maandag, juli 13, 2009

Verfpot

Het A-gebouw is gerestaureerd en in de gang hangt nu het prachtige schilderij van Lucebert dat oorspronkelijk was bedoeld voor restaurant De Etude maar daar na een verbouwing niet meer paste. Op de grond naast het schilderij staat een pot verf met de kwast er nog in. Een uitnodiging om zelf nog iets toe te voegen aan het meesterwerk van Lucebert?

zondag, juli 12, 2009

Dolle avond

Het wordt een dolle avond als we spelen in Tony's Place. We zitten aan een lange tafel en het duurt lang voordat we ons eten krijgen dus al snel staan we onze eerste set Italiaanse liedjes te spelen. Verspreid door het restaurant zitten allerlei bekenden maar het sowieso druk. Ik draag de Kriminal Tango op aan mijn Limburgse collega en dan zit het eerste setje er alweer op. Er is wat commentaar op het volume van de zang, maar tijdens dit eerste setje heb ik zo'n beetje door hoe hard ik moet zingen en hoe ver ik van de microfoon verwijderd moet zijn.
Onze tafel is lang en we zijn met een man of twaalf. We eten wat voorgerechtjes en beginnen dan aan de tweede set voordat alle eters verdwenen zijn. Als dat gebeurd is wordt er aan onze tafel om eigen nummers van Het Gebroken Oor gevraagd. We spelen Plain Chant maar dan arriveert het hoofdgerecht en richten we ons eerst op het eten. Maar dat is nog maar het begin. Na het eten spelen we wat liedjes aan tafel. De Cool Casanova en Barre Winter en dan komt een man van de tafel naast ons me vragen of hij mijn guitaar even mag lenen. Ze zitten met een man of negen aan de tafel naast ons. Er wordt afscheid genomen van een aantal collega's. Zoiets vermoedden wij al. Het gezelschap bestaat uit zeven mannen en twee vrouwen. De man die mijn gitaar geleend heeft begint te spelen en een andere man springt gelijk op een stoel en zingt Hoochie Koochie Man van Muddy Waters, draaiend met zijn kont, de man is duidelijk een rasperformer. Hij is geen zanger maar drummer maar weet als geen ander hoe hij het publiek moet bespelen. Dat is het begin van een battle tussen onze twee tafels waarbij we om de beurt één of twee liedjes spelen, steeds begeleid door de andere leden van het Oor op mandoline, percussie en melodica. Later komt er zelfs nog een derde tafel bij want aan die tafel zit een jongen die óók zingt en guitaar speelt. Hij blijkt lid van The Fabulous Wanna Beatles en start met Help! waarbij ongelooflijk vals wordt meegezongen door bijna iedereen. Maar uiteindelijk wordt het een dolle boel waarbij wordt (mee)gezongen en gedanst. Persoonlijk hoogtepunt vind ik onze versie van Dylan's Knocking On Heaven's Door waarbij mijn jongste dochter en haar vriendinnen het meidenkoor zingen. Uiteindelijk vind ik het welletjes en stel voor om te eindigen met een nummer van de echte King. Niet de King of Pop maar The King, Elvis Presley. Ik doe Heartbreak Hotel en dat raakt een snaar bij de concurrent/zanger want die blijkt een grote fan van Elvis te zijn. We eindigen gezamenlijk met Blue Suede Shoes en Hounddog en dan is het na middernacht en tijd om naar huis te gaan. Een heerlijke avond.

dinsdag, juli 07, 2009

17 vrouwen

Voor de verjaardag van een collega maak ik een cd met 17 nummers, alle 17 van vrouwen. Dit is de tekening voor de hoes. Het idee is gepikt van mijn broer, de beroemde striptekenaar G. Wasco.

maandag, juli 06, 2009

Vakantieliteratuur

Eén van de leukere problemen in het leven is dit probleem: welke boeken neem ik mee op reis? Bij de Tros Nieuwsshow hoorde ik laatst een gesprek over of je boeken mee moet nemen die over het land gaan waar je bent, of juist niet.

Ik reisde door China met het verzameld werk van Willem Elsschot in mijn rugzak. Dat beviel me prima.

Ik kampeerde bij het Comomeer met De Kartuize van Parma van Stendhal en De Verloofden van Manzoni. Stendhal was prachtig en Manzoni vond ik niet veel aan. Maar dat zijn twee boeken die zich (o.a.) rondom het Comomeer afspelen.

Vandaag heb ik een stapeltje boeken geleend die zich op Sardinië afspelen en/of er geschreven zijn. Onder andere van de enige Nobelprijswinnaar literatuur die op het eiland geboren is: Grazia Deledda (foto). Ik vind het bijzonder dat het toch vrij kleine eiland een Nobelprijswinnaar heeft voortgebracht en ben benieuwd. Eén van de drie oude en vergeelde boeken uit de twintiger jaren van de vorige eeuw (in 1926 ontving ze de prijs), De oude man uit de bergen (Il vecchio della montagna, 1900), is in 2006 nog eens opnieuw vertaald. De andere twee zijn Elias Portolù, (1903) en De Moeder (La madre, 1918). Ik neem me voor van alle drie de boeken de eerste tien pagina's te lezen en dan te kiezen welke ik meeneem. Maar misschien neem ik ze ook alledrie mee.

De andere twee boeken zijn een moderne detective van Marcello Fois (Immer dierbaar) en een reisdagboek van D.H. Lawrence, de schrijver van Lady Chatterley's Lover, over een reis naar Sardinië die de schrijver in 1921 maakte samen met zijn vrouw, met wie hij op Sicilië woonde.

zaterdag, juli 04, 2009

Verdorde rozen

Een bosje verdorde witte, vergeelde rozen ligt bij een boom naast het Woudestein-stadion van voetbalclub Excelsior. Hier is ongeveer een half jaar geleden een Chinees meisje aangereden en aan de gevolgen overleden. Lange tijd was er een waar altaar ingericht met bloemen, kaarsjes en briefjes voor deze te vroeg gestorven Erasmus-studente. Ter herinnering. Nu lijkt het of de herinnering aan haar aan het vervagen en verbleken is zoals het laatste bosje witte rozen.

vrijdag, juli 03, 2009

Uil



Op weg naar een dramaworkshop in Gorinchem kom ik deze uil tegen.