dinsdag, januari 29, 2013

IFFR 2013: La cinquième saison

In een klein dorpje, ergens in Wallonië wordt aan het einde van de winter ieder jaar een groot vreugdevuur ontstoken. Degene die pas achttien is geworden heeft de eer het te mogen aansteken. Maar dit keer gaat het mis. De brandstapel met bovenop een stroman die Ome Winter moet voorstellen, wil niet vlam vatten. Er is iets vreemds aan de hand.

Als vervolgens ook de bijen uit hun korven zijn verdwenen, de koeien geen melk meer geven en er op het land geen sprietje gras meer op komt is het overduidelijk, een ramp teistert het dorp.

La cinquième saison is een prachtige film. De eerste keus die ik met behulp van het filmfestival zelf maak, daarover later meer, is gelijk een voltreffer. Een dramatisch verhaal dat zich langzaam ontwikkelt en dat me enigszins deed denken aan De stad der blinden. In het kleine dorpje groeit de haat voor elkaar en de buitenstaander, Pol, een Vlaming, krijgt de schuld en komt jammerlijk aan zijn einde. Zijn gehandicapte zoon alleen achterlatend.

Mooie surrealistische beelden zoals wanneer de vrouwelijke hoofdpersoon, Alice, en haar kleine zusje rond een schommel rondhangen en er plotseling twee meer dan twee keer dan manshoge figuren de straat binnenlopen, een reuzenboer en een reuzenboerin. Ook de boer die zijn haan Fred aanspoort om eindelijk eens te gaan kraaien is een beeld dat je bijblijft.

De keuze van de film is te danken aan het Filmfestival zelf, zoals hierboven genoemd. Op de website kun je door het maken van een aantal keuzes een selectie van zes films voorgeschoteld krijgen. Daarvan was deze film er eentje, de eerste die ik kon en wilde zien. Dank dus voor deze service, medewerkers van het IFFR.

woensdag, januari 16, 2013

Bomen


Vier prachtige bomen op mijn aanrecht.

maandag, januari 14, 2013

Dette Glashouwer: Money, money, money

Jarenlang was actrice Dette Glashouwer onderdeel van het driemanschap Suver Nuver, een Fries mimegezelschap. Om de één of andere reden kwam het er nooit van om een voorstelling van Suver Nuver te zien. Totdat Suver Nuver geen subsidie meer kreeg, toen was het te laat. Dette Glashouwer stond op straat en verdiende ineens geen geld meer. Ze besloot de tering naar de nering te zetten en maakte een voorstelling over haar relatie met geld. Over onze relatie met geld. Ze maakte twee succesvolle Parade-voorstellingen, voegde die twee samen en speelt nu de solo Money, money, money in de theaters. De première was afgelopen donderdag in de Rotterdamse Schouwburg.

Wat doet Dette in Money, money, money? Ze vertelt over haar eigen relatie met geld. Over haar eerste zakgeld. Over hoe ze er een hekel aan had om over geld te praten, met geld bezig te zijn. Over de geschiedenis van het geld. Want geld is een illusie, dat blijkt wel. Een afspraak. Als ik zeg dat dit biljet 100 euro waard is en jij gelooft dat dan is dat zo. Maar als je er niet (meer) in gelooft, dan is het biljet van 100 euro plots niets meer waard.

De vorm van de voorstelling doet denken aan die van voorstellingen van Tom Struyf en Romana Vrede. Ze vertelt, verkleed zich, toont met behulp van een beamer plaatjes op een doek aan een waslijn. Uit een grote rolkoffer haalt ze haar kledingstukken tevoorschijn.

Op een grappige en tegelijk ontluisterende wijze toont Dette de mechanismen en vertelt hoe in Nederland het verhandelbare aandeel en de beurs ontstond, in de Gouden Eeuw met de oprichting van de Vereenigde Oost-Indische Compagnie in 1603. Het begin van de zeepbel waarin we ons nu bevinden.

Een voorstelling met de klassieke lach en een traan. De lach vanwege de humor, de traan vanwege verdrietige conclusie. We zitten gevangen.

woensdag, januari 09, 2013

Jan Decorte: Schiller/Tasten

Een jaar na het vorige stuk van Jan Decorte, Niks of niks, is er het volgende, eveneens in de decembermaand. Schiller/Tasten heet het, gebaseerd op De Rovers (Die Raüber) van Schiller.Vorig jaar een Shakespeare-komedie, dit jaar een Duitse tragedie. De formule bij beide stukken is zo'n beetje hetzelfde. Jan Decorte leest vanachter een katheder zijn teksten (kan hij geen teksten meer onthouden?), de andere spelers bewegen zich vrij over de speelvloer.

Het drama gaat over twee broers, de ene openlijk slecht, de andere min of meer goed, alhoewel de laatste als hoofdman van een roversbende zijn mannen wel laat roven en moorden. Zijn eigen handen houdt hij vrij van bloed. De slechte broer maakt de goede zwart bij hun beider vader om zo de erfenis op te strijken en dingt zelfs naar de hand van de verloofde van de goede broer.

De twee vrouwelijke spelers (Sigrid Vinks, Decortes vrouw, en Sara de Bosschere) spelen de twee broers in hetzelfde herenkostuum dat ook Decorte zelf als de vader draagt. Michael Vergauwen speelt de geliefde Amalia in wit nachthemd. Het decor ziet er opnieuw prachtig uit met op de achtergrond een huisje en een houten stellage met daarop de woorden Haut les mains (Handen omhoog).

Ondanks dat het ditmaal een drama is dat wordt opgevoerd is er weer veel te lachen. Bij Jan Decorte wordt alles ironie. Het is tenslotte altijd grappig als een man met een baard en een jurk aan een vrouw speelt. Toch zijn er ook een aantal mysterieuze scènes waar ik geen sikkepit van begreep zoals de dans aan het begin en de niet te volgen zwartwitprojectie die vertoond werd over het huisje op de achtergrond.

Toch is dit stuk minder grappig dan het vorige. De onderlaag van het stuk is grimmiger en uiteindelijk einidgt het stuk met de dood van alle vier de personages zoals het een drama betaamt.