zaterdag, juli 19, 2014

Kuifje

Jelle Cleymans ofwel de musicalster die Kuifje speelde in de gelijknamige musical is de volgende gast in Vive le Velo, tezamen met oud-wielrenner en zakenman Jean-Baptiste Claes.

vrijdag, juli 18, 2014

Vive le velo

Tijdens de Tour de France worden mooie uitspraken gedaan. Zo zijn Hugo Camps en Roxane Knetemann (dochter van De Kneet) te gast in de Vlaamse versie van de Avondetappe. Een andere mooie is de uitspraak van Bram Tankink: "Als de pijn groter wordt worden de meisjes mooier" bij de etappe die eindigde op de Planche des Belles Filles.

donderdag, juli 17, 2014

Zakenman


Twee mannen zitten aan een tafeltje te praten. Eerst binnen, later als de zon gaat schijnen gaan ze buiten zitten. Als ik vertrek vertrekken de mannen ook. Ze stappen elk in hun eigen auto.

woensdag, juli 16, 2014

Vrouw in moeilijk gesprek

De vrouw is in een moeilijk gesprek verwikkeld. Met de vriendin tegenover haar.

Man bij de tandarts

De man bij de tandarts is nerveus. Het is een grote brede man, maar hij is voortdurend met zijn vrouw aan het praten. Zenuwachtig lachend.

dinsdag, juli 08, 2014

Jong door Knoflox

In de tijd dat ik punkzanger was in De Suzannes kwam het regelmatig voor dat we met een oud busje naar Amsterdam reden. Een oude buizenradio hing in een rek vlak achter onze oren en scheidde de bestuurderscabine van de vracht. Onderweg dronken we koffie in het AC wegrestaurant in Stroe. Vanuit de auto kon je ergens in de buurt van Hilversum als je naar rechts keek altijd een torentje zien waarop in neon de woorden "Jong door Knoflox" stond te lezen. Ik had geen flauw idee wat dit betekende, het intrigeerde me zeer en het had ongetwijfeld iets met knoflook te maken.

Vele jaren later was Knoflox in het nieuws omdat het in de reclame een beeltenis had gebruikt van actrice Sjoukje Hooymaayer die op dat moment een van de hoofdrollen speelde als de vrouwelijk arts Lydie van der Ploeg in de bijzonder populaire televisieserie Zeg eens AAA. De reclamecode commissie vond dat zij dit product niet mocht aanprijzen omdat het publiek zou kunnen denken dat zij dit als dokter Lydie van der Ploeg deed. Dit naïeve publiek zou geen onderscheid kunnen maken tussen actrice en rol en op grond daarvan een product kopen waarvan de werking niet bewezen was.

Want ondertussen was daar ook de vereniging van knoflookliefhebbers, De Stinkende Roos. Zij toonden aan dat in een enkel teentje knoflook meer van de werkzame stof zat waarvan Knoflox claimde dat je er jonger van bleef, dan in een heel potje pillen. "Knoflook heeft een bloedzuiverende invloed en ondersteunt een goede conditie van de bloedvaten. Hierdoor is knoflook positief voor de vitaliteit" zegt de fabrikant nu nog steeds.

Maar nog steeds word ik, als mijn leeftijd wordt geschat, vele jaren jonger geschat dan ik werkelijk ben. Minimaal vier jaar, soms zelfs tot tien jaar jonger, maar dat laatste lijkt mij vleierij. Iedere dag gaat er als ik kook zeker een teentje knoflook door ons eten. Zelden wordt er een dag overgeslagen. Een dag zonder knoflook is een verloren dag en telt niet mee. Daarom denk ik nu vaak: jong door knoflook.

Gelukkig is het internet groot en is het mysterieuze torentje terug te vinden. Het is de oude zeeptoren in Naarden waar ook Pactolan werd gemaakt.

maandag, juli 07, 2014

Suzannes in september

Op 30 maart 1978 vond in de Vestingbar het afscheidsconcert van de Suzannes plaats. Ik kan me er niet veel van herinneren. De opname van dat concert is niet geweldig en toen ik die na lange tijd terug hoorde stond er zelfs een nummer (Guilty) op waarvan ik me niet herinnerde het ooit te hebben geschreven. Het liedje bevat een mooie regel overigens: Guilty of some sacred sin that shows the depraved state of mind I'm in.

De poster (illustratie) werd ontworpen door Frits M. Woudstra. Bij het zien van het ontwerp liet medestudent Wout Lipper zich ontvallen dat je wel kon zien dat ik die poster had ontworpen omdat ik de enige Suzanne ben die er enigszins normaal op staat.

Ik schrijf dit omdat in september op het Italiaanse label Rave Up Records een echte vinylplaat van de Suzannes uitkomt. Daarop alle nummers van de originele New Disease EP van de 1000 Idioten Records, Tennisshoes van de punkverzamelaar Keihard en Swingend en de opname van een live concert in het openluchttheater van de Technische Hogeschool Twente, eerder in kleine oplage en eigen beheer op cassette uitgebracht.

woensdag, juli 02, 2014

Patrick Modiano: In het café van de verloren jeugd

Het café van de verloren jeugd in dit boek van Patrick Modiano is een café, de Condé, in Montparnasse. Daar treft de eerste verteller in dit boek, een student aan de academie voor mijnbouw, Louki aan, een jonge vrouw die hem fascineert en van wie hij graag meer zou weten. Ze zit daar met een boek voor zich op tafel, De verloren horizon, en lijkt op de vlucht te zijn voor iets of iemand. Om haar heen beweegt zich een grote groep personages, bohémiens, schrijvers, drinkers, losgeslagen jongeren luisterend naar namen als Tarzan, Zacharias, Ali Cherif en Don Carlos, maar ook ouderen zoals Adamov en Dr. Vala.

In het tweede deel komt Pierre Caisley aan het woord. Iemand die zich voordoet als een uitgever. Ook hij is geïnteresseerd in Louki, maar om een andere reden dan de student. Hij vraagt de student het schrift te leen dat Bowing, bijgenaamd de Kapitein, heeft gemaakt waarin die de bezoekers van het café heeft vastgelegd. Wanneer ze zijn binnengekomen en wanneer ze zijn vertrokken. Hoe ze heetten en waar ze woonden. Bijna drie jaar lang noteerde hij de namen van de klanten van de Condé, in de volgorde waarin ze binnenkwamen met de datum en het exacte tijdstip.

In het derde deel is Louki zelf de verteller. Ze vertelt over haar jeugd, haar huwelijk, haar ontmoeting met Jeannette die haar kennis laat maken met verdovende middelen. Ondertussen weten we van Pierre Caisley al dat haar werkelijke naam Jacqueline Delanque is en dat ze in haar jeugd een aantal keren is weggelopen. Eigenlijk is ze altijd op de vlucht.

Het slotdeel wordt verteld door de schrijver Roland, alhoewel dit ook niet zijn echte naam is. Hij heeft Jacqueline ontmoet bij Guy de Vere, een man die spiritistische sessies houdt. Deze man heeft grote invloed op Jacqueline en heeft haar het boek De Verloren Horizon te lezen gegeven. Roland krijgt een verhouding met Jacqueline en is in de drie voorgaande delen de schimmige figuur op de achtergrond. Het boek eindigt met de dood van Louki.

Het café van de verloren jeugd is weer een typische Patrick Modiano met veel namen van personen en plaatsen, ditmaal met name in Montparnasse en in Neuilly, een voorstad van Parijs. Hoe Modiano het elke keer weer flikt is onduidelijk maar zijn boeken blijven me fascineren ondanks dat er niet veel in gebeurt, zoals Arnon Grunberg het achterop dit boek zegt: "Modiano is een meester in het suggereren van welke emotie en sfeer dan ook."

dinsdag, juli 01, 2014

Conny Janssen danst: Mirror, mirror

In een dun laagje water waar de dansers tot aan hun enkels in bewegen, speelt Mirror, mirror zich af. Een eindeloos lijkende spiegelende watervlakte die achterin de Onderzeebootloods in het donker verdwijnt. Uit die duisternis komen de dansers meestentijds opduiken en naar voren. Soms langzaam, soms rennend zodat het water opspat.

Boven hun hoofd hangt een grote ronde spiegel die afhankelijk van waar de dansers staan, hun beeld weerkaatst. In een ruimte boven en achter hun staat het orkest te spelen. De strijkers van Sinfonia Rotterdam. Van achter verlicht in wisselende kleuren zodat we van de muzikanten enkel de silhouetten te zien krijgen spelen ze schitterende muziek, onder andere minimal music van John Adams en van Philip Glass.

Er is een Chinese of Japanse vrouw die hist als een draak, iets wat de andere dansers van tijd tot tijd overnemen. Er zijn twee zwarte mannen die elkaar spiegelen. Er is een man met een grote bos kroeshaar die me aan een clown doet denken. In totaal zijn er veertien dansers, vijf mannen en negen vrouwen, maar het mooist zijn de duetten. Het slotduet op Violin Concerto II van Glass laat uiteindelijk een verpletterende indruk achter.

Alles klopt. Vormgeving, dans, locatie, muziek. Alles is even prachtig in Mirror, mirror van Conny Janssen danst. Was ik enigszins teleurgesteld na de laatste voorstelling van Conny Janssen die ik zag, die op het dak van het oude station Hofplein, waarna ik een aantal jaren niets meer van haar heb gezien, deze maakt alles meer dan goed.