woensdag, oktober 30, 2013

Aimée

Een mooi romantisch verhaal over een onmogelijke liefde tussen twee vrouwen in nazi-Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog in Berlijn. Dat is Aimée van theatergroep Novem. Met zelfs een soortement van happy end.

Marina Meijers speelt de rol van Lily Wust als een enigszins verwarde vrouw die wordt ondervraagd. Door een man. Wie de man is blijft tot het einde tamelijk onduidelijk. Waarom wordt ze ondervraagd over haar verleden? Is hij een dokter, een psychiater, een rechter, een aanklager, een advokaat? Nadat Lily iets heeft verteld wordt een herinnering van haar gespeeld. Ze is een ongelukkig getrouwde vrouw. Ze houdt niet van haar man. Hij is weg naar het front en terwijl hij weg is deelt ze het bed met diverse minnaars zonder daar echt plezier aan te beleven. Tot ze Felice ontmoet. Bij een concert, de negende van Beethoven, komt ze in contact met een groep vrouwen en valt voor één van hen. Felice Schragenheim, die ze Jaguar noemt. Felice geeft aan Lily de koosnaam Aimée.

Een lesbische liefde in Hitler-Duitsland, tussen een arische moeder met kinderen en een jodin, dat kan niet goed aflopen. Dat doet het ook niet. Het verhaal was al een boek (van Erica Fischer) en een film, mooi bewerkt door Hannah de Leeuwe. Jammer is dat niet alle spelers even goed zijn en dat daardoor de aandacht toch wordt afgeleid van het spannende verhaal. Daardoor ga ik toch meer als regisseur dan als toeschouwer kijken en vallen me allerlei onvolkomenheden op. Zo wordt bij het bezoek van de echtgenoot Lily Marleen gespeeld. Een lied over eeuwige trouw, niet bepaald van toepassing op de situatie van Lily en haar man Günther.

Het einde vind ik nogal zoet en daardoor minder geslaagd. In de hemel vinden Aimée en Jaguar elkaar uiteindelijk toch weer terug. Dit einde had van mij weggelaten mogen worden. Want hierdoor krijgt de ondervrager tenslotte toch de rol van bewaker van de hemelpoort. Het mysterie rondom de ondervrager had wat mij betreft mogen blijven bestaan. Het stuk zou dan eindigen met een mijns inziens mooier open einde.

maandag, oktober 28, 2013

Het Vermoeden: Kunstroute

Het Vermoeden: Kunstroute: Tijdens de Kunstroute Kralingen/Crooswijk spelen we een klein voorproefje van Philip Glass koopt een brood bij Utopia in Hal 3 aan de Watertorenweg.

Lees meer op het weblog van Het Vermoeden

zondag, oktober 27, 2013

Zonder kaartje

De vrouw met de droevige ogen heeft geen kaartje. Met een hoge klagerige stem vertelt ze haar probleem aan iemand aan de andere kant van de lijn. Dat ze nu niet kan komen. Ze moet er in Meppel uit. Ja, de vorige keer vonden ze het wel goed. Toen kon ze gewoon doorreizen. Maar haar kaartje is niet goed. De conducteur heeft gezegd dat ze er in Meppel uit moet. Anders moet ze 35 euro betalen. Ja, ze had het wel eens eerder gedaan. Dit. Toen vonden ze het goed. Nu niet. Ze bedankt de persoon aan de andere kant van de lijn. Nee, zij kan nu niet komen. Ze wenst de ander veel plezier vandaag en hangt op.  

Clean

Hij staat aan de overkant op het andere perron. Een tengere jongen met een grote weekendtas. Verward haar. Donkere kleding. Het is vroeg in de ochtend. Een regenachtige dag op station Rotterdam Alexander. De jongen praat in een mobiele telefoon. Ondanks de afstand tussen ons beiden kan ik hem bijna woordelijk verstaan.

"Laat me nu eens uitpraten."
...
"Laat me nu eens uitpraten."
...
"Laat me nu eens uitpraten."
...
"Ik zeg je toch dat ik drugsvrij ben."
...
"Ze hebben gezegd dat ik altijd terug mag komen."
...
"Ik wil graag contact met je houden."
...
"Laat me nu eens uitpraten."
...
"Nee, ik kan er nu niet voor zorgen, dus die gaat naar het dierenasiel."
...
"Laat me nu eens uitpraten."
...
"ik ga werk zoeken."
...
"Dat beloof ik je."

Driftig beent hij heen en weer over het perron. Luid pratend. Tot de trein arriveert die hem aan mijn blikveld ontrekt. Als de trein weer vertrokken is staat hij er nog steeds. Niet ingestapt. Niet langer in gesprek. Dan arriveert mijn trein aan mijn kant van het perron. Ik stap in.

vrijdag, oktober 25, 2013

De Keuze #8: The Humans


The Humans van Alexandre Singh is het sluitstuk van mijn serie bezoeken aan Festival De Keuze. Het is een echte klapper. Een groots opgezette muziektheatervoorstelling in het Engels over het ontstaan van de mensheid. Twee goden, een vrouwelijke Dionysische en een mannelijke Appolonische, maken in opdracht van de mysterieuze Vox Dei een aantal wezens, mensen. Dat doen ze met behulp van twee hulpjes, eveneens vrouwelijk en mannelijk, hun kinderen Pantalingua en Pothole. Rond het gebeuren sluipt een zwarte kat rond die een aantal gebeurtenissen aanstuurt en zelf wel eens Vox Dei zou kunnen zijn.
Een ingenieus opgezet verhaal met allerlei verwijzingen naar mythologie en religie en geweldig gespeeld. Vooral de actrice die Pantalingua speelt, Elizabeth Cadwallader, is buitengewoon indrukwekkend. Ze schakelt moeiteloos van de ene naar de andere emotie, van hard naar zacht, van lief naar vilein. Maar ook haar tegenspeler Sam Crane als Tophole is ontroerend als het enigszins sullige hulpje van halfgod Charles Ray. En haar moeder, een zwijgende rol van choreografe Fiora Sans als een dansend en poepend konijn die zich met gebarentaal uitdrukt, is razend knap en komisch tegelijk.

Soms lastig te volgen vanwege het rappe Engels blijft het een oogverblindend spektakel met maskerspel, muziek en beweging. Mooi einde van het festival deze voorstelling van Alexandre Singh.