zondag, december 31, 2017

De Warme Winkel: Majakovski/Oktober

In de rij voor de kassa van de Rotterdamse Schouwburg verbazen we ons er al over dat deze voorstelling van De Warme Winkel in de grote zaal speelt en niet in de kleine. Achteraf is die verbazing misschien nog wel groter. Een kleine zaal heeft meer intimiteit dan een grote. Die intimiteit miste nu.

Majakovski/Oktober speelt na de dood van de grote vernieuwende dichter, zelfmoordenaar, jaloerse minnaar die zijn gedichten de wereld in schreeuwde en zoals zoveel vernieuwers wilde afrekenen met de voorgaande generaties. Tijdens een lang muzikaal intro met bewegend decor zit de schrijver aan een tafel te schrijven totdat hij zichzelf met een pistool van het leven berooft.

Gezeul met een lijk zo valt de inhoud van het stuk nog het makkelijkst samen te vatten. Een rouwceremonie maar niet met veel gehuil zoals je van een Russisch gezelschap zou verwachten. Daarvoor is het spel te gereserveerd alhoewel er nog een tamelijk melige dansje met de dode is op muziek van Junge komm bald wieder van Freddy Quinn.

Het is een aardige voorstelling met mooie momenten en vooral heel mooie regels tekst uit de gedichten van Majakovski maar niet zo indrukwekkend als hun voorstelling Poëten en Bandieten van een aantal jaren geleden over een andere Russische dichter, Boris Ryzhy.

donderdag, december 21, 2017

Theater Rotterdam: Revolutionary Road

Theater Rotterdam is de nieuwe naam van het stadsgezelschap van Rotterdam. Jarenlang was het Ro Theater de naam van het gezelschap en nu is die naam verdwenen. En terwijl kunstcentrum Witte de With twijfelt over de naam van het gebouw vanwege het racisme van de naamgever, heet de oude zaal van het Ro Theater nu opeens TR Witte de With. Waarom niet TR William Booth naar de laan waarin het gebouw is gevestigd? Maar misschien vonden ze die man weer te religieus, zijnde de oprichter van het Leger des Heils.

Maar de eerste voorstelling die ik zie van het nieuwe gezelschap is Revolutionary Road naar de ook al eens verfilmde roman van Richard Yates uit 1962. Het boek was een succes bij de critici maar tijdens Yates' leven geen commercieel succes. Met de verfilming in 2008 keerde het tij. Voor Theater Rotterdam ism Toneelschuur producties maakten acteur Jacob Derwig en regisseur Erik Whien een ondertussen alom geprezen theaterversie.

Die lof is terecht. Het stuk is een negatief van Who's afraid of Virginia Woolf? met centraal een jong echtpaar in plaats van een ouder echtpaar in het stuk van Albee. Ook hier speelt het zich af in een buitenwijk van een Amerikaanse stad en is echtelijk geluk ver te zoeken. De jonge vrouw, April, stelt voor om Amerika te verlaten en te emigreren naar Frankrijk, naar Parijs. Weg uit Amerika, weg uit de alledaagse sleur. Zoals de drie zusters van Tsjechov maken ze plannen en komt er van die plannen niets terecht.

De vier acteur spelen de sterren van de hemel in de grote zitkuil die het decor is van de voorstelling. Het publiek zit aan de twee lange zijden van de kuil en zit de spelers dicht op de huid. Teun Luijkx en Alejandra Teus spelen het jonge echtpaar, Jacob Derwig en Malou Gorter spelen diverse buren, en Jacob Derwig ook een geestelijk gehandicapte zoon van een buurvrouw die als een idiot savant alle spelletjes van de 'normalen' doorziet.

Het is alweer een tijd geleden dat ik de voorstelling zag en de laatste voorstelling is gespeeld op 16 december, maar mocht de voorstelling hernomen worden dan raad ik iedereen aan: "Gaan!"

zondag, december 03, 2017

David Foenkinos: Le potentiel érotique de ma femme

Twee mythomanen ontmoeten elkaar in de bibliotheek. Beiden zijn ze op zoek naar informatie over de Verenigde Staten omdat ze willen doen voorkomen dat ze enige tijd in de VS hebben doorgebracht. De man nadat hij een mislukte zelfmoordpoging heeft gedaan en een aantal maanden in het ziekenhuis heeft doorgebracht. De vrouw omdat ze voor haar studie drie maanden lang onderzoek heeft gedaan in Parijs maar haar familie wil vertellen dat ze in Amerika is geweest.

Le potentiel érotique de ma femme is een grappig boek. In het begin vond ik het tamelijk flauw en melig maar net als bij Herman Brusselmans is het zo dat je er pas echt om kan lachen als je je er helemaal aan overgeeft.

Hector is een verzamelaar. Hij heeft bijna alles verzameld. Verkiezingsbadges, de ronde knoppen van trapleuningen, Kroatische spreekwoorden, klokjes van zeep, konijnenpootjes en veel meer. Bij een verzamelaarswedstrijd verliest hij. Dat leidt tot een mislukte zelfmoordpoging. Als hij die overleeft besluit hij voor het leven te kiezen. Maar om van zijn verzamelverslaving af te komen kost hem nog veel moeite.

In de bibliotheek ontmoet hij Brigitte en ze worden verliefd en beginnen een reisbureau voor andere mythomanen die anderen willen doen geloven dat ze in een ander land zijn geweest zonder dat werkelijk bezocht te hebben.

David Foenkinos schreef een absurd boek. Zo geeft Hector per abuis de broer van zijn aanstaande vrouw bij hun eerste ontmoeting per ongeluk een stomp in het gezicht. Omdat hij niet weet wat voor houding hij zichzelf moet geven heeft hij zijn handen op de rug gehouden. Als hij die losmaakt schiet zijn hand omhoog en raakt zijn aanstaande zwager midden op de neus. In tegenstelling tot wat je zou verwachten vindt de broer dat geen enkel probleem. Integendeel, Hector wordt als held de familie binnen gehaald.

Na een valse start vond ik het een lekker boek om te lezen maar enigszins een niemandalletje. Waaruit het erotisch potentieel van Brigitte bestaat laat ik over aan de lezer om zelf te ontdekken.