donderdag, mei 29, 2014

Operadagen: Vievox

Eén van de meest gewilde en bijzondere concerten van de Operadagen Rotterdam is het concert op het dak van de Bijenkorf. Maar honderd man kunnen op het dak en ik ben als vrijwilliger één van de gelukkigen. Vievox heten ze en dat zijn zeven mannen die vroeger Wiener Sängerknaben waren. Met zijn zevenen zingen ze a capella liederen van vroeger toen ze nog knapen waren, en medley's uit opera's. Alles wordt keurig ingeleid met een kort verhaaltje door een van hen die vlekkeloos Engels spreekt.

Zingen kunnen ze en een mannenkoortje is altijd mooier dan een vrouwenkoor omdat mannen zowel hoog als laag kunnen zingen, wat vrouwen niet kunnen. Maar toch voldoet het optreden mij niet helemaal. Teveel wordt er gepom-pomt, zelfs als ze een lied als Toreador uit Carmen zingen, zingen ze niet de tekst maar een pom-pom of la-la-la. Dat is jammer. Het begin van het concert is het mooist als ze liederen van Schubert zingen en gedeelten uit Die Zauberflöte van Mozart. Daarna wordt het steeds populairder en steeds meer quasi-humoristisch.Klassieke zangers en humor, het is niet altijd een even geslaagde combinatie en ook hier wordt vaak de plank mis geslagen.

Een mooie locatie, een lelijk decortje (zie foto) en een mijns inziens niet helemaal geslaagd concert.

Philip Glass koopt een brood op Delft Fringe

Op vrijdag 6 juni speelt Het Vermoeden de voorstelling "Philip Glass koopt een brood" op Delft Fringe in het Blueberry Lunch Cafe, Brabantse Turfmarkt 32A, 2611 CN Delft. Aanvangstijden 19.00 en 22.00 uur.

zondag, mei 25, 2014

Operadagen: Soselo in Siberia

De tweede voorstelling in de Onderzeebootloods is Soselo in Siberia. Maar voordat die begint moet de boot eerst heen en weer moet naar Het Nieuwe Luxor. Om dat gedeelte van het publiek dat terug moet terug te brengen en om daarna het nieuwe publiek aan te voeren. Ik heb dus even pauze en zit in de zon aan de kade rustig te lezen totdat ik weer aan het werk moet om de bezoekers naar de juiste plek te leiden. Het is zaterdagavond, het is de openingsavond van het festival en daarom is er een grote Spido-boot ingezet. Het kost even tijd om honderden mensen van de boot, op de boot en opnieuw van de boot te krijgen en daarom start de voorstelling later dan gepland. Na de voorstelling moet het publiek ook nog een glaasje pro secco drinken en uiteindelijk wordt het dus een latertje. Pas om twaalf uur stap ik van de boot en dan moet ik nog de Erasmusbrug over wandelen naar mijn fiets aan de overkant en via de schouwburg naar huis fietsen. Maar dan rol ik ook moe maar voldaan in bed.

Want Soselo in Siberia is een van de hoogtepunten van het festival. Een multimediaal visueel spektakel van de videomakers van het 33 1/3 Collective op een bijzondere locatie, met muziek van Eefje de Visser en het Rosa Ensemble. Intrigerende beelden wisselen elkaar af om het verhaal te vertellen over de eerste vrouw van Stalin, in het stuk Soselo genoemd, die zelfmoord heeft gepleegd en daarom wordt verbannen naar Siberië. Een beetje raar is dat wel want hoe kun je verbannen worden als je al dood bent? Maar dat doet er verder niet veel toe want je wordt meegevoerd door de schitterende beelden die worden geprojecteerd op de binnenkant van een iglo-achtige tent. Alles speelt zich in het halfduister af, er is weinig te begrijpen van het verhaal maar dat maakt allemaal niets uit. Het is verstand op nul en genieten. Associatief gezien klopt het allemaal, vormt het een overzichtelijk geheel maar zou je het moeten navertellen dan kom je niet ver. Het wordt bijeengehouden door beeldrijm. Zo verandert een sigaar in een afgeknipte vinger die wordt opgerookt.

Ondanks alle abstracties weet de voorstelling toch te ontroeren, mede door de muziek, en het verhaal over te brengen van een vrouw verloren in de ijzige koude van Siberië. Terugblikkend is dit voor mij het hoogtepunt en de meest indrukwekkende voorstelling van de Operadagen Rotterdam.

Operadagen: Being Arthur

Als vrijwilliger weet je soms op het ene moment niet wat je het andere moment gaat doen. Zo wordt ik op mijn eerste werkdag als vrijwilliger nog tijdens de eerste voorstelling van Parsival gevraagd om naar de aanlegsteiger van de waterbus op de Willemskade te fietsen om te vertrekken naar de Onderzeebootloods. Daar ben ik nodig om te assisteren als publieksbegeleider bij twee voorstellingen, Being Arthur en Soselo in Siberië Ik laat het me geen twee keer zeggen want de faam van laatstgenoemde voorstelling is al vooruitgesneld. Aan de kade zitten de andere vrijwilligers te genieten van het heerlijke zomerse weer. We nemen plaats op de boot en na een genoeglijke tocht komen we aan bij de Onderzeebootloods waar al op ons wordt gewacht. Ik krijg onder andere als opdracht de spelers en medewerkers na de voorstellingen van bloemen te voorzien en heb ook de kans beide stukken te bekijken.

Being Arthur gaat over koning Arthur en zijn ridders van de ronde tafel die per autobus de wereld rondtrekken. Alle spelers zingen en spelen instrumenten. Uit de folder: "In de muziektheatervoorstelling Being Arthur strijkt de legende neer in 2014. Uit een tourbusje rolt de complete legende; de ridders van de ronde tafel, Guinevere, de Heilige Graal (“die hebben we toch wel bij ons?”), een bont gezelschap van operazangers, acteurs en muzikanten. Allemaal hebben ze in de afgelopen eeuwen hun plek in de spotlights gevonden."

Je kunt merken dat de acteurs meer muzikant dan acteur zijn. Er wordt in de voorstelling prachtig gezongen in een moderne versie van klassieke Middeleeuwse muziek, soms wordt er gerapt (Arthur, can you handle this?). Ook het verhaal is redelijk spannend, alhoewel in de meest Engelstalige liedteksten soms moeilijk te volgen. De ontknoping waar Arthur tot zijn schande ontdekt dat hij in 2014 een vrouw blijkt te zijn, is erg grappig. Een mooie voorstelling die aan kracht zou winnen met een krachtiger spelregie, zeker de moeite waard.

donderdag, mei 22, 2014

Operadagen: Parsifal, Playing Fields Deel I

Voor het eerst ben ik vrijwilliger bij de Operadagen Rotterdam. Twee en een halve dag lang. Het geeft me de mogelijkheid een aantal bijzondere voorstellingen te zien. De eerste is Parsifal, naar de bekende opera van Wagner. Ditmaal met gedeeltelijk nieuwe muziek en de medewerking van een groot aantal jongeren en kinderen, en met Club Gewalt.

Rogier Schippers speelt de opgewonden en zelfingenomen regisseur die wacht op de acteur die Parsival moet gaan spelen. De man die verlossing moet gaan brengen maar niet komt opdagen. We kijken naar de repetitie en als uiteindelijk de conclusie is dat Parsival toch echt niet gaat komen, moeten we zelf op zoek naar verlossing, naar de heilige graal.

In de voorstelling wordt goed geacteerd, prachtig gedanst door Alina Fejzo en mooi gezongen. Ook zijn er ontroerende stukjes met een kinderklasje dat onder leiding van hun juf het oorspronkelijke verhaal van Parsival uitbeelden. Helaas wordt het ondanks alle onderdelen die op zichzelf goed zijn, geen geheel. Sterker nog, deze Parsival is een beetje een ratjetoe van stijlen en ideetjes. Los zand. Goed bedoeld maar in die goede bedoelingen helaas blijven steken.

Volgend jaar moet de voorstelling worden uitgebouwd tot een 'game' in een zaal met grote schermen. Met als uiteindelijke bedoeling dat de deelnemers oplossingen gaan vinden voor de problemen van Rotterdam. Een nobel streven. Ik hoop natuurlijk dat dat lukt. 

Meer informatie: http://www.parsifal-playingfields.nl

vrijdag, mei 02, 2014

Aafje Heynis


Afgelopen Koningsdag vind ik onderop een stapeltje singletjes een exemplaar van een EP (Extended Play) met vier liederen van Aafje Heynis. Met voor deze dag een toepasselijke oranje hoes.
Twee liederen van Händel, het Ave Maria van Schubert en Bist du bei mir van J.S. Bach bevat de plaat. Ik koop het voor de zachte prijs van slechts € 1. Aafje Heynis had een prachtige alt en zong vanaf de vijftiger jaren vooral geestelijke liederen (ik heb daarvan ook een EP, en nog eentje die Passion and Ressurection heet en liederen over het lijden en de opstanding van Jezus bevat, zie illustratie hieronder).

Ik zou hier niet over geschreven hebben ware het niet dat Aafje Heynis nog steeds leeft en vandaag negentig jaar is geworden.