Uil

Op weg naar een dramaworkshop in Gorinchem kom ik deze uil tegen.

In memoriam Pina Bausch

The Man I Love

Antonioni: L'eclisse

Monica Vitti als Vittoria heeft het moeilijk in deze film van Antonioni. Laatste deel van het drieluik L'avventura-La Notte-L'eclisse is het onbekendste en was het enige deel dat ik nooit eerder had gezien. L'avventura is en blijft één van mijn favoriete films aller tijden, maar ook dit trage en zonovergoten verhaal van een dolende vrouw die het zojuist heeft uitgemaakt met haar schrijvende intellectuele man is prachtig. Ze vindt troost in de armen van de op geldbeluste en oppervlakkige effectenhandelaar Piero (Alain Delon) en ook deze relatie is gedoemd te mislukken. Mooie beelden van architectuur en kunst, de heftige scènes op de beurs die met de huidige kredietcrisis niets aan actualiteit hebben ingeboet, de geweldige scène waarin Vittoria in blackface een negerinnendans doet en een verstild einde op de plaats waar de twee geliefden elkaar zouden hebben moeten ontmoeten maar waar geen van de twee komt opdagen. Het einde staat in schril contrast met de schreeuwerige beatmuziek van Mina waarmee de film opent.

Over de film is een heel boek geschreven door David Saul Rosenfeld dat op internet te lezen is. Misschien ga ik dat nog eens doen.

KRT: Zadelpijn

In het vroegere station Bergweg speelt het Klein Rotterdams Toneel (KRT) de voorstelling Zadelpijn over de legendarische Italiaanse wielrenner Fausto Coppi. Twee jaar lang heb ik KRT geregisseerd en nu speelt de groep onder regie van Reinier van Mourik. Dat is een bijzondere ervaring. Alle spelers ken ik goed en heb ik vaker zien spelen. Ik ken hun gebaren en trucs, maar ben tegelijk gecharmeerd door de dingen die ze goed kunnen. Fausto Coppi wordt gespeeld door Pim Dumans, iemand die ik ken vanaf het moment dat hij bij KRT kwam spelen. Zijn tegenstander Gino Bartoldi wordt gespeeld door Richard Kors die bij mij meerdere malen hoofdrollen heeft gespeeld. Ook is er weer muziek van Patrick Bruggeman, ditmaal niet op piano maar op een prachtig antiek tweedehands elektronisch orgel.

Het stuk Zadelpijn is een komedie over de opkomst en ondergang van Fausto Coppi, Van bakkersknecht tot wereldberoemd wielrenner, winnaar van de Giro d'Italia en de Tour de France, en wereldkampioen. Hij, zelf getrouwd, wordt verliefd op een getrouwde vrouw, moeder van twee kinderen, La Dama Bianca, en dat valt niet goed in het katholieke Italië. Hij wordt ge-excommuniceerd door de kerk en verliest alles wat hij bezit.

In het stuk zitten een zevental grotere rollen, Coppi, Bartoldi, Coppi's vrouw, zijn moeder, de Dame in het Wit, haar echtgenoot en de pastoor van het dorp waar Coppi vandaan komt. Daarnaast spelen de spelers middels een groot aantal verkleedpartijen diverse dubbelrollen. Daardoor, en mede door de liedjes, heeft de voorstelling iets van een revue met sketches. Ik ben niet echt gecharmeerd van het stuk. Het is te lang en vooral de semi-filosofische en meer diepzinnig bedoelde passages hadden wat mij betreft makkelijk geschrapt kunnen worden. Of ze hadden meer over the top gespeeld moeten worden waardoor ze in plaats van semi-diepzinnig hilarisch hadden kunnen worden.

Dat is namelijk het enige wat van tijd tot tijd ontbreekt in de voorstelling, de vaart. Soms stokt het even en dat is jammer. Want over het algemeen is het een heel leuke en grappige komedie die vooral de spot drijft met het katholicisme en de Italiaanse volksaard. Daardoor wordt het voor de (Nederlandse) toeschouwers nergens pijnlijk en dat is de reden dat ik dit stuk nooit zou kiezen om te spelen. Maar ik heb een kostelijke avond. Ik geniet van alle typetjes die goed worden neergezet en moet regelmatig hard lachen. Om Magda de Frel als domme typiste, Dunja Bonnarens als Vlaamse masseur met prachtige snor, om Aad Fase als omroeper, om Wil Bruggeman als de paus op de plee, om Pim Dumans als fotograaf, om Richard Kors als tante, Dick Oskam als fietsenmaker met jampotglazenbril, en om Daniëlle Hermans als de Dame in het wit tijdens haar prachtige ruzie met haar man.

Ik ben zeer tevreden over 'mijn' groepje dat nu niet toch niet echt meer mijn groepje is maar waarmee ik me nog steeds verbonden voel.

Viva Italia!

Woensdag 8 juli aanstaande vanaf 19.00 uur eet en speelt Het Gebroken Oor @ Tony's Place aan het Noordplein in Rotterdam. De toegang is gratis, maar wil je eten bij Tony dan moet je reserveren. Heb je Het Gebroken Oor nog nooit zien eten dan moet je komen kijken, heb je Het Gebroken Oor nog nooit horen spelen dan moet je zeker komen luisteren, heb je nog nooit bij Tony's gegeten dan moet je zeker een keertje komen eten!

Het Gebroken Oor eet en speelt
Woensdag 8 juli 2009, vanaf 19.00 uur
Tony's Place
Noordplein 57, Rotterdam
Reserveren: 010-4660528
www.tonysplace.nl

Irène Némirovsky: David Golder

Een paar jaar terug werd de vergeten schrijfster Irène Némirovsky herontdekt door de posthume uitgave van haar boek Storm in juni. Eén van haar twee dochters heeft het boek gereconstrueerd uit de nagelaten notities van de Joodse schrijfster die in de oorlog werd gedeporteerd en in 1942 stierf in Auschwitz. David Golder is uit 1929 en was toen een groot succes, in 1930 werd het bewerkt tot een theaterstuk en verfilmd. De uitgave in de serie Livre moderne illustré vind ik in het leeskabinet, tezamen met een ander boek, Deux uit 1939. Samen kosten de twee boeken 1 euro en in allebei de boeken zit een artikel uit het NRC Handelsblad. Het ene gaat over de gedroomde biografie door haar dochter en over de vertaling van David Golder uit 2006, het andere artikel gaat over de vertaling van Storm in juni.

Ik begin met het oudste boek. Met plaatjes. David Golder is een oude Joodse oliehandelaar, een hardvochtige en kille man die leeft om geld te verdienen. Geld dat hem afhandig wordt gemaakt door de twee vrouwen in zijn leven, zijn echtgenote Gloria en zijn dochter Joyce. Alle drie de personages zijn beslist onsympathiek maar toch leef je uiteindelijk mee met de oude man, vooral als hij ziek wordt en al zijn geld verliest in een faillissement. Zonder geld is hij nog eenzaamer dan hij al was en bijna helemaal alleen in het gezelschap van een vrekkige oude man. Tegen beter weten in en ondanks zijn dodelijke ziekte vat hij zijn beroep weer op om zijn leugenachtige en geldverkwistende dochter te plezieren. Zijn einde op een Grieks stoombootje, vlakbij de plek in Rusland waar hij ooit werd geboren en begon, in gezelschap van een jonge man die, net als hij vroeger, het geluk wil zoeken in Europa, is van een intens diepe tragiek.

Geslaagd!

Jippie! Mijn Oudste Dochter is geslaagd voor haar vwo examen. Feest!

Hogeschool Rotterdam

Als ik naar de bloedbank geweest ben om voor de 49ste keer bloed te geven loop ik even de hogeschool Rotterdam binnen. Een heel bijzonder mooi gebouw, vroeger van Unilever. Glas in loodramen, een wenteltrap naar boven, alles is even mooi.

Blauwe tenen

Als ik mijn fiets uit het hokje onder theater 't Kapelletje pak, stoot ik tegen een tafel. Denk ik. Want de tafel is geen tafel. Het is een losse gietijzeren eenpotige voet met daar bovenop een rond tafelblad. Dat tafelblad valt er onmiddellijk vanaf als ik er tegen stoot. Ik spring opzij maar het is al te laat. De rand van het tafelblad komt op de grote en een na grootste teen van mijn rechtervoet terecht. Ik schreeuw het nog niet uit van de pijn. Ik loop naar buiten en doe mijn schoen en sok uit om een kijkje te nemen. Het ziet er niet gebroken uit maar de plek waar het tafelblad mijn tenen geraakt heeft gaat ongetwijfeld de komende dagen allerlei prachtige kleuren vertonen. Ik fiets naar huis en heb er onderweg niet al te veel last van. Pas als ik loop voel ik het weer. Ik houd mijn schoen aan zodat de plek niet al te veel gaat zwellen en ik er niet al te veel last van heb.

's Avonds voor ik naar bed ga is verkleuren al begonnen. Mijn tenen zijn donkerblauw en doen nog steeds pijn. Ik kruip voorzichtig in bed en laat mijn voet een klein stukje onder het dekbed uitsteken zodat-ie kan genieten van de koelte van de avond en nacht.

Wandelkaart