dinsdag, februari 13, 2018

Theater Rotterdam/Toneelschuur: De wereldverbeteraar

Een Thomas Bernhardt gespeeld als een Samuel Beckett. Dat lijkt De Wereldverbeteraar gespeeld door Sanne den Hartogh en geregisseerd door Erik Whien. Net als in de stukken van de Ierse Nobelprijswinnaar gebeurt er in deze versie op het toneel bijna niets. Ook is er bijna niets te zien, het toneelbeeld is duister. Alles draait om de tekst en om het spel. Een waanzinnige acteerprestatie waarvoor Sanne den Hartogh al veel lof heeft gekregen.

Waarover gaat het stuk? Uit de folder: "In De wereldverbeteraar zien we een filosoof die teruggetrokken leeft in zijn huis. Ooit heeft hij een wetenschappelijke verhandeling geschreven ter verbetering van de wereld en vandaag ontvangt hij daarvoor een eredoctoraat. De voorbereidingen voor de ceremonie worden ge-troffen.

Maar het gaat slecht met hem, hij is verbitterd en ook lichamelijk zwaar in verval. De wereldverbeteraar bestaat alleen nog maar in zijn hoofd: daar in de diepte van zijn denken, in een donker ravijn, raast een stroom van woorden en gedachten. Een hartstochtelijke tirade tegen de gehele wereld, de mensheid, de kunst, Zwitserland, de liefde en uiteindelijk zichzelf."

Het getuigt van veel durf om dit stuk zo te ensceneren, maar dankzij het krachtige spel komen acteur en regisseur er mee weg. Op fantastische wijze.

Alido Dors/Backbone/Silbersee: Speak up

Het wil maar niet echt spetteren in de voorstelling Speak Up van Alida Dors/Backbone/Silbersee. Van hiphop verwacht ik vuurwerk maar het tempo blijft langdurig laag. De dansers, de zangeres en de zanger bewegen om elkaar heen op de eveneens langzame muziek, een intrigerend soundscape. Het decor dat volgens de folder een soort ceremoniële ruimte moet voorstellen, doet mij meer aan een skatepark in de grote stad denken, en vind ik ook niet echt verrassend.

Even wordt het spannend als één van de dansers, omgekleed in een gouden showjasje, over het publiek heen klimt, over de banken, ondertussen de tekst van A change is gonna come van Sam Cooke schreeuwend.

Ik heb in mijn leven veel hiphop gezien in Rotterdam, dus om mij te verbazen moet er toch meer gebeuren dan wat er in deze voorstelling plaatsvindt. Het verhaal is te mager om te blijven boeien en de moraal aan het einde daarvan "Meer liefde" is ook niet een wereldschokkende gedachte.