zondag, oktober 30, 2011

KRT: Midzomernachtskolder

Jezelf tegenkomen als personage in een toneelstuk, dat overkomt je niet zo vaak. Mij overkwam het afgelopen vrijdagavond bij de voorstelling Midzomernachtskolder van Klein Rotterdams Toneel (KRT).

KRT bestaat dit jaar tachtig jaar en vierde dat met de uitvoering van een bewerking van de Midzomernachtsdroom van Shakespeare. Een feestelijk stuk over liefde dat goed past bij een jubileum. Na een afhankelijk wat trage en houterige start waarbij de spelers duidelijk moeite hebben met de teksten, komt de voorstelling pas echt op stoom als de 'amateurspelers' opkomen. Shakespeare heeft in zijn stuk een aantal amateurs geschreven die het huwelijk van de koning en de koningin (bij KRT de president en zijn vrouw) moeten opluisteren met een toneelstuk. In het oorspronkelijke stuk heet de sterspeler van dit gezelschap Spoel de wever, en wie schetst mijn verbazing als in de versie van KRT deze goede man luistert naar de naam Fedde Spoel.

Met verwijzing naar drie van de haar voorafgaande regisseurs bij de groep, heeft Mirjam Veldhuizen van Zanten de 'amateurs' de namen Minnekus de Groot, Fedde Spoel en Reinier van Mourik gegeven. Het heeft voor mij een surrealistisch effect om iemand (Aad Fase) voortdurend als Fedde en Fedde Spoel te horen aanspreken. Gelukkig hoef ik me niet voor Aad te schamen want hij speelt de rol geweldig. Vooral de korte Tom Lanoye-monoloog uit Richard (modderfokker) II doet-ie erg goed.

Het gehele stuk, dat mooi is vormgegeven in kleding en decor, duurt me te lang, vooral als de plot zich langzamerhand ontwikkelt richting het voorspelbare einde: en ze leefden nog lang en gelukkig. Maar na de moeizame start wordt door iedereen toch goed gespeeld en verveel ik me geen moment.

Een speciale vermelding verdient de rol van Puck, gespeeld door Pim Dumans. Hij steelt voortdurend de show als plaaggeest die alles in de war stuurt en alles daarna weer recht moet zetten met even desastreuze gevolgen. Zonder echt te kunnen vliegen dartelt hij als een vlinder tussen de elfjes, de goden en mensenkinderen. Hij geniet overduidelijk van zijn rol die hem met zijn postuur en bewegingen op het lijf geschreven lijkt te zijn.

maandag, oktober 17, 2011

Ro theater: Dood van een handelsreiziger

Van te voren ben ik bang voor een ouderwetse voorstelling. Zo'n ouderwets gedateerd stuk van vlak na de Tweede Wereldoorlog. Wie zit daar nog op te wachten? Maar Dood van een handelsreiziger is een ouderwetse voorstelling in de goede zin van het woord. Er wordt gewoon ouderwets goed toneel gespeeld door het ensemble van het Ro theater.

Het toneelbeeld is simpel, een klein papieren huisje midden op het toneel van waaruit rode draden over het toneel lopen, aan het einde vastgezet met een oversized pushpin. Een mooi jong meisje zingt een lied over dromen, het thema van de voorstelling. Hoofdpersoon Willy Loman (Herman Gillis) is een dromer, een man die de werkelijkheid mooier voorstelt dan die in werkelijkheid is. Totdat die werkelijkheid zozeer op hem gaat drukken en hij geen uitweg meer ziet. Alleen zijn vrouw (Jacqueline Blom) blijft tot het einde in hem geloven.

De climax als zoon Biff (Gijs Naber) met hem in gevecht gaat en er met origineel ouderwets Method-acting geschreeuwd en gehuild mag worden, is ontroerend. Een geweldige mix van authentiek, actueel, modern en antiek toneel.

maandag, oktober 10, 2011

Het Gebroken Oor 25 + 1


Het Gebroken Oor jubileert

Het Gebroken Oor bestaat 25 + 1 jaar en houdt op 12 november a.s. een speciaal optreden in Café Schoonewil in Rotterdam. Met nummers uit een ver verleden en recent  werk. Een groot aantal gastmuzikanten komt ons voor deze speciale gelegenheid versterken. Huib tikt af op 20.30 u.

Je doet ons een heel groot plezier als je dit feest met ons komt vieren, gouden vocht je keel laat smeren en dan uit volle borst……
Fedde Spoel, Willem Schneider, Huib de Jong, Frans Verschoor, Ernst Feekes én Peter Scholten

Gasten o.a.:
Margreet 't Hart (zang)
Antoinette van Hattem (zang)
John de Vaal (zang)
Frans van Wijk (saxofoon)
Paul Prins (gitaar)
Ruud Overdijk (saxofoon) en
The Suzannes (punkband)

Zaterdag 12 november, 20.30 u
Cafe Schoonewil, Bergweg 80, 3036 BD Rotterdam
Voor bijzonderheden….. Fedde  06 41 21 24 49

donderdag, oktober 06, 2011

Richard Maxwell: Neutral hero

Het geheime leven van een klein stadje in het zuiden van de Verenigde Staten. Dat wordt ons beloofd bij Richard Maxwell's Neutral Hero, de laatste voorstelling die ik in De Internationale Keuze zie. Ik zie het niet. Ik val regelmatig in slaap om te constateren dat de spelers van het stuk op een andere plaats staan dan waar ze eerder stonden. Het lijkt er op dat er een soort Twin Peaks wordt bedoeld met deze voorstelling maar de spanning ontbreekt. Er wordt sloom en neutraal geacteerd. Er zijn mooie meerstemmig gezongen liedjes maar zelfs die zijn zonder hoogtepunten of climax. Zo kabbelt de voorstelling voort. Nee, dit is het dieptepunt van deze editie van De Internationale Keuze. Het verwondert me dat dit stuk door heel Europa reist, langs Brussel, Wenen, Parijs op diverse internationale festivals. Ik vind het eerlijk gezegd maar niks.

dinsdag, oktober 04, 2011

Monika Gintersdorfer en Knut Klaßen: La fin du western

Begon De Internationale Keuze met een tirade tegen het interactieve theater, op mijn laatste avond word ik ondergedompeld in een stuk interactief theater. Op het toneel staat een soort bouwwerk waar het publiek vanaf de tribune niet in kan kijken. Voor dat bouwwerk neemt een man plaats die vlak voordat het stuk begint nog naast mij op de tribune zat.

Hij, Hauke Heumann, vertelt in het kort de geschiedenis van de verkiezingen in Ivoorkust, in het Engels. Een strijd tussen twee mannen, de één wordt door Europa een dictator genoemd, de ander, die in Amerika heeft gestudeerd, is door het Westen uitgeroepen tot de redder van de democratie. Eén zit opgesloten in een hotel. Het is een moeilijk te volgen verhaal, in het Engels. De situatie in Ivoorkust is gecompliceerd, dat is duidelijk. Dan komen vier negers de tribune af die tegen ons beginnen te praten. In het Frans, waarna de eerste man alles voor ons in het Engels vertaalt. Dat doet hij op een geweldige en komische manier. Soms doet hij de mannen na op een onbeholpen wijze, soms doet hij of hij het niet snapt.

Dan volgt een moeilijk na te vertellen voorstelling waarin de mannen op energieke wijze tegen ons beginnen te praten, ons uitnodigen in het huis dat op het toneel staat, en verloopt de voorstelling simultaan. Tegelijkertijd worden twee voorstellingen gespeeld. Voor de toeschouwers die op de tribune zijn achtergebleven en voor de toeschouwers die zich mee hebben laten lokken het huisje in. Het publiek loopt heen en weer, de acteurs lopen heen en weer.

Het is een warrige en rare voorstelling die hoe dan ook indruk weet te maken. Het publiek wordt opgezweept door het energieke spel van de vier zwarte mannen die ons vragen de handen omhoog te steken ten teken dat we geen wapens dragen. Een gedeelte van het publiek, een stuk of vijf toeschouwers, doen mee op het podium en op het allerlaatst komt als een duivel uit een doosje nog een geüniformeerde neger op die vertelt over hoe het nu in Ivoorkust is, een chaos.

In de war worden we gelijk naar de volgende voorstelling gestuurd omdat La fin du western is uitgelopen. Nog net tijd om naar het toilet te gaan krijgen we, dan moeten we snel naar Neutral Hero.

zaterdag, oktober 01, 2011

Mariano Pensotti: El pasado es un animal grotesco

Eén van de oudste theatermachines in de geschiedenis is het draaitoneel. Een middel om diverse locaties in een toneelstuk weer te geven. Een simpele draai en we zijn ergens anders. Van dit eeuwenoude theatermiddel maakt Mariano Pensotti gebruik in El pasado es un animal grotesco. Vier verschillende verhalen worden er verteld, chronologisch, de handeling speelt zich in tien jaar af, tussen 1999 en 2009.

Er is het verhaal van het verliefde stel, hij filmer, zij schrijfster, dat langzaam van elkaar vervreemdt en elkaar tenslotte toch weer terugvindt. Het verhaal van Pablo die per post een afgehakte hand krijgt toegestuurd en steeds meer geobsedeerd raakt door de hand die hij tien jaar lang bewaart in het vriesvak van zijn koelkast. Dan is er Vicky die aan de hand van een stapel foto's in een oude schoenendoos ontdekt dat haar vader er ergens anders een tweede gezin op na houdt. En er is de jonge vrouw die geld uit de spaarpot van haar ouders steelt om samen met haar vriend een nieuw leven te beginnen in Parijs, de stad van haar dromen. Zij kiest steeds voor de verkeerde mannen en keert uiteindelijk op verzoek van een theatermaakster terug naar haar ouderlijk huis.

Terwijl het draaitoneel steeds langzaam rond blijft draaien ontrollen zich tegelijk langzaam deze geschiedenissen waarin de hoofdrolspelers uiteindelijk tot de conclusie komen dat hun gedroomde levens illusies waren. Maar ook ongrijpbaar want niet weer te geven in een geschiedenis. De jonge vrouw herkent zichzelf niet in het theaterstuk dat de theatermaakster van haar heeft gemaakt, de jonge man herkent zich niet in de film die hij zelf van zijn leven heeft gemaakt.

In het stuk worden de verhalen stuk voor stuk verteld door de vier spelers die afwisselend een microfoon hanteren voor het vertellen van de vier geschiedenissen, en alle rollen voor hun rekening nemen. Er wordt fantastisch geacteerd door de twee mannen en twee vrouwen. Met behulp van een enkel kostuumstuk of rekwisiet schakelen ze makkelijk over van de ene rol in de andere. De neurotische Pablo is het volgende moment een rustige drugs verkopende Arabier, en zoekende Vicky is net zo makkelijk de drumster van een op de White Stripes lijkende band met de mysterieuze naam Travesti Rimbaud, een band die als logo een afgehakte hand heeft.

Ik had nog nooit eerder een Argentijns theaterstuk gezien, maar als ze allemaal zo goed zijn daar ver weg in het zuiden van Zuid-Amerika dan zou ik graag meer van dit soort stukken zien.