vrijdag, juni 24, 2016

Landgenoten: Club Paradis

Hayat, een moeder (Esma Abouzahra), gaat naar Marokko om daar haar zoon opnieuw te begraven. Ze heeft het kind op de wereld gezet en wil dat ook zelf terug geven aan de aarde. Hij is door haar man en diens broers begraven zonder dat zij er bij was. Op de begraafplaats ontmoet ze grafdelver Amezyan (Mohammed Azaay) die zich in eerste instantie van de domme houdt en niet wil zeggen waar haar zoon ligt. Tegenover het verdriet van de moeder staat de humor van de doodgraver. Maar langzamerhand ontspint zich het drama waar de voorstelling Club Paradis om draait. De zoon blijkt niet zomaar een jongen, hij heeft in Nederland, waarvandaan de vrouw gekomen is en waar de zoon is geboren, een zelfmoordaanslag gepleegd op het Rijksmuseum in Amsterdam.

Er ontspint zich een gesprek tussen de twee hoofdpersonen dat van humoristisch langzamerhand steeds dramatischer wordt. De geschiedenis van de doodgraver blijkt ook niet zonder ellende. Op een gegeven moment krijgt het verhaal een moralistische wending die me niet echt aansprak en als de voorstelling daar was geƫindigd had ik die niet zo goed gevonden als dat ik hem na afloop vond.

Club Paradis is een spannende, aangrijpende en ontroerende voorstelling die ergens over gaat, die een actueel onderwerp aansnijdt en tot nadenken stemt. De nieuwe theatergroep van regisseur Yahya Gaier en (toneel)schrijver Nisrine Mbarki heet niet voor niets Landgenoten. Daarmee benadrukken ze het feit dat Marokkanen die hier geboren zijn net zo goed bij ons horen als elke andere in Nederland geboren burger.

Daarnaast is er ook nog de bijzondere vormgeving van Roos Veenkamp en de muziek van Beppe Costa. Ik vind dat iedereen deze voorstelling zou moeten zien. Dat kan nog tot en met 3 juli in het Rotheater in Rotterdam, en daarna nog op vele andere plaatsen in het land. Raadpleeg daarvoor de speellijst op http://www.landgenoten.nu

zondag, juni 19, 2016

YoungGangsters & Susies Haarlok: Guess who's back

Jezus is terug op aarde in dit stuk van YoungGangsters en Susies Haarlok. Guess who's back begint als een openluchtkerkdienst in het zuiden van de Verenigde Staten waar prediker Robert Freeman ons voorgaat. Begeleid door een swingende band (Susies Haarlok) bestaande uit bekeerde ex-verslaafde of anderszins ontspoorde personages gaat hij ons voor als een nieuwe Billy Graham. Hij geeft ons de kracht van Jezus Christus, de ICJ power, belooft hij ons. Van te voren heeft hij al kort praatjes gemaakt met mensen uit het publiek (waaronder wij) en tijdens het begin van de dienst pikt hij er enige daarvan uit. Dan haalt hij Thomas uit het publiek, een visser in wie bijbelvaste toeschouwers de ongelovige Thomas herkennen. HIj is sceptisch en hecht weinig geloof aan de beloften van Robert Freeman. Zijn wens is meer vis. Het publiek moet hem helpen zijn wens te vervullen door heel hard Hoe en Ha te roepen en door de wave te doen. Dan rijst boven het podiumpje Jezus Christus op en die gooit een groot aantal van vissen naar Thomas. Als dan ook nog de luifel van het podium naar beneden komt die de gitarist buiten west slaat waardoor die verlamd raakt, gaat de voorstelling in een stroomversnelling verder. Een vrouw uit het publiek staat op en mengt zich in het verhaal. Chaos en gekte zijn het gevolg.
Een heerlijk spektakel.

zondag, juni 05, 2016

Rosas,: Partita 2

Ana Teresa de Keersmaker maakt al vele jaren bijzondere dansvoorstellingen en dit Partita 2 uit 2013 is zonder twijfel bijzonder te noemen. De bezetting is al anders dan anders, want Ana Teresa de Keersmaker danst hier voor het eerst een duet met een man, Boris Charmatz. De titel van de voorstelling verwijst naar het muziekstuk van Bach, de Partita 2 voor viool. Naast de twee dansers is er ook een violiste die meespeelt in de voorstelling, Amandine Beyer.

Het licht in de zaal gaat uit en rechtsachter op het helemaal lege podium gaat een deur open. De violiste komt op en loopt in het straaltje licht dat uit de deuropening komt naar het midden van het podium. Opnieuw is het weer helemaal donker. We zien alleen de lichtjes van de UIT-bordjes branden. In het donker speelt Amandine Beyer de Partita van Bach. Ongeveer een half uur lang zitten we in het donker en luisteren we geconcentreerd naar dit muziekstuk voor soloviool.

Als het stuk is afgelopen loopt ze naar linksvoor en kruist de twee dansers die nu opkomen. Het wordt weer licht en we zien weer het volledig kale podium van de grote zaal van de Rotterdamse Schouwburg. Op de vloer staan wat lijnen. Cirkels. Gedeeltelijk in stilte, want soms zingen de dansers iets, voeren de twee een duet uit. Mooie dans waar ik weinig over kan zeggen. Ik ben geen dansexpert maar ondanks dat kan ik altijd genieten van dans. Het is abstract maar net als muziek ontroert het toch. De tegenstelling van de grote stoere man en het frele lichaam van de vrouw is prachtig. Ondanks dat lichaam dat al aardig op leeftijd begint te raken, straalt Ana Teresa de Keersmaker grote kracht uit. Ik zie graag oudere dansers dansen, de bewegingen hebben meer karakter lijkt het wel.

En dan komt het slotdeel. Dat bestaat uit een samenvoeging van de twee eerdere delen. De violiste komt opnieuw op, neemt midden achter op het podium plaats en de dansers dansen voor haar en om haar heen nogmaals dezelfde dansfrasen. Misschien niet op dezelfde volgorde maar veel bewegingen herken ik en komen terug. Op deze manier valt alles samen. Twee keer dezelfde muziek, twee keer dezelfde dans, Wat een vondst.

Tenslotte gebeurt er aan het einde nog iets wat niet veel voorkomt in de dans maar wel in de muziek. De drie geven een korte toegift. Als heet publiek klaar is met applaudisseren zet de violiste haar viool nog een keer aan de kin en dansen de twee dansers, zonder van plaats te veranderen, met hun armen en lichaam nog een korte dans.