zaterdag, september 24, 2016

Simenon: De hand

Simenon grossiert in onsympathieke hoofdpersonen en Donald Dodd, de hoofdpersoon van De hand is geen uitzondering. Hij is er van overtuigd dat hij zijn beste vriend Ray heeft vermoord door hem achter te laten in een sneeuwstorm, uit jaloezie. Hij vertelt zijn echtgenote Isabel en de echtgenote van Ray, Mona, dat hij op zoek gaat naar de verdwenen Ray maar verbergt zich in de schuur en doet niets. Voor de lezer is het eerder dood door nalatigheid maar in de ogen van Donald zelf is het moord. Vooral omdat hij de dood van Ray zo gewenst heeft.

Als de twee vrouwen en Donald gaan slapen in de woonkamer, de enige plek in het huis waar het warm is komt Donald tussen de twee vrouwen in te liggen en is gefascineerd en geïntrigeerd door de hand van Mona die tusen haar matras en het zijne op de grond ligt. Is het een teken van toenadering? Zal hij haar hand pakken?

Hij pakt de hand niet maar dit soort gedachten zijn het begin van een groeiende paranoia in het hoofd van Donald. Met name de blikken van zijn vrouw Isabel en wat deze blikken te betekenen hebben brengen hem van zijn stuk. Isabel is stil, verwijt hem niets, maar wordt steeds meer een obsessie voor Donald. Wat weet zij van wat hij gedaan heeft? Hoe goed kent zij hem en heeft zij hem door?

Terwijl Donald in zijn gedrag in het begin nog makkelijk te volgen en te begrijpen is, worden ze op den duur voor zijn omgeving en ook voor de lezer steeds verwarder. Dat loopt tenslotte uit op een te voorspellen gruwelijk einde dat toch nog verrassend is en onverwacht komt.

Omslag: als altijd van Dick Bruna

vrijdag, september 23, 2016

Sidi Larbi Cherkaoui: Fractus V

Het eerste begin is gelijk al fascinerend. Een grote man loopt naar de microfoon die voor op het podium staat. Als je denkt dat hij iets in de microfoon gaat zeggen maait hij de microfoon met een strak gebaar neer. Dan volgt een tekst over nieuws en hoe het nieuws ons manipuleert. We zijn niet in staat om alle achtergronden van het nieuws te begrijpen en daarom vatbaar voor indoctrinatie.

De voorstelling Fractus V van Sidi Larbi Cherkaoui is niet nieuw meer maar zoals alle goede kunst blijvend actueel. Vijf dansers maken prachtige beelden. Vijf totaal verschillende dansers uit verschillende culturen, begeleidt door muzikanten uit verschillende culturen.

Hiphop, flamenco en diverse andere stijlen versmelten tot een schitterend geheel. Grappig stripgeweld in een scène waarin één van de vijf dansers voortdurend tegen de grond wordt geslagen of neergeschoten. Maar ook ontroerende beelden. Ik vind het altijd moeilijk om over dans te schrijven, misschien is het te abstract voor mij om alle betekenissen te doorgronden. Dat maakt het ingewikkeld voor mij om te beschrijven wat ik zie en wat ik voel. Ditmaal komt er nog bij dat het alweer een tijdje geleden is dat ik deze voorstelling zag. Dat betekent niet dat ik niet dol op dans ben. Integendeel.

Nog niet eerder zag ik een voorstelling van Sidi Larbi Cherkaoui maar deze eerste kennismaking smaakt naar meer.

dinsdag, september 20, 2016

A.M. Homes: Dit boek redt je leven

Richard Novak is vijfenvijftig jaar. Hij is succesvol zakenman. Gescheiden. Hij heeft geen contact meer met zijn studerende zoon. Op een dag krijgt hij een heftige pijnaanval. Deze gebeurtenis is de aanloop tot een reeks bizarre gebeurtenissen. Hij redt een paard uit een kuil die plotseling ontstaan is naast zijn huis. Hij redt een huilende vrouw in de supermarkt uit haar lege en zinloze bestaan. Hij redt een vrouw uit de kofferbak van een auto. Hij redt een man die dreigt te verdrinken in de oceaan.

Met veel humor beschrijft A.M. Homes de absurde gebeurtenissen in het leven van Richard. Dit boek redt je leven maakt je aan het lachen en is tegelijkertijd bloedserieus. Aan de ene kant kan er van alles gebeuren, niets is onmogelijk in dit boek lijkt het, aan de basis liggen diepmenselijke emoties en is er de behoefte aan contact. Gedurende de eerste helft van het verhaal is Ben, de zoon van Richard, samen met zijn neef in een oude auto onderweg vanaf het huis van zijn moeder in New York naar L.A. waar zijn vader woont. Richard is nerveus voor de ontmoeting. Hoe zal die zijn?

Soms deed het boek me denken aan Glamorama van Brett Easton Ellis gekruist met de ironie van Arnon Grunberg. Ik was tegelijk bang voor een sentimenteel Amerikaans einde waarbij de vader de zoon huilend in de armen sluit. Dat sentimentele einde blijft gelukkig uit.

maandag, september 19, 2016

Moeder

In dit weblog schrijf ik over boeken en over theatervoorstellingen. Maar het zou vreemd zijn om voorbij te gaan aan het feit dat op zondag 11 september mijn moeder overleed. Afgelopen vrijdag hebben we afscheid van haar genomen met een mooie crematieplechtigheid in Groningen. Negentig jaar is ze geworden. Drie maanden geleden heeft ze nog met veel plezier haar verjaardag gevierd in het Noorderplantsoen. Maar moeder was op. Haar leven was klaar. Ik mis haar en ik vergeet haar niet.