maandag, mei 31, 2010

Operaweekend (2): Opera bij ons thuis


De huiskamer zit helemaal vol. Vlak voor de start van het operaconcert vallen buiten grote hagelstenen naar beneden en vlucht iedereen naar binnen. Ongeveer vijfentwintig man zitten opgepropt in onze huiskamer. Tijdens het concert gaat het ook nog eens onweren maar aan het einde schijnt de zon alweer heet op onze ruggen. Net als in de operamuziek worden we heen en weer geslingerd van het ene uiterste naar het andere.

Net als twee jaar geleden is er in het kader van de Operadagen Rotterdam een operaconcert bij ons thuis. Waren het toen twee jonge dames, ditmaal is het één wat oudere dame, de mezzo-sopraan Ariane Kievits, begeleidt door Caecilia Boschman op de piano. Samen brengen zij Drama op Pocketformaat onder de naam Opera Piccola. Een korte reis van iets meer dan een uur door de geschiedenis van de opera.

Net als twee jaar zijn we weer hevig onder de indruk. Het is een ander programma, een andere stem en na vorige keer zijn we enigszins voorbereid op wat we kunnen verwachten maar ook dit keer is het weer ontroerend en indrukwekkend. We gaan van Orpheus van Glück naar uiteindelijk tijdens de toegift terug naar de habanera uit Carmen van Bizet, via Ariadne op Naxos en Samson en Delila.

Naast concert is het tevens een inleiding in de wereld van de opera. Ariane legt uit dat mezzo-sopranen meestal heksen zijn, slechte vrouwen, of moeders. De sopranen zijn de lieve prinsessen en hoe lager de stem hoe slechter het karakter. Het thema van het programma is de onmogelijke liefde in de opera. Iets wat we de volgende dag bij Opera OT nog zullen tegenkomen.

We willen in ieder geval graag volgend jaar weer zo'n mooi operaprogramma bij ons thuis.

zaterdag, mei 29, 2010

Operaweekend (1): Jeugdtheater Hofplein: Carmen

Ons operaweekend begint op vrijdagavond met de voorstelling Carmen door Jeugdtheater Hofplein. Ik houd niet echt van de voorstellingen van Jeugdtheater Hofplein en ben al een aantal jaren niet geweest. Meestal vind ik de muziek vreselijk en het acteren ook niet om naar huis te schrijven. Leuk om naar te kijken als je familie bent, maar verder altijd hetzelfde. Maar het is ook niet makkelijk om voorstellingen te maken met een stuk of zestig kinderen die allemaal een rol moeten krijgen, dat begrijp ik best. Ik hoef er alleen niet naar te kijken.

Maar ditmaal is het stuk Carmen, een bewerking van de opera van Bizet, met in ieder geval prachtige muziek en in de hoofdrol Soumaya Tribou, de dochter van onze ex-buurvrouw en goede vriendin. Ongeveer even oud als onze oudste dochter, twintig jaar. We hebben haar vanaf nul jaar zien opgroeien tot de Marokkaanse schoonheid die ze nu is. Die speelt nu de vrijgevochten zigeunerin Carmen, een oiseau rebelle.

Het is de eerste keer dat ik een operabewerking zie van Jeugdtheater Hofplein en dat is gelukkig iets heel anders dan de stukken die ik in het verleden zag. Ik geniet van de Carmen, maar ook de andere spelers doen het goed. Niet elke noot worden even zuiver getroffen maar de spelers zijn jong en onervaren, je vergeeft ze veel. De muziek vertelt het verhaal waar het spel en de zang iets minder is. Vooral de jongen die Don José speelt en de roverhoofdman met het strak achterovergeplakte haar zijn erg goed en hebben een sterke uitstraling. Maar ster van de show is voor ons natuurlijk de Carmen van Soumaya. Onherkenbaar en toch zichzelf heeft ze zich ontwikkelt van het vriendinnetje van onze dochter, een schattige peuter, tot een krachtige en zelfstandige vrouw, die offstage toch weer het bescheiden en ook onzekere meisje is dat graag wil weten hoe wij het vonden, blij met onze complimenten.

dinsdag, mei 25, 2010

Janneke Holwarda: Zeesteen

Ik vind het moeilijk iets te schrijven over een boek waarvan ik de schrijfster persoonlijk ken, maar ik heb Zeesteen van Janneke Jolwarda in één ruk uitgelezen en dat is altijd een goed teken. Alhoewel ergens in het tweede deel (1981) mijn aandacht een beetje verslapte heb ik genoten van de stijl en vond ik het een boeiend boek. Ik bleef voortdurend benieuwd naar de afloop. Vaak wordt er veel aan de verbeelding overgelaten en juist op de momenten dat er te weinig aan de verbeelding over werd gelaten vond ik het iets minder (zoals het uiteindelijke verhaal over de dood van David). De schimmige relatie tussen tante Bea en haar huisgenoot de theologiestudent vind ik wat dat betreft beter gelukt en beschreven.

Waar gaat het over? Mirjam, een nogal gesloten en stil meisje, de jongste van drie dochters en twee zonen uit een gezin uit een boerendorp in Noord-Holland, gaat na de middelbare school gewapend met een tweedehands Pentax-camera naar de grote stad Amsterdam om Nederlands te studeren. Het is 1980 en Mirjam is zeventien jaar. Ze ontmoet Bart, een conservatoriumstudent die een stuk ouder is en ook al een relatie heeft met een ander, Miranda. Van het begin is duidelijk dat dit een onmogelijke liefde is. Mirjam is stapelgek op Bart en onduidelijk is of hij stapelgek is op haar. Wat het boek aantrekkelijk maakt is dat veel beschrijvingen gedaan worden vanuit het perspectief van Mirjam. Zij veronderstelt en bedenkt wat de andere personages doen en zeggen in situaties waar zij zelf niet bij aanwezig is.

Op een gegeven moment loopt Mirjam alleen over straat op weg naar haar geliefde en ziet ze ergens achter het raam van een grachtenpand een vrouw naar buiten kijken. Volgt minstens een halve pagina met de gedachten die deze vrouw zou kunnen hebben over de jonge vrouw die zij vanachter haar raam over de gracht ziet lopen. Veronderstellingen en speculaties over wat deze vrouw zou kunnen denken als zij de volgende dag in de krant leest over een verdwenen jong meisje dat de avond tevoren langs de gracht is gesignaleerd waarover zij de avond tevoren uit heeft staan kijken.

Als in het derde deel de stemming omslaat en een beklemmende en bizarre situatie ontstaat die me aan films als Vertigo en Rear Window van Hitchcock doen denken (vooral door het gebruik van de Pentax) wordt de spanning opgevoerd waardoor het boek me echt bij de keel greep.
Ook heb ik genoten van het einde waarvan ik in eerste instantie dacht dat de laatste halve pagina weggelaten had kunnen worden, maar toen ik er langer over nadacht vond ik het juist een heel mooi en ontroerend einde.

zondag, mei 23, 2010

Rotheater: Het begint vandaag

Het Rotheater speelt de voorstelling Het begint vandaag in de Lokale Cultuur Centra van Rotterdam. Een experiment. Lang geleden waren al voorstellingen van het Ro in de wijkgebouwen te zien zoals Keefman met Jack Wouterse en De vrouw die tegen deuren aanliep met Esther Scheldwacht, maar nu doen ze een nieuwe poging met dit stuk van de veelbelovende Belgische regisseur Jef van Gestel.

Een geslaagde poging want Het begint vandaag is een mooie voorstelling die goed past in de setting van een wijkgebouw. Het publiek bestaat uit oudere dames, jonge meisjes, weinig mannen en weinig allochtoon. Het geniet van de mengeling van volkstheater en vormingstoneel dat het stuk is. Het hoofd van de kleuterschool van Teutereweutere heeft problemen met de Mama met de Lange Jas, de moeder van Leonie. Die komt haar kind elke dag te laat of niet ophalen. Alleen Lukas Smolders die het hoofd speelt, dat toevallig ook Lukas heet, speelt maar één rol, de andere drie acteurs spelen de overige rollen. Een sociaal drama met noodlottig einde waaruit blijkt hoe moeilijk het is de problemen van de armere bevolkingsgroepen te proberen op te lossen. Hoe goed het schoolhoofd het ook bedoelt en probeert, uiteindelijk loopt het slecht af met De Mama met de Lange Jas en haar dochter Leonie.

De spelers spelen vet aangezet en overdreven en houden het licht. De rollen zijn karikaturen maar geven een helder beeld van de maatschappij en de hopeloosheid om oplossingen te vinden. Het is een korte voorstelling van ca. 50 minuten en het publiek geniet overduidelijk en leeft tegelijk mee. Net als ik. Ik ben blij dat ik de moeite heb genomen het Rotheater in de wijk op te zoeken.

Onderweg naar Das Pop op het Neude in Utrecht

Ik ga op de fiets naar Utrecht om Das Pop te zien. Iets meer dan vijftig kilometer fietsen vanaf Rotterdam. Mijn schatting is dat ik dat in ongeveer drie uur moet kunnen halen. Met een pauze om ergens een koffie te drinken. In Gouda valt het me tegen dat ik nog 35 kilometer moet fietsen. Heb ik me vergist in de afstand? Maar later bedenk ik me dat Gouda natuurlijk dichterbij is vanaf de Esch dan de twintig kilometer. Toch besluit ik de bewegwijzerde fietsroute door het centrum te nemen.Een slecht besluit blijkt even later. Al snel kom ik bij een opgebroken straat.Altijd hetzelfde als je een fietsroute door de stad volgt. Ik moet mijn weg zoeken en verdwaal. De rivier de Ijssel vind ik al snel terug en daar ook weer de bewegwijzerde fietsroute. Maar dan neem ik toch weer een verkeerde afslag en verdwaal ik in de woonerven van Gouda Goverwelle. Opnieuw een omleiding en nergens een rechte weg te vinden.

Na veeldraaien en keren vind ik een grote weg die me terug naar de rivier leidt. Dan is het de weg volgen, langs Haastrecht en Hekendorp naar Oudewater. Het is half negen als ik in Oudewater plaats neem op het terras voor Italiaans restaurant La Scala en daar een espresso drink. Ik heb nog ongeveer een uur voordat het optreden van Das Pop begint. Ik voel me een beetje als een ouderwetse fan met weinig geld die het bedrag voor een treinkaartje niet op kan brengen en daarom op de fiets moet. Ik wil Das Pop al heel lang een keertje live zien en dit is mijn kans.

Na Oudewater wordt het koud en begint het harder te waaien. Een beetje een gure wind. Boven de weilanden hangen ballonnen, het is blijkbaar een goede avond voor een ballonvaart. In Montfoort waar ik de vorige keer dat ik er langs kwam een bruiloft op het plein zag, waarbij witte duiven werden losgelaten vanuit de handen van de beide ouderparen, is nu een festival aan de gang. Er klink bluesmuziek. Ik twijfel of ik even moet gaan kijken maar fiets toch snel door. Bij Achthoven snijd ik een stuk van de route af langs de provinciale weg want ondertussen heb ik toch haast gekregen. Ik ben een kwartier of twintig minuten te laat vertrokken en ik krijg nu het gevoel dat ik die verloren tijd nu te kort ga komen. Het is een saai stuk langs de provinciale weg maar ik kom vrij snel in De Meern aan.

Dan nog door naar Utrecht. Toch nog een kilometer of zeven. Maar een kilometer of zeven tot waar in Utrecht? Ik volg de Oude Rijn naar Utrecht, moet een grote brug over over het Amsterdam Rijnkanaal, dan nog eens onder een snelweg door en dan ben ik eindelijk in Utrecht. Drie kilometer tot het centrum. Ik versnel en rijd zo hard als ik kan opnieuw langs de Oude Rijn, langs mooie oude wijken. Ik heb geen flauw idee waar ik ben in Utrecht als ik op het Westplein aankom. Maar ik steek over en ben bij de Jaarbeurs. Aan de achterkant van het Centraal Station. Nu weet ik de weg en vind ik snel het Neude waar Das Pop al (een kwartier?) staat te spelen. Saturday Night en dat is het vandaag ook.

De mannen van Das Pop spelen een geïnspireerde set nummers. Drie moderne jonge Belgische mannen en een ouderwetse gitarist die er uitziet als een hippy, lang haar, baard en dik, gestoken in een tuinbroek om het beeld compleet te maken. Op een gegeven moment komt de roadie van de band die de gitaren stemt even langs om met een doek zijn bezwete voorhoofd af te vegen. Ik had verwacht dat er nog wel extra musici zouden zijn om het geluid voller te maken maar de bezetting is meest gitaar, bas en drums, terwijl de zanger van tijd tot tijd een stukje keyboard speelt. Veel van de laatste cd en eindigend met Never get enough dat momenteel in Nederland een bescheiden hit is. Dat nummer in een lange versie waarbij iedereen moet meezingen, blijft op de terugweg (met de trein en fietsend door Rotterdam) voortdurend in mijn hoofd rondzingen. Ze eindigen met een poppy versie van een nummer van Frank Sinatra: It was a very good year als toegift.

Voor ik vertrek drink ik een neutje in studentencafé Het Neutje aan het Neude. Bijna iedereen is er vrouwelijk en van dezelfde leeftijd. Het valt op dat alle café's hier vol zitten met vrouwelijke studenten.

vrijdag, mei 21, 2010

Naar de hoeren

“Naar de hoeren, ik ben het zat, naar de hoeren, ik weet niet wat, naar de hoeren, ik nu moet doen, ik weet niet wat ik moet doen!” zong ik vroeger op de kunstacademie met de Pimco's. Nu zijn we onder leiding van mijn Oudste Dochter op weg naar het Fort aan de Klop om daar te eten en te vieren dat Mijn Vrouw en ik de volgende dag acht jaar zijn getrouwd. Daarna gaan we in Utrecht de lichtjestour doen, lichtkunstwerken bekijken in het centrum van de stad. We rijden langs de Vecht, onze twee dochters voorop. De Oudste Dochter woont in Utrecht en weet de weg.

We komen aan op een punt waar auto's draaien aan het einde van een weg op een rotonde waar auto's niet verder kunnenomdat de weg ophoudt en en links van ons is een lange rij woonboten. Het duurt even voor we ons realiseren waar we zijn. Maar het wordt snel duidelijk. De ramen van de woonboten zijn rood verlicht en achter de ramen staan half ontklede dames te draaien voor de mannen die voobijrijden of voorbij wandelen. Het is vroeg in de avond en er is nog niet zo veel verkeer. Het valt op dat de mannen die hier rijden of lopen vooral 'gewone' mannen zijn, keurige brave gereformeerd uitziende mannen die enigszins besmuikt en wegkijkend voorbij lopen. Als we op de terugweg opnieuw langskomen is het bezoek gemengder, uitgaanspubliek, niet allemaal op zoek naar avontuur en meisjes niet te duur, maar ook gewoon toeristen die deze vleesfabriek wel eens willen bezichtigen. Want dat is het. Een vleesfabriek waar de slagers het vee komen keuren dat zich achter de roodverlichte ramen van zijn beste zijde toont.

Ik ken het verschijnsel hoerenbuurt van vroeger als puber in Groningen toen ik in de wijk rondom het Gedempte Zuiderdiep folders rondbracht voor de Spar. Voor mij toen een spannende buurt, maar een gezellige rosse buurt met rode lampjes en kroegen op iedere straathoek. Kroegen waar ongetwijfeld ook één en ander gebeurde dat het daglicht niet kon velen. Maar dat soort gemoedelijke buurten lijkt niet meer te bestaan. Prostitutie is een industrie geworden. Keiharde business, geen sex, drugs en rock&roll zoals Ian Dury bezong, maar sex, drugs & harde pegels.

Op de terugweg beschuldig ik mijn Oudste Dochter dat ze me nu al voor de tweede keer een hoerenbuurt in loodst. Ook in Antwerpen werden we door haar regelrecht de hoerenbuurt in geleid. Toen was het volkomen onbewust en schrok ze er zelf van. Ditmaal wist zij wat ons te wachten stond en had ze expres niets verteld, om te zien wat onze reactie zou zijn.

woensdag, mei 19, 2010

Gevallen mobiel

Vlak nadat ik een foto heb gemaakt in het plaatsje Stein waar ik afstap om een kop koffie te gaan drinken, laat ik mijn mobiel vallen. Hij zit in het zakje van mijn vest en als ik me vooroverbuig om mijn fiets vast te zetten valt hij met een smak op het trottoir. Dat is in het leven van mijn mobiel wel vaker gebeurt en meestal kan dat geen kwaad. Ik loop het hotel/restaurant Over de brug binnen dat, zoals de naam al doet vermoeden, net over de brug gelegen is. Ik vraag De Vrouw Met De Rasperige Stem achter de bar om een kop koffie en neem plaats aan een tafeltje. Rechts achter me is een stopcontact en omdat mijn mobiel net al aangaf niet al te veel stroom meer te hebben, stop ik de lader in het stopcontact en sluit hem aan op mijn mobiel. Ik hoor geen piepje en zie geen ladend batterijtje op mijn scherm dus ik vraag me af of er wel stroom uit het stopcontact komt. Ik vraag het aan De Vrouw Met De Rasperige Stem. Ze zegt dat er wel stroom uit zou moeten komen en dat het stopcontact misschien wat los zit. Ik controleer het stopcontact en vraag me dan opeens af waarom mijn mobiel uit is. Die had ik toch niet uitgedaan. Ik maak de lader los en schudt mijn mobiel bij mijn oor heen en weer. Ik hoor iets rammelen. Dit keer is de mobiel echt kapot. Hij doet het gewoon niet meer. Ik drink mijn koffie op en reken af. Ik vertel De Vrouw Met De Rasperige Stem dat het niet het stopconctact is maar dat mijn mobiel stuk is. Ze vraagt me onmiddellijk of ik met de telefoon van het hotel/restaurant iemand moet bellen. Dat is erg vriendelijk van haar. Ik bel mijn Jongste Dochter die samen met Mijn Vrouw per auto onderweg is naar Utrecht, net als ik, waar we hebben afgesproken bij mijn Oudste Dochter. Dat ik nu niet meer kan bellen zodat ze mij niet kunnen bellen als er iets is en ik hun niet kan bellen als er iets is. Dan gaat De Vrouw Met De Rasperige Stem stofzuigen en verlaat ik het hotel/restaurant.

dinsdag, mei 18, 2010

Een Amsterdamse Lijnbaan


Of aan die Rotterdamse grachten.

Voor de Rotterdam Lezing die Godfried Engbersen vanavond geeft over het karakter van Rotterdam maak ik dit plaatje met de Gimp editor, een Linux-kloon van Photoshop.

maandag, mei 17, 2010

Arnon Grunberg: De Joodse messias

Soms doet het werk van Arnon Grunberg me sterk aan Patrick Modiano denken alhoewel op andere punten de schrijvers sterk van elkaar afwijken. Maar in zijn eerste boek De Plaats van de Ster van Modiano komen thema's terug die ook te vinden zijn in De Joodse messias, met name dat van de Joodse zelfhaat. Wordt in De Plaats van de Ster een Jood lid van de Gestapo, hier brengt een niet-Jood het tot dictator van de Joodse staat en stort de wereld in een Derde Wereldoorlog. Wat betreft geweld en gruwelijkheden is dit wel één van de ergste Grunberg-boeken en daardoor moest ik soms ook aan Jerzy Kozynsky en De geverfde vogel denken waarin een jongetje aan allerlei gruweldaden ontsnapt en overleeft, zoals in dit boek de beide jongens, de Zwitsere Xavier en de Joodse Awromele ook allerlei gruwelen ondergaan en overleven.

Met dit boek heb ik bijna alle romans van Arnon Grunberg gelezen en een voor mij nieuw thema is dat van de homoseksualiteit. Xavier Radek is een homoseksuele leider die het ver brengt, een soort Pim Fortuyn en Jörgen Haider, ik vermoed dat deze twee politici de inspiratiebronnen zijn geweest voor de hoofdfiguur in dit boek. Xavier en Awromele zijn verliefd op elkaar maar hebben besloten niets te voelen. Dat gaat hen niet altijd even eenvoudig af. Xavier's moeder is verliefd op het Italiaanse keukenmes waarmee ze zich iedere nacht in de keuken in het dijbeen steekt om maar iets te voelen.

Er zijn hilarische scènes en gruwelijke scènes en die wisselen elkaar af. Het boek druipt van het cynisme, maar ik vind het wel één van de sterkere boeken van Grunberg. Tirza en Onze Oom vielen mij een beetje tegen, dit boek raakte mij meer.

dinsdag, mei 11, 2010

Experiment

Met de weinige spelers die bij de repetitie van De Mooie Onbekende aanwezig zijn doe ik een experiment. De scène is een dialoog tussen de Mooie Onbekende en haar aanstaande echtgenoot. De hoofdrolspeelster die de Mooie Onbekende speelt is niet aanwezig. De echtgenoot wel. En twee andere spelers, een vrouw, Monique, en een man, John. Als experiment laat ik de scène spelen met verschillende tegenspelers om te zien of daar verschillende resultaten uitkomen. Het is jammer dat er maar drie spelers zijn, het liefst had ik de scène met bijvoorbeeld vier of vijf verschillende tegenspelers willen doen. Toch is het resultaat interessant en blijft de scène steeds spannend. Guido als de echtgenoot groeit in de loop van de avond steeds meer in zijn rol en moet tegelijk steeds anders reageren op zijn tegenspeler. We doen eerst twee keer de scène met Monique als tegenspeelster, daarna twee keer met John. Het grappige is dat John de rol mijns inziens 'vrouwelijker' speelt dan Monique, gevoeliger. Monique is harder en daarin 'mannelijker'.

Een experiment dat ik nog wel eens wil herhalen. Het kwam voort uit de idee dat een acteur altijd 'in het moment' moet zijn, moet reageren op wat de omgeving en de tegenspeler aan tegenwerk biedt. Altijd alert en altijd reagerend wat er op datzelfde moment gebeurt en geen lesje moet afdraaien. In een toneelstuk moet het lijken of alles altijd nieuw is en pas ontdekt wordt.

maandag, mei 10, 2010

Mooie namen van rock&roll-bands (waarin "&" voorkomt)

Wat is er mooier dan een lijstje? Een heel boek vol met lijsten. Ik had ooit het Book of lists maar nadat je zo'n boek hebt gelezen is de lol er toch een beetje af. Ik heb het niet meer. Maar ik wil proberen in dit blog ook nog wat mooie lijsten te publiceren. Ik begin met deze lijst. (Geen top negen.)

Mooie namen van rock&roll-bands (waarin "&" voorkomt)

  • Raymond van het Groenewoud & de Centimeters
  • Jonathan Richman & The Modern Lovers
  • Buddy Holly & The Crickets
  • Gerry & The Pacemakers
  • ZZ & De Maskers
  • Gerard van Maasakkers & Zijn Vaste Mannen
  • Cliff Richard & The Shadows
  • Belle & Sebastian
  • Jesus & Mary Chain

zondag, mei 09, 2010

Eksternest

Het eksternest is er nog steeds. De activiteiten rondom het nest vinden vooral 's ochtends vroeg plaats, zo rond zeven uur. Dan zijn de twee eksters druk met het verzorgen van hun nest. Laatst was er opnieuw een brutale kraai die de vrede rondom het nest verstoorde. Net als vorige keer vloog één van de twee eksters van onderen omhoog om de kraai weg te jagen. Toen dat dit keer na een aantal keer driftig proberen eindelijk, terwijl ik toekeek, lukte, ging de ekster tot mijn verbazing achter de kraai aan, het nest onbeschermd achterlatend. Hij zette de achtervolging in en verdween. Daardoor dacht ik even dat het nest leeg zou zijn, of niet meer actief, maar ondertussen wordt er nog steeds hard aan het nest gewerkt, in de vroege ochtend.

woensdag, mei 05, 2010

Buurman & Buurman

Met de buurman speel ik voor Buurman & Buurman. Omdat het lood boven onze serres vernieuwd moet worden, moeten de beide zonneschermen er af en daarna er weer op. Beiden staan we voor hetzelfde probleem en beiden zien we er even veel tegen op, tegen deze lastige klus, dus doen we het samen. Eerst zijn we een zondagmiddag lang samen met de zoon van de buurman bezig het scherm er af te halen. Dat gaat goed op één lastige schroef na. Uiteindelijk breekt die af maar toch zijn beide schermen er tenslotte helemaal af. Slechts één arm laten wij zitten, en ook de bevestiging van het scherm zelf, de buurman haalt alles van de muur. Dat was zondag anderhalve week geleden.

We hadden ons voorgenomen om afgelopen zondag de schermen terug te plaatsen, maar de hele zondag was ondergedompeld in een lange regenbui. Pas 's avonds toen het donker werd klaarde de lucht op. Dus in plaats van vijf mei vieren met (o.a.) Drive Like Maria ben ik opnieuw een gedeelte van de ochtend en een hele middag bezig met het terugmonteren van het zonnescherm. Dit keer is het ons scherm dat redelijk gemakkelijk gaat, het scherm van de buurman levert de meeste problemen op. De twee klemmen waarmee het scherm aan de muur is bevestigd gaan er minder makkelijk op dan er af. De schroef draait door, er moeten nieuwe gaten worden geboord, de gaten zijn te groot, van alles gaat er mis en pas om vijf uur 's middags zijn we klaar.

Tijdens het werk hoor ik de hele tijd een zacht gepiep. Eerst weet ik niet wat het is, maar het is het gehoorapparaat van de buurman. Achter zijn oren zitten twee halve maantjes die het geluid voor hem versterken maar die een zacht gepiep laten horen. Zelf hoort hij het niet maar ik vraag me af of zijn vrouw het hoort. Lijkt me vervelend de hele dag zo'n piepje te horen.

dinsdag, mei 04, 2010

Leeg


Dit blog is de laatste tijd een beetje leeg. Niet dat ik niets beleef, maar weinig geschreven. Geen tijd voor genomen, wel tijd voor gehad. Veel gefietst. Naar Gouda, naar Schoonhoven, naar Leiden. Een mooie kievit gezien, rechtopstaand in een weiland, en ook een grutto op een paal die zijn/haar eigen naam riep.

Bloed gegeven op Koninginnedag en daar nog een leuke ontmoeting en een interessant gesprek gehad met een onbekende vrouw over Arnon Grunberg en zijn boeken. Alweer enige tijd op een nieuw kantoor in een kamer met andere collega's in een ander gebouw op de Erasmus Universiteit, het E-gebouw. Maar nergens over geschreven. Weinig nieuwe voorstellingen gezien, over de laatste tegenvallende voorstelling nog wel geschreven. Ook niet veel gerepeteerd met theatergroepen en met de band. Gegeten met de band Het Gebroken Oor in Mevrouw Meijer, wat een groot succes was, een aanrader, en voor het eerst sinds lange tijd dronken naar huis gefietst. Te veel sambuca met brandende koffiebonen gedronken en geëindigd in Café De Bel. Wat een leuk café is dat toch. Ook een aanrader. Kreeg zelfs nog spontaan een rondje van de gepiercete en geblondeerde bardame. Ook had ik graag nog wat tekeningen uit mijn tekeningenarchief willen plaatsen, het zijn er zoveel, daarmee kan ik nog een hele tijd vooruit. Ik ga vooraleerst proberen mijn leven te beteren.

O ja, dat vergeet ik haast, gisteravond nog twee prachtige Russische gezusters zien optreden. Beiden zongen opera, het was bij een bijeenkomst van Opera bij mij thuis, onderdeel van de Operadagen Rotterdam, en de ene begeleidde de ander op piano, de ander begeleidde de één op accordeon. Vooral dat laatste was een belevenis. Twee blote schouders boven de accordeon, de benen wijd gespreid, verhuld onder een lange rok, bewoog de accordeoniste met veel temperament heen en weer, tuitte haar lippen, grijnsde, rolde met haar zwarte ogen en was één al leven terwijl haar blonde (geblondeerde?) zus met veel rust en veel gevoel romantische liederen zong. Ik had deze dames graag bij mij thuis willen ontvangen, maar wij krijgen op zondag 30 mei twee andere dames die vast ook een hele belevenis zullen zijn.