vrijdag, mei 29, 2015

Teaser

video

Afgelopen woensdag hebben we in de tuin van architectenbureau Mecanoo gerepeteerd ter voorbereiding op de voorstellingen tijdens Delft Fringe. Nieuwe locaties en dus een iets andere voorstelling. Maar ik was zeer tevreden over het resultaat. De spelers waren niet al te tekstvast, maar het spel was indrukwekkend. Willem Schneider kwam langs om te kijken en luisteren. Hij gaat het geluidsdecor maken dat de voorstelling begeleid. Het publiek krijgt immers koptelefoons en krijgt dan naast de stemmen van de acteurs die het verhaal vertellen ook een intrigerende geluidscollage te horen.

Hierbij een kleine teaser van Bart van Ree als soldaat facteur Louis in de eerste scène van het stuk (op De Tuin op de Pier).

dinsdag, mei 26, 2015

Guillaume Apollinaire: Lettres à Madeleine

Op weg per trein naar Marseille ontmoet de dichter Guillaume Apollinaire de jonge vrouw Madeleine Pagès. Het is 1 januari 1915. Ze raken in gesprek en spreken onder andere over poëzie. Apollinaire belooft haar één van zijn dichtbundels te sturen en noteert haar adres. Hij is officier in het Franse leger in de Eerste Wereldoorlog en moet zich later excuseren, omdat zijn uitgever ook is opgeroepen voor de militaire dienst en hij haar het beloofde boek niet kan sturen.

Maar vervolgens ontwikkelt zich vanaf maart een correspondentie tussen de twee. Met het verstrijken van de tijd worden de twee al schrijvend steeds verliefder op elkaar en ook wordt de toon van de brieven van Apollinaire steeds erotischer. Hoogtepunten wat dat betreft zijn de de zogenaamde geheime gedichten. De brieven van Madeleine zelf zijn helaas niet bewaard gebleven maar het lijkt er niet op alsof ze de dichter afremde in zijn ongeremde ontboezemingen, maar eerder aanmoedigde. Zo vraagt hij haar de intieme delen van haar lichaam te beschrijven en ontvangt hij die beschrijvingen ook.

Madeleine werkt als onderwijzeres in een klein plaatsje nabij Oran in Algerije en na ongeveer een jaar en nadat Apollinaire haar moeder toestemming heeft gevraagd om met haar te trouwen, reist hij naar haar toe tijdens zijn kerstverlof.

Wat daar precies gebeurt is niet beschreven. Dat is het mysterie van deze geschiedenis. Maar nadat deze tweede ontmoeting heeft plaatsgevonden bekoelt de relatie langzamerhand. In het begin is er nog sprake van een voorgenomen huwelijk, later, nadat hij is getroffen door een granaatscherf, vraagt hij haar om niet langs te komen. Dat is te vermoeiend.

Het blijft een prachtig verhaal, het verhaal van een fysieke liefde die slechts op papier plaatsvindt. Tevens geeft het boek een indringend beeld van het leven in de loopgraven tijdens de Eerste Wereldoorlog. In het begin heeft Apollinaire het nog tamelijk luxe, maar als de winter van 1915 intreedt wordt het leven in de loopgraven steeds grimmiger. Verschillende van zijn kameraden sterven of vertrekken gewond naar huis. Uiteindelijk komt hij zelf ook in het ziekenhuis terecht.

Omdat ik bezig ben met een stuk over de Eerste Wereldoorlog pakte ik dit boek weer op na lange tijd en na ooit halverwege gestopt te zijn. Met veel meer kennis over die periode is het een stuk interessanter. De geheime gedichten zijn opwindende staaltjes erotische poëzie.

maandag, mei 25, 2015

Conny Janssen Danst: Inside out


Het eerste beeld doet denken aan monnikken in een klooster. Een grote groep dansers staat in een carré en maakt gelijkvormige bewegingen. Omdat het tamelijk lang duurt raak je als publiek in trance bij dit fascinerende schouwspel. Daarna wordt de groep langzamerhand uit elkaar getrokken en krijgt iedereen zijn eigen stuk, met eigen bewegingen. Daarmee geeft Conny Janssen het thema Inside Out gestalte. Haar inspiratiebron was in eerste instantie, hoorde ik op de radio in Kunststof, het beeld van een in onderdelen uit elkaar gehaalde auto, een exploding view. In dit stuk toont elke danser of danseres zijn of haar eigenheid met een eigen bewegingsarsenaal. Na het eerste beeld van de groep zijn er veel korte duetten en soli. Prachtige soli, zoals die van de Japanse Mariko Shimoda, waarvoor ik eigenlijk een open doekje wilde geven, wat ik niet durfde om de concentratie niet te doorbreken. Ook de ster van de vorige voorstelling Mirror Mirror, Davide Bellotta was weer gewedig zoals hij als een soort strandloper over het podium schoof. Ademloos heb ik zitten kijken.

En zitten luisteren. Want ook het oor wil wat. Ik moet niet vergeten de live muziek te noemen van zangeres/gitariste/trompettiste Iet en het combo bestaande uit cellist Jonas Pap, toetsenist Pieter de Graaf en gitarist Budy Mokoginta. Niet alleen de beelden waren hypnotiserend, ook de muziek was dat. Voor wie deze voorstelling niet gezien en gehoord heeft is het te hopen dat Conny Janssen Danst hem nog eens herneemt.

donderdag, mei 21, 2015

De soldaat facteur en Rachel: Regen

In verband met de regen repeteren we ditmaal niet op de tuin maar binnen. Hopelijk blijft het op de dagen dat we spelen droog, maar er is een slecht weer plan, dan spelen we op de kade achter het St Jobsveem. Daar zit het publiek dan droog.

Ik neem met de spelers de drie laatste scènes intensief door, dit keer is het huiskamertoneel. Omdat we de voorstelling wellicht nog als huiskamervoorstelling gaan spelen is ook dat geen slechte oefening.

Langzamerhand komt er steeds meer beweging in het spel, wordt het minder verteltheater en steeds meer fysiek. Het wordt een mooi dramatisch einde waarover ik nog niets wil verklappen. Maar de uiteindelijke ambitie is toch tranen in de ogen van het publiek.

De soldaat facteur en Rachel
Te zien tijdens Delft Fringe in de tuin van architectenbureau Mecanoo, Delft, op woensdag 10 en donderdag 11 juni, om 19.30 en 20.30 uur
Te zien in De Tuin op de Pier (Lloydkade, Rotterdam) op vrijdag 19, zaterdag 20 en zondag 21 juni, om 20.00 uur met op zondag een matinee om 16.30 uur.

zondag, mei 17, 2015

Flyer naar de drukker en crowd funding actie gestart


De flyer is onderweg naar de drukker en we zijn een crowdfunding actie gestuurd op Voordekunst.nl Wil je ons helpen de techniek voor de voorstelling mogelijk te maken dan kun je een donatie doen. Er zijn natuurlijk tegenprestaties als je ons helpt. Zo komen we de voorstelling bij jou thuis spelen als je meer dan € 150 doneert, maar ook kunnen we je trakteren op een pizza voorafgaand of na de voorstellingen op zondag 21 juni.

Tegelijkertijd repeteren we hard aan het stuk op De Tuin op de Pier. Langzamerhand begint het stuk vorm aan te nemen. Onze technicus, Daniel Stam, die vorige week kwam kijken noemde wat hij zag 'indrukwekkend'. Maar we zijn er nog niet. Vooral aan het einde van het stuk moet nog hard worden gewerkt. Morgen ga ik met de spelers van achteren naar voren werken. Eerst het einde in orde brengen en dan langzaam terug naar het begin. Met name de boven afgebeelde plek in De Tuin op de Pier is een lastige.

zaterdag, mei 02, 2015

Jean-Philippe Toussaint: L'urgence et la patience

In L'urgence et la patience legt Jean-Philippe Toussaint uit hoe hij tot schrijven is gekomen. Hij vertelt van welke schrijvers hij houdt, waar hij zijn boeken heeft geschreven en op welke plaatsen de locaties in die boeken zijn gebaseerd. Voor liefhebbers van zijn werk zoals ik, erg interessant om te lezen. Toussaint blijkt van een aantal schrijvers te houden die ook ik in mijn hart heb gesloten. Dostojevski, Proust en vooral Beckett. De laatste is volgens hem iemand waar je ook als mens van gaat houden als je zijn boeken leest. Bij Beckett gaat het niet om het verhaal, niet om de personages, maar om een stem. Die stem kan geen ander zijn dan de stem van Beckett zelf. Murphy, Molloy, Malone, Moran, allemaal zijn ze afsplitsingen van dezelfde man, de man die door moet gaan en eigenlijk niet meer kan. Waarmee en waar naar toe blijft onduidelijk. Toch ontroert dat en raakt het je tot in het diepst van je hart. De naaktheid, de kwetsbaarheid.

Ook herkenbaar is de notie dat je van sommige boeken nog precies weet waar en wanneer je ze hebt gelezen zonder nog precies te weten wat je toen las. Opvallend is dat één bepaald boek hem tot schrijven aanzette, Misdaad en Straf van Dostojevski, tenminste zo vertelt hij het.

Dit is het één na laatste boek van Jean-Philippe Toussaint dat uitgekomen is. Het laatste tot nu toe is Nue. Dat had ik al gelezen en er over geschreven op dit blog. Het enige (hele dunne) boekje dat ik nu nog niet heb gelezen van deze schrijver is La mélancolie de Zidane. Dat komt nog wel eens. Net als bij Jean Echenoz waren er boeken die mij minder aanspraken en waarbij ik bijna afgehaakt was en gestopt was Toussaint te lezen. Dit inkijkje in de ziel van de schrijver bracht me toch weer dichterbij de schrijver.