrouw voelde zich deze week alleen staan in haar verdriet. Ik was veel weg, viel onmiddellijk in een drukke week, en zij wilde graag praten met de persoon die het allemaal ook had meegemaakt. Ik. Opgesloten in zijn eigen wereld.

Soms moet ik er dan even uit.

donderdag, oktober 30, 2008

Herlinde Koelbl

Herlinde Koelbl verzamelt haar. Op foto's. In de Kunsthal is een expositie te zien van haar werk. Ik ben gefascineerd. Hoofdhaar, borsthaar, rughaar, armhaar, schaamhaar, beenhaar, weggeschoren haar. De foto's ogen erg modern en het verbaast me dat Frau Koelbl al in 1939 geboren is. Ze fotografeerde de Duitse politici Joschka Fischer en Angela Merkel en blijkt in Duitsland erg beroemd te zijn. Ik vind haar geweldig, deze pensioengerechtigde fotografe van 69 jaar.

Volgens de tekst bij de tentoonstelling heeft Herlinde Koelbl rood haar en zijn vrouwen met rood haar seksueel actiever dan andere vrouwen. Ik denk niet dat ze nu nog rood haar heeft en hoe actief ze nu nog is op seksueel gebied. Eerder denk ik dat haar haar net als het mijne aardig richting grijs zal gaan. Of ze moet het nu nog steeds met henna bijkleuren. Zelfs mijn schaamhaar heeft op mijn leeftijd, zestien jaar jonger, niet meer de kleur van het schaamhaar op bijgevoegde foto.

maandag, oktober 27, 2008

Herman Brusselmans: Heden ben ik nuchter

Eén van de idealen van Herman Brusselmans is een boek te schrijven waarin niets gebeurt. Een boek waarin het vooral om de stijl draait en niet om de gebeurtenissen in het boek. Daarom gebeurt er weinig in de boeken van Brusselmans.

Ik kende slechts één boek van Herman Brusselmans,het verfilmde Ex-drummer. De film heb ik nooit gezien maar ik vond het een geweldig boek. Dit boek, Heden ben ik nuchter, vind ik minder. Op de een of andere manier kan de hoofdpersoon Eduard Kronenburg me niet echt boeien. Hij is verliefd op een niet-bestaande geliefde, zijn vrouw Gloria, en probeert in contact te komen met de echte vrouwen om hem heen. Iets wat hem nog het beste gelukt met Valium, een meisje met wie hij een concert van de Simple Minds bezoekt. Dan is er het meisje Pico van zijn werk en de verre vriendin Tereza in Amsterdam die hij binnen de bladzijden van het boek niet eens ontmoet, alleen maar telefonisch.

De gedeelten waarin Herman Brusselmans zelf optreedt vond ik nog het meest interessant. Vooral het gedeelte waarin Brusselmans voorspelt wat er met Eduard zal gaan gebeuren. Iets wat vervolgens geenszins uitkomt. Een matig boek. Ik hoop dat de drie andere boeken in deze bundel (Kou van jou) me beter bevallen. Maar eerst ga ik iets anders lezen. Dat hoeft niet per se een boek te zijn waarin veel gebeurt.

Lege tribune

Een lege tribune staat klaar op de Verlengde Willemsbrug. Gedeeltelijk over het fietspad geplaatst, want autorijders houden geen rekening met wielrijders.

Toiletten op de Blaak

Een fietser passeert een drietal Dixi's op de Blaak.

Toiletten bij de Verwoeste Stad

Toiletten bij het beeld van Ossip Zadkine naast het Maritiem Museum.

Stilte voor de storm


Op de ochtend voordat snelle bolides de wegen van Rotterdam onveilig gaan maken tijdens een race door de stad is de oprit van de Willemsbrug verlaten. Lege tribunes staan gereed om het publiek te ontvangen en een grote hoeveelheid toiletten staat klaar om de pis van al die autogeile mannen op te vangen en om te voorkomen dat deze van benzinelucht high wordende kerels massaal zullen gaan staan wildplassen.

zondag, oktober 26, 2008

Het Gebroken Oor live in Café Blaman


Het Gebroken Oor

Live in Café Blaman
Zaterdag 1 november 2008
Kunstsuper, Grote Visserijstraat 7/b, Rotterdam
Aanvang 16.00 uur, toegang gratis
http://www.kunstkracht.nl/

Burcht


De man en de vrouw maken ruzie in het Duits. De vrouw staat het pad naar de loopplank schoon te maken met een veger, de man gluurt door de ramen naar binnen van een schip dat tot burcht is aangekleed. Hij is niet tevreden over hoe schoon het binnen is. De man draagt een ridderpak en ziet er nogal sullig uit. De vrouw heeft een schelle stem en trekt zich niets aan van zijn commentaren. De wanden van de burcht zijn opgeverfd zodat het lijkt of ze van baksteen zijn gemaakt. Keurige rijen rode baksteen. Het geheel is een drijvend museum waarbinnen je kunt zien hoe het leven er in de middeleeuwen aan toe ging. De naam is Vlotburg. Het schip ligt in een afgelegen haventje bij het Boerengat en het geheel ziet er nogal amateuristisch en hobbyachtig uit. Niet echt iets wat mij veel toeristen lijkt te trekken. Behalve als je helemaal niets te doen hebt. Zo zien de man en de vrouw er ook uit. Alsof ze zich vervelen.

zaterdag, oktober 25, 2008

Nijlpaard

Op het Afrikaanderplein vind ik dit nijlpaard.

vrijdag, oktober 24, 2008

Vladimir Nabokov: De verdediging

Nabokov noemt dit boek, zijn derde Russische roman, een schaaknovelle. Hoofdpersoon is Loesjin, een zwak en kwetsbare jongen die zich, al snel ontwikkelt tot een schaakgrootmeester, eerst met behulp van zijn tante, de minnares van zijn vader, later met behulp van zijn impressario Valentinov. Als hij zich terugtrekt in een kuuroord om zich voor te bereiden op zijn schaakwedstrijd tegen Turati, ontmoet hij een jonge vrouw die valt voor de stunteligheid van Loesjin. Tegen de zin van haar ouders trouwt zij met de schaker en probeert hem te genezen van zijn schaakobsessie waar hij van overspannen is geraakt vlak voor het einde van de match tegen Turati. Langzamerhand echter neemt de belangstelling voor het schaken toch weer toe, eerst doordat hij een schaakspel terugvindt in een zak van een colbert, daarna omdat zijn oude impressario, die als een spook opduikt uit het verleden, hem vraagt te figureren in een schaakfilm.

Het boek is als alle boeken van Nabokov, prachtig van stijl en de ontwikkeling van de plot is geweldig. Vooral het laatste gedeelte nadat Loesjin getrouwd is, zit vol spanning.

In Memoriam


Het is een tijdje stil geweest in mijn blog. Dat is omdat een week geleden, op vrijdag 17 oktober, mijn jongste zus Hella is overleden. Een moeilijke tijd. Meer dan zestien jaar lang lag ze in het verpleegtehuis in Groningen. Vijfenveertig jaar oud is ze geworden. Twintig jaar daarvan was ze ziek. Multiple sclerose (ms), een gemene het zenuwstelsel ondermijnende ziekte.

Gelukkig waren er vrienden en familieleden die haar regelmatig bezochten. Waaronder ikzelf. Hella was ook vaak vrolijk en optimistisch. Dat maakte het makkelijker, maar het bleef iedere keer moeilijk haar alleen achter te laten in haar bed en vroeger ook wel in haar rolstoel.

We hebben gisteren (donderdag) op een goede en waardige manier afscheid van haar genomen. We zullen haar niet vergeten.

zondag, oktober 12, 2008

Peter de Verschrikkelijke


Ik heb het beeld al vaker van een afstandje gezien maar ditmaal kijk ik wat het voorstelt. Het blijkt een beeld van Peter de Grote, door Rusland aan Rotterdam geschonken in het Peter-de-Grote-jaar (1996 geloof ik, niet goed gekeken en/of niet goed onthouden). Bijzonder, een beeld van een man die minstens zo verschrikkelijk was als Adolf Hitler of zijn landgenoot Joseph Stalin.

vrijdag, oktober 10, 2008

Gangsterfilm


Een beeld uit een gangsterfilm, dat is het. Ik fiets het Groothandelsgebouw in om mijn fiets te stallen voordat ik naar de band ga en zie rechts van mij een groot raam. Er achter een aantal mannen in bespreking rond een grote tafel. Verticale luxaflex ervoor. Buiten donker, binnen verlicht. Ik moet even stoppen. Ik ben aan het klimmen om de helling te nemen maar draai toch nog even om om mijn camera te pakken en dit beeld vast te leggen.

donderdag, oktober 09, 2008

De tweede ronde

Met klas 2 begin ik alweer aan mijn tweede ronde. Een nieuwe klas met nieuwe leerlingen die ik nog niet ken. Voordeel is dat ik nu voor deze klas minder hoef voor te bereiden. Ik herhaal grotendeels wat ik al deed met de klas voor hen. Alleen de eindpresentatie wil ik natuurlijk niet hetzelfde hebben als de eerste klas. Want deze klas heeft die al gezien.

Ook ben ik voor het eerst zonder begeleiding. Een groot deel van de leerkrachten is met de eerste klas op werkweek en ik moet het alleen opknappen. Dat gaat behoorlijk goed. Aan het einde van de ochtendles vraagt iemand of ze niet erg druk waren. Het viel wel mee, was mijn antwoord. Niet drukker dan met begeleiding.

Met klas 3 begin ik te werken aan mijn voorstelling. Ik vraag alle spelers wie of wat ze willen spelen. De resultaten zijn hier en daar verrassend. Kinderen, zwangere meisjes, gevaarlijke en wrede mannen, een pedofiel, een held, van alles komt voorbij. Deze spelers zijn vandaag erg druk. Ligt het aan het weer, ligt het aan de hormonen, ik weet het niet.

Aan het begin van mijn les laat ik een presentatie zien van de voorstellingen die ik in de afgelopen twintig jaar heb gemaakt. Iedereen verbaast zich er over dat ik al over de vijftig ben.

Illustratie: het beeld aan de Waalhaven waar ik iedere keer langsfiets, twee eendrachtig werkende havenarbeiders

woensdag, oktober 08, 2008

Paard


Na een lange busrit door de regen van Groningen naar Lelystad, van verpleeghuis naar verpleeghuis loop ik langs dit beeld van een paard.

Terug van weggeweest


Waren er natuurlijk nog altijd veel scooters in het straatbeeld te zien, bereden door jongeren die varieerden van pizzakoeriers tot tasjesdieven en door bejaarden die er mee naar de markt reden, nu is-ie opeens terug: de klassieke scooter, de Vespa. De Wesp.

dinsdag, oktober 07, 2008

Nieuw verkeersbord

Als ik het universiteitsterrein op rijd zie ik een nieuw verkeersbord. Een volkomen onbegrijpelijk bord. Daarom is er een bordje onder bevestigd om aan te duiden wat het betekent. Pictogrammen maken is niet makkelijk. Verplicht gebruik (brom)fiets stalling en rek. Dat staat er onder. Vooral de spatie tussen fiets en stalling is opmerkelijk. Door die spatie zou je een komma verwachten na fiets. Verplicht gebruik (brom)fiets, stalling en rek. Maar dat betekent weer iets heel anders. En het plaatje van het fietsenrek. Dat lijkt nog het meest op een zo'n roodwit waarschuwingshek zoals ze bij spoorwegovergangen staan. Ik ben benieuwd wie het ontworpen heeft.

maandag, oktober 06, 2008

NNT: Il Giardino

"Zit ik in een stuk dat Il Giardino heet en dat eigenlijk gewoon de Kersentuin van Tsjechov is," zegt Leonardo de goochelaar halverwege het stuk van het NNT (Noord-Nederlands Toneel). Ik ben zonder verwachtingen gearriveerd bij de Machinefabriek het eigen theater van het NNT aan de Bloemstraat in Groningen. Ik las in de krant, het Dagblad van het Noorden, dat je zelf een fles wijn mee moest nemen. Ik kom bij de kassa en vraag of er nog een kaartje voor me is. De voorstelling is uitverkocht. Ik vraag hoe het zit en het is waar. Iedere bezoeker moet een fles wijn meenemen en als je die niet hebt kun je ter plekke één kopen. Ook is het eten inbegrepen bij de prijs van de voorstelling. Dat betekent dat ik dan niet hoef te koken. Ik laat me op de wachtlijst zetten, nummer vijf, en loop terug naar het huis van mijn ouders waar ik logeer en koop bij de Mitra een fles witte wijn. Dan loop ik terug. Nog ruim op tijd voor aanvang van het stuk. De mevrouw die alles in de gaten houdt in een blauwgebloemde blouse vraagt me of ik meneer Spoel ben. Ik antwoord bevestigend. Er is een plaats voor u, hoor, zegt ze. Ik koop een kaartje en lever mijn fles wijn in die in een winkelwagentje wordt gezet. Ik lees het programma en herken onmiddellijk het verhaal van de Kersentuin. Alleen de vrouwelijke hoofdpersoon is een man geworden en heet nu Allesandro. Zoals alle figuren een Italiaanse naam hebben gekregen.

Het stuk speelt nu op een Italiaans landgoed met een olijvenboomgaard en een restaurant, ergens in Toscane. We nemen plaats op de tribune en ik moet in het begin veelvuldig aan de Kersentuin van Frans Strijards denken. Dezelfde vaart en dezelfde humor. Ook herken ik letterlijk de teksten van Tsjechov. Maar nergens in het programma wordt de naam van de Russische schrijver genoemd.

Tijdens het tweede bedrijf worden lange tafels gereedgemaakt en gedekt en tussen het tweede en het derde bedrijf worden we uitgenodigd om te komen eten in Il Giardino. We eten een lekkere salade en daarna een pasta en zien dan vanaf onze tafel de laatste twee bedrijven. Een mooie formule en een mooie voorstelling. In het begin moest het acteren wat op gang komen vond ik, maar gaandeweg het stuk werd het steeds beter. Aan tafel maak ik kennis met de moeder van een van de actrices en zo hoef ik niet thuis in mijn eentje te eten en heb ik een gezellige avond in de Machinefabriek.

donderdag, oktober 02, 2008

Einde van de eerste ronde

De eerste ronde met klas 2 zit er op. We besluiten met een korte presentatie van wat we hebben gedaan voor de andere drie klassen. Die hebben muziek, dans of film gedaan. Ik ben tevreden over wat ik heb bereikt in de vier lessen. Iedereen doet wat, de een wat meer dan de ander, maar ze staan er en laten wat zien. Ze spelen vier scènes. De eerste is een afscheid, de laatste een thuiskomst. In stellen nemen ze afscheid en verwelkomen ze elkaar. Daartussendoor doen ze twee vuur-water-lucht-aarde-oefeningen op het thema Boer Zoekt Vrouw.

's Middags werk ik verder met klas 3. Die worden steeds leuker vind ik en laten ook steeds meer zien. Ik doe filmscènes met ze. Iedereen moet zijn of haar favoriete filmscène regisseren met een aantal spelers van zijn of haar keuze. Naar aanleiding van een dansfilm dansen we met zijn allen. Er ontstaat al een groepsgevoel. Ik moet ze eens vragen wie er nou eigenlijk bij elkaar in de klas zitten.

Tweede doorloop

Nadat we de laatste scène hebben gedaan, de scène met de poortwachter, doen we opnieuw een doorloop. Ik heb nog twee kleine passages geschrapt naar aanleiding van de regieadviezen. Vooral de poortwachter heeft heel wat van zijn tekst moeten inleveren. Terwijl hij er juist zo hard op had gestudeerd. Waar ik al bang voor was.

Een groot gedeelte gaat nu zonder tekstboekjes in de hand. Vooral Lady Macbeth vind ik al een heel eind gegroeid in haar rol. Zelf is ze absoluut niet tevreden. Ik kan me daar iets bij voorstellen. Maar het is gewoon een erg moeilijke rol die zich niet zonder moeite laat vertolken. Ik heb het idee dat het langzaam gaat komen. Ze heeft nu in ieder geval een stuk meer rust en is veel beter te verstaan dan de vorige keer.

Iedereen heeft nu Schotse rokjes aan wat ik er goed uit vind zien.

Christian Oster: Dans le train

Christian Oster schrijft over merkwaardige mannelijke personages. In het vorige boek dat ik van hem las (Mon Grand Appartement) legde de hoofdpersoon het aan met een zwangere vrouw, in dit boek maakt hij op het station contact met een brildragende vrouw met een tas vol boeken. Hij staat daar niet zomaar. Nee, hij staat op het perron van station St-Lazare voor de trein richting Rouen en heeft voor de zekerheid een kaartje naar de eindbestemming gekocht. Je weet maar nooit. Hij houdt er namelijk van om naar vertrekkende vrouwen te kijken.

Hij biedt de vrouw aan haar tas te dragen en stapt dan samen met haar in richting Rouen. In Gournon stappen ze beiden uit. Zij omdat ze een afspraak heeft met haar zus, zegt ze, en hij omdat hij een afspraak heeft met een niet-bestaande kennis. Hij neemt zijn intrek in het Hotel des Voyageurs en daar vindt hij haar terug door op alle deuren van alle kamers te kloppen.
Het is een grappig boek, Dans le train, met weinig verhaal, maar toch weet het tot het einde te boeien. Langzamerhand wordt Frank, de man, verliefd op Anne, de vrouw, maar dat gaat niet zonder slag of stoot.