woensdag, juli 29, 2015

Terras



Op het terras naast de basiliek van Fourvières bespied ik een stelletje waarvan de man een verwilderde blik heeft en de vrouw voortdurend lacht.

Fourvières


Vanaf het terras bij Fourvières maak ik deze tekening van het uitzicht over de stad. Als ik alle huisjes en gebouwen had willen tekenen dan was ik nu nog steeds bezig. Dit zijn een aantal grote en opvallende gebouwen. Het was een heldere dag en je kon erg ver kijken.

Schilders


Op het terras in Lyon van de boulangerie waar we 's ochtends ontbijten komen veel arbeiders ook een kopje koffie drinken of iets eten. Zoals deze twee schilders. De linker is voortdurend aan het woord, de rechter luistert en knikt van tijd tot tijd instemmend.

Bonnetje


Bonnetje op het terras van het café-restaurant op Fourvières voor 1 pernod en 1 glas Macon.

dinsdag, juli 28, 2015

IJscoman


Eén van de jongens staat geleend tegen een hekje een ijsco te eten wat me inspireert tot deze fantasie.

Strips

In een klein parkje met mooi uitzicht op de basiliek hangen wat jongens rond en zit een oude man in gezelschap van een verpleegster op een bankje naast ons. De man leest de strip in zijn handen hardop voor.

maandag, juli 27, 2015

Lucien Rioux: Serge Gainsbourg


Tijdens de vacantie lees ik een klein boekje over zanger Serge Gainsbourg.

Chalon-dans-la-Rue 2015


Op een festival lijkt het vaak of 'het' zich ergens anders afspeelt dan op de plaats waar jij je bevindt. Mijn lief stoort zich daarnaast nogal aan de grote hoeveelheid rastapunks met een cigaretje in de mond, een blikje bier in de hand en een grote hond met een grote mond. In het weekeinde zijn die gelukkig in de minderheid omdat het festival dan door het grote publiek over wordt genomen. Op zaterdag wordt het daarbij nog eens verdunt door het tevens aanwezige winkelende publiek. Door dat publiek is het op zaterdag ook het lastigst om een plek voor onze auto te vinden.

Maar het grootste probleem bij mijn lief is dat ze het na één niet geslaagde voorstelling al op wil geven, iets anders wil gaan doen, gaan winkelen bijvoorbeeld. Dat laatste levert mij dan weer wel twee mooie overhemden op. Toch is de oogst niet echt mager. Eenentwintig voorstellingen zie ik geheel of gedeeltelijk in vijf dagen, dat is gemiddeld meer dan vier per dag. Als ik de één na laatste dag niet ziek was geworden (knallende koppijn van de hitte), dan hadden het er zelfs vijf per dag kunnen worden.

Er waren mooie voorstellingen bij en al met al was het een divers geheel. 

We zagen:

Dans met een stok van Joan Catala uit Spanje; een poëtisch voorstelling in de lucht (en in de regen) van Transe Express met een vrouw met een gieter op een schommel, en een reusachtige ui die openbarstte; fakirisme van Makadam Kannibal, minder goed dan vier jaar geleden maar toch amusant; pure muziek van de Junkyard Crew (Americana) en chansons van Filet d'Air; een gekke familie in een caravan die een doorlopende performance gaf (Famille Bonumeur); een koorddansvoorstelling op een oneindig touw van Cirque Rouages met live muziek en twee gigantische fietswielen, één van de hoogtepunten; twee marionettenvoorstellingen voor een minimaal publiek in caravans, een Belgische en een Franse; een steampunkcircus met een halfnaakte stoere trapezewerkster en een androgyne man die met hoepels in de weer was; twee jongemannen met een grote metalen hoepel; een conference met straattheatertrucs o.a. met een zweep en een Barbie; een groot spektakel met twaalf gigantische paarden en een vliegend paard; een serie oude films van Winsor McCay met live gecreëerd  geluid uit drie slingergramofoons, een handorgeltje, een gerauschmacher en een fietswiel; drie dames, zojuist ontslagen uit de augurkenfabriek hangend aan één trapeze; twee komediantes die een kluchtige versie van Thelma en Louise speelden; een mimevoorstelling voor kinderen over een jongetje dat idolaat is van Zorro (met mooie geluidseffecten en muziek); en een performance van de enige Néerlandaise, Merel Kamp, hangend in een knooppunt van draden als een spin of een rups in een cocon. 

En dan vergeet ik de allereerste voorstelling, Iceberg, een associatieve kindervoorstelling over een man en een vrouw op een ijsberg, de allereerste voorstelling die we zien op het festival op de woensdagavond. Geen indrukwekkende voorstelling en wellicht daarom vergeten.Niet vergeten moet ik de voorstelling van Mondes des papier, een acrobatenvoorstelling, twee mannen en een vrouw met een sprookjesboek. Telkens als de pagina om wordt geslagen begint er iets nieuws.

zondag, juli 26, 2015

Makadam Kannibal


Nagetekend uit de krant, Makadam Kannibal tijdens haar optreden tijdens Chalon-dans-la-Rue.

vrijdag, juli 24, 2015

Les Quais de Saone

In café-restaurant Les Quais de Saone krijgen we onze bon op een keurig groen schaaltje.

dinsdag, juli 21, 2015

Agenten & serveerster


In Metz ontmoeten we twee agenten die ons de weg wijzen. De volgende dag zien we ze beide weer, opnieuw tezamen, voor de overdekte markt van Metz.

Een lange dunne en vermoeide serveerster helpt ons aan een tafel op het Place St-Jacques.

donderdag, juli 16, 2015

Tinaninani: Verdronken Vlinders


Jonge mensen op een podium zijn altijd een plezier om naar te kijken. Ongeacht de kwaliteit van de uitvoering zie je de toekomst. In de voorstelling Verdronken Vlinders van Tinanini, onderdeel van het festival 75 jaar oorlog in de stad, is het verschil tussen jong en oud goed te zien. Links en rechts van het podium zitten twee oudere amateurtoneelspelers aan bureau's, met op die bureau's grote stapels boeken en notities. Zij becommentariëren wat er op het toneel gebeurt als de twee oude mannetjes in de Muppetshow op hun balkonnetje. De voorstelling gaat over oorlog, hoe kan het anders in dit festival. 

In korte gedanste en gespeelde scènes laten de jongere dansers en acteurs verschillende aspecten van het verschijnsel oorlog zien. Soms gaat het over de Tweede Wereldoorlog, over discriminatie van de joden, soms over oorlog in de derde wereld, in Afrika, over op de vlucht zijn. Er zijn schitterende beelden. Zo begint de voorstelling met een dans met zaklantaarns in het licht waarvan de huid van de dansers soms even oplicht. Er is een mooie scène waarin er op eieren wordt gelopen. Soms zit je vrolijk te lachen om de energie en de vrolijkheid van de dansers. Bijvoorbeeld als ze een spel spelen met de toeschouwer, waarbij ze voortdurend met hun armen hun ontblote borsten bedekken. Dan weer houd je je adem in als een speler de ander bijna lijkt te wurgen.

Een vreemde eend in de bijt is de Afrikaanse zanger/gitarist uit Kenia, die niet echt deel lijkt te nemen aan de voorstelling. Hij komt op als een vluchteling uit een oorlog ver van hier, speelt en zingt een lied. Half en half had ik verwacht dat hij een combinatie aan zou gaan met de reeds eerder aanwezige zanger, bijvoorbeeld als begeleider of in een duet, maar zo'n samenwerking blijft uit. De zanger wordt begeleidt door ingeblikte muziek en dat is jammer. Want zingen dat kan hij, onder andere enkele mooie jiddische liederen.

Al met al een indrukwekkend geheel alhoewel ik de twee oude mannetjes wel had kunnen missen. Gelukkig trokken die zich na het begin van de voorstelling steeds meer terug en ging de meeste aandacht naar de jongeren. De jeugd heeft de toekomst. Zij moeten er voor zorgen dat er nooit meer oorlog komt. Of ze dat gaat lukken waag ik te betwijfelen. Oorlog is immers van alle tijden. Maar de jeugd blijft altijd zijn best doen, zit vol hoop, verlangens en heeft de kracht. Wie weet lukt het hun ooit toch.

vrijdag, juli 10, 2015

Alex van Warmerdam: Schneider vs Bax

Wat is het dat de films van Alex van Warmerdam zo bijzonder maakt dat ik iedere keer weer naar de bioscoop ren om zijn nieuwste film te zien? De eigenzinnigheid, het volkomen eigen universum dat hij steeds opnieuw in verschillende vormen creëert. Was de vorige film Borgman een grimmige wereld vol geweld, in Schneider vs Bax is het geweld, dat in al zijn films aanwezig is, meer strip-geweld waar je net als in een Tarantino-film ook om zou kunnen lachen.

Een Hollandse versie van de western, niet in de sierra maar in het riet, dat is de vorm waarin Van Warmerdam ditmaal zijn verhaal heeft gegoten. De schijnbaar brave huisvader Schneider (Tom Dewispelaere), vader van twee schatjes van dochtertjes, heeft opdracht gekregen om de als een kluizenaar in zijn drijvend huisje in het riet levende schrijver Bax (Alex van Warmerdam) te vermoorden. Die eveneens twee dochters heeft, een succesvolle dochter die we niet te zien krijgen, en een neurotische, Francisca (Maria Kraakman, foto). Laatstgenoemde dochter staat ineens voor zijn deur en verstoort de plannen van Schneider. Die is jarig en heeft helemaal geen zin in de klus. Zijn opdrachtgever verleidt hem om de opdracht toch aan te nemen met de mededeling dat het een makkelijke klus is, Bax is immers helemaal alleen in zijn huisje in het riet. Niet dus.

Dat is slechts de eerste van een groot aantal obstakels dat de plannen van de hoofdpersonen dwarsboomt. Als in een klucht gaat voortdurend ergens de bel of doemt plotsklaps iemand op die de gemaakte plannen dwarsboomt. Zo wordt Bax plotseling geconfronteerd met het hoertje Gina (Annet Malherbe) en Schneider met een onverwacht bezoek van zijn vader (Henri Garcin, die lang geleden al zijn filmvader was in Abel). Daardoor blijft het verhaal enigszins oppervlakkig en raakt het je niet echt, maar wordt het juist grappig. Als in een klucht.

Wat daarentegen bijzonder is is dat je in de strijd tussen Schneider en Bax de hele tijd heen en weer geslingerd wordt van sympathie voor de één naar sympathie voor de ander. Dan weer hoop je dat Schneider wint, het volgende moment hoop je dat Bax en zijn dochter als winnaars uit de strijd zullen komen. Waarmee de film tot het einde toe spannend blijft. Ik blijf vooralsnog fan en raadt daarom iedereen aan om Schneider vs Bax voordat het te laat is in de bioscoop te gaan zien.

dinsdag, juli 07, 2015

Naar de stad

"De mooiste korte verhalen van de 21ste eeuw", zo wordt Naar de stad aangekondigd, de bundeling korte verhalen door Annelies Verbeke en Sanneke van Hassel. Of dat waar is valt moeilijk te controleren. Alle verhalen spelen zich af in de stad, alhoewel bij sommige het thema stad niet echt op de voorgrond treedt zoals in het IJslandse verhaal van Gyrdir Elíasson dat zich in De schrijfkamer uit de titel afspeelt. In andere verhalen is de stad overduidelijk aanwezig zoals in het verhaal Het voordeel van de twijfel van Tobias Wolff van wie in een Romeinse tram de zakken worden gerold waarna de hoofdpersoon zijn zakkenroller per taxi thuisbrengt. Een groot aantal Europese steden passeert de revue maar er zijn ook verhalen uit in ieder geval in de literatuur minder bekende steden. Toch zijn er geen steden bij van welke ik de naam niet kende.

Het valt onmiddellijk op dat wij maar uit een beperkt aantal landen onze literatuur betrekken. Ontdekkingen zijn er daardoor ook, zoals het prachtige verhaal De goudvis van Edgar Keret, oorspronkelijk in het Hebreeuws geschreven. Schrijvers waarvan ik al vaak gehoord had en waarvan ik nog nooit een verhaal had gelezen staan er in, zoals A.M. Homes en eerdergenoemde Tobias Wolff. Er zijn wereldberoemde schrijvers zoals Haruki Murakami en Zadie Smith die allebei met een geweldig mooi verhaal vertegenwoordigd zijn.

Tenslotte zijn er de verhalen van totaal onbekende schrijvers uit landen waarvan je nog nooit eerder een verhaal las (Khan Mohammad Sind, geboorteplaats en -jaar onbekend, woont waarschijnlijk in Kaboel), die nog niet eerder in het Nederlands (en soms zelfs het Engels) werden vertaald. Hieruit blijkt dat onze blik maar erg beperkt is en dat er overal ter wereld wordt geschreven, literatuur wordt gemaakt, teksten waar wij geen weet van hebben.

De Engelse schrijfster Ann Morgan las in een jaar tijd zoveel mogelijk boeken uit zoveel mogelijk landen van de wereld en schreef daar een boek over (Reading the world of The world between two covers). Als je als schrijver wilt slagen in de wereld verdient het aanbeveling in het Engels te schrijven want 80% van wat wij lezen is in het Engels geschreven en van de Engelstalige schrijvers verdient maar 20% zijn brood met schrijven. Steeds minder schrijvers eten een steeds groter deel van de koek op, de rest krijgt enkel wat kruimels.

Annelies Verbeke en Sanneke van Hassel hebben in ieder geval hun best gedaan om enkele onbekende schrijvers en hun verhalen voor het voetlicht te halen. Dat er enkele verhalen minder zijn, met name die met een clou, doet niet ter zake. Nog door mij met name te benoemen hoogtepunten zijn Professor Andrews in Warschau van Olga Tokarczuk, Het huwelijk van A.L. Kennedy en de drie hele korte verhalen van Lydia Davis. Misschien zijn dit echt wel de mooiste korte verhalen van de 21ste eeuw, ik weet het niet. Deze bundel is in ieder geval een geweldig begin om te komen tot de mooiste korte verhalenbundels van de 21ste eeuw.