maandag, augustus 26, 2013

Chalon-dans-la-Rue: Grote tegenvallers


Eigenlijk waren het bij deze 27e editie van Chalon-dans-la-Rue vooral de grote spektakels die tegenvielen. Zo was er een groots vuurspektakel van de Nederlandse groep waar ik nog nooit van had gehoord. Doedel heet de groep en ze beloofden een indrukwekkend vuurwerk aan de haven in, op en bij een aantal haveninstallaties, Port Nord. Maar het was voornamelijk veel van hetzelfde wat er te zien was en lang niet iedereen bleef tot het einde zitten en er werd zelfs 'boe' geroepen.

Dan was er de stalen kathedraal van Osmosis, een voorstelling waarbij mannen iets bouwden van stalen binten. Een man hing op zijn kop onderaan een kraan, er werd gedanst. Mooie muziek, hier en daar spannend maar te lang en daardoor op den duur te saai.

Absoluut dieptepunt was de voorstelling die we als laatste zagen: Outside van La Constellation. Een kitscherige voorstelling over een man die opgesloten zat en daar uit moest breken. Met een stellage van olievaten die vervolgens heen en weer werden gerold, foeilelijke kostuums en ook nog eens vals gezongen. Een slechte afsluiter.

Redelijk aardig was dan weer Les Ondes Gravitationelles van Retouramont waarover ik in mijn vorige blog al schreef (Vrouwen in touwen). 

Beste grootse voorstelling die wij zagen was Kori Kori van Oposito. Een dans met een stuk of zeventien dansers die allemaal hun eigen stoel bij zich hadden, over de kade langs de rivier. Begeleid door live muziek van een klein orkest, de speakers op een klein busje. Hier werkte de macht van het getal. De grote groep dansers die met grote inzet hun bewegingen neerzette. Fascinerend om te zien en eindigend met een a capella gezongen Italiaans lied. Prachtig.

vrijdag, augustus 23, 2013

Chalon-dans-la-Rue: Bedrink je


Eén van de mooie kleine jongleer/acrobatiekvoorstellingen is Enivrez-vous (Bedrink je) van de Minicompagnie. Een accordeonist, twee mannelijke en één vrouwelijke acrobaat. Ze spelen een voorstelling waarbij voortdurend wordt gedronken, uit wijnflessen, cognacflessen en thee- en koffiekopjes. De hoofdrolspeler is een slungelige man in pak, de vrouw is een meisjesachtige verschijning die al lezend in een boek door de lucht buitelt. Zij probeert de mannen aan de thee te krijgen, zij prefereren drank. De accordeonist haalt een fles uit één van zijn accordeons. De trucs die ze uithalen zijn niet eens wereldschokkend of razend knap maar hoe alles gecombineerd wordt in een grappige en spannende voorstelling is de kracht er van. Zonder licht, met levende muziek weet ze te raken en te ontroeren. En natuurlijk aan het lachen te maken.

donderdag, augustus 22, 2013

Chalon-dans-la-Rue: Vrouwen in touwen


Vrouwen in touwen is een terugkerend iets op deze editie van Chalon. Het thema is dit jaar lucht. Er is een grote productie Les Ondes Gravitiationelles van Retouramont bij de Ancien Sucreries waar een drietal vrouwen spartelt tussen stokken en touwen. Een intrigerende en abstracte voorstelling 's avonds laat met mooi licht en gebeamde achtergronden. (Zie foto beneden.) Maar mijn favoriet is L'Oca van Cie Mesdemoiselles. Op het heetst van de dag op een locatie zonder ook maar een spatje schaduw spelen drie dames een trapezevoorstelling over de liefde. Dik aangekleed bij meer dan dertig graden Celsius. Gelukkig mogen de kostuums al redelijk snel uit, maar het is toch wel een opgave. Er wordt prachtig gespeeld met de kostuums trouwens. Als vangnet dienen grote kussen die tijdens de voorstelling open gaan en die allerlei kleding blijken te bevatten. De drie dames hebben alle drie hun specialiteit. Er is een punkmeisje dat goed is met tekst en die als presentator optreedt, er is een beetje tuttige dame die goed is in de touwen (zie de foto boven) en er is een bijzonder knappe dame die als een klassieke trapezewerkster zonder moeite heen en weer slingert. Deze laatste is op zoek naar een man en vindt deze Jean-Claude in het publiek. De voorstelling is grappig en spectaculair tegelijk. Met een spannend lied van Sophie Hunger dat simultaan wordt vertaald door het punkmeisje. Over een vrouw die bij de dokter komt, de dokter zegt 'doe uw jas maar uit' en de vrouw antwoordt: 'Maar ik ben naakt onder mijn jas.'


dinsdag, augustus 20, 2013

Simenon: Maigret en de keurige mensen

Mooi omslag weer van Dick Bruna bij deze Simenon over speurder Maigret. Een kaartje van Parijs met daarop de straat waarin de moord is gepleegd, de Rue Notre Dame des Champs en de bekende pijp van Maigret. Een keurige straat waar enkel keurige mensen wonen en waar je geen moord verwacht. Maigret is net terug van vakantie en kan nog maar moeilijk wennen aan een Parijs dat nog steeds vakantie lijkt te vieren. Maar ook de zaak die hij op te lossen krijgt is een moeilijke zaak. Want waarom wordt de keurige meneer Josselin vermoordt en door wie? Geen van zijn minstens net zo keurige gezinsleden lijkt een motief te hebben. Zijn vrouw niet, zijn dochter niet en ook zijn schoonzoon niet. De laatste is eerder een heilige zoals hij zich vol devotie aan zijn taak als kinderarts wijdt dan een koelbloedige moordenaar, alhoewel hij degene is die het slachtoffer voor het laatst in leven heeft gezien en eerste verdachte.

Moeder en dochter werken niet bepaald mee bij de oplossing van de moord op hun echtgenoot en vader, maar toch weet Maigret zo langzamerhand de zaak te ontrafelen en tot een ontknoping van het web te komen. Maigret en de keurige mensen (Maigret et les braves gens)  is een typische Maigret, exemplarisch in zijn soort, zonder veel actie, maar ondanks dat tot het einde toe spannend.

Marguerite Duras: Le marin de Gibraltar


Een wonderlijk boek dat heen en weer zwalkt als een dronken schip over de oceaan, dat is Le marin de Gibraltar van Marguerite Duras. Niet eerder las ik een boek van Duras dat veel langer was dan honderd pagina's, dit boek telt er tegen de vier keer zoveel. In de eerste honderd pagina's neemt de naamloze verteller langzamerhand afscheid van zijn verloofde Jacqueline met wie hij op vakantie is in Italië. Tijdens een lift van Pisa naar Florence hoort hij van een vrachtwagenchauffeur voor het eerst vertellen over 'de Amerikaanse'. Een vrouw die met haar jacht, de Gibraltar, de wereld rondtrekt en voor anker ligt in het plaatsje waar de chauffeur vandaan komt, Rocca.

Na enige dagen in Florence te hebben doorgebracht tijdens een hittegolf waarbij Jacqueline alle bezienswaardigheden van de stad bekijkt en onze naamloze held de dagen slijt in een café, vertrekt het stel naar Rocca. Daar neemt hij het besluit te breken met zijn middelmatig leven en om scheep te gaan op de Gibraltar. Zijn verloofde keert na een ruzie terug naar Parijs en hij vertrekt samen met de Amerikaanse die geen Amerikaanse is maar even Frans als hijzelf en die Anna heet.

Anna heeft jaren geleden toen ze op het schip van haar latere echtgenoot werkte een zeeman uit Gibraltar ontmoet. Het schip heette toen nog de Cyprus, later, toen ze getrouwd was de Anna, en na de zelfmoord van haar echtgenoot, de Gibraltar. De naamloze hoofdpersoon hoort Anna uit over haar geschiedenis. Na de eerste ontmoeting heeft zij de zeeman uit Gibraltar nog tweemaal ontmoet en nu is ze al jaren op zoek naar hem. Onze hoofdpersoon sluit zich aan bij haar zoektocht, zoals, naar later blijkt, velen voor hem.

In de loop van het verhaal wordt langzamerhand duidelijk dat ze de zeeman nooit zullen vinden. Sterker nog, het lijkt er op dat de zeeman helemaal niet bestaat. Is hij een verzinsel, en zo ja, van wie? Van de verteller of van Anna? In het laatste deel dat doet denken aan Heart of Darkness van Joseph Conrad, is de zeeman een soort Afrikaans opperhoofd in de Congo zoals Kurtz uit het boek van Conrad. Even lijkt het er op dat ze de dood zullen vinden in het oerwoud en tenslotte brand de boot af. Desondanks gaat de zoektocht verder, naar de Caraïben ditmaal . Het boek eindigt met de regel: "Maar daar kan ik nog niet over vertellen."

Aan het einde van het boek was ik enigszins teleurgesteld. Niet omdat er geen oplossing komt van het raadsel van de zeeman uit Gibraltar. Eerder omdat aan het einde de spanning langzaam wegebt, met name tijdens een dertig pagina's lange dialoog in een café over dinosauriërs en de ijstijd. Wat verder opvalt is dat in dit boek, opgedragen aan Dionysos, ongelooflijk veel wordt gedronken, met name Hollandse whisky (?). De twee hoofdpersonen zijn bijna voortdurend onder invloed en, zoals ik in het begin al zei, het schip zwalkt als een dronken schip over de oceaan. Is het hele verhaal een illusie, een delirium? Intrigerend is het boek zeker.

zaterdag, augustus 03, 2013

Chalon-dans-la-Rue: De temperatuur loopt op


Ondertussen wordt het langzamerhand warmer in Chalon. Een paar dagen teurg waren er nog hevige onweersbuien die een groot deel van wijngaarden in de buurt van Beaune hebben verwoest, nu wordt het al snel rond de dertig graden. IK zie weer een voorstelling in de tent met open dak waar ik vanochtend begon. Gelukkig zit ik in de schaduw.

Nezdames et Nezsieurs: Hep! Les mobiles

Twee schoonmakers in fluorescerende vestjes zitten ons bij binnenkomst warm te maken voor wat zometeen komen gaat. Acrobaat, goochelkunst, een operazangeres. Ze zitten vol met aanstekelijke voorpret. Die ze proberen over te brengen op de binnenkomende toeschouwers. Als tenslotte iedereen binnen is wachten zij met ons op wat komen gaat. Maar er komt niets.
De twee schoonmakers gaan poolshoogte nemen en komen tot de ontdekking dat er achter de coulissen niemand klaarstaat. Maar het koffertje van de goochelaar staat er wel en andere attributen voor de show. Onder het motto 'ik heb nergens aangezeten' gaan ze met aan de slag om ons toch een daverende show te bezorgen. Het idee deed me denken aan 'Iets in de regen', een voorstelling van Carrousel die ik jaren geleden zag waarbij drie schoonmaaksters het podium opgaan in een verlaten theater. Maar alles is immers al eens gedaan, het is moeilijk om helemaal origineel te zijn.
Hep! Les mobiles is een aaneenschakeling van mislukkingen en vergissingen plus een enkele geslaagde truc. Een hilarische voorstelling van twee clowns, een dikke en een dunne.
Eén van de mooiste momenten in de voorstelling is een truc waarvan het onduidelijk is of die nou goed ging of mis ging. De slanke clown moet een kaart kiezen uit een stapel, die kaart tonen aan het publiek en de stevige clown zal zonder dat hij weet welke het is de juiste kaart trekken. De dunne laat ons de ruiten aas zien, maar bij het terugstoppen van de kaart in de stapel laat hij de hele stapel vallen waardoor alle kaarten verspreid over de grond liggen. De dikke pakt achteloos als eerste de ruiten aas op die toevallig heel prominent vooraan in het gras ligt. Dan krijgen beide mannen de slappe lach. Heeft de dikke per ongeluk de juiste kaart gepakt? Of hoort dit bij de show? Het duurt zeker meer dan een minuut voor beide clowns zich hervatten.

Dan is het weer zo'n beetje etenstijd en vertrekken we naar De Tuin der Lusten, een terrein aan de overkant van de rivier waar een kampement van Nederlanders staat opgeslagen en waar ook onze jongste dochter werkt als bardame.

donderdag, augustus 01, 2013

Chalon-dans-la-Rue: Japan


Niet eerder zag ik op het festival een straattheatervoorstelling uit Japan. Dit keer is er wel eentje. De voorstelling heeft de naam van een ander gezelschap, iets wat me in eerste instantie verwart. Het Franse gezelschap La Cie Bivouac speelt La rève d'Erica. Het Japanse Sivouplait speelt Bivouac.
Sivouplait: Bivouac
Bivouac is Frans voor bivak en de voorstelling gaat over twee jonge onderzoekers in eskimojassen met bontkragen die bivakkeren op de zuidpool. Na wat schermutselingen met elkaar, ruzie om een verrekijker, de man die de vrouw probeert te zoenen, kruipen beiden in een slaapzak en verdwijnen in de tent waar we ze aan het begin van de voorstelling uit hebben zien kruipen. Als ze weer verschijnen hebben ze gele snavels over hun neus en zijn het precies twee pinguins. Als pinguins spelen ze een echtpaar, het vrouwtje legt een ei en uit het ei komt een babypinguin te voorschijn. Een ontroerende voorstelling vooral door de mimiek van de mannelijke en vrouwelijke acteurs. Een eerste hoogtepunt.

Een volgend hoogtepunt, maar dan meer in de letterlijke zin is de voorstelling over twee bergbeklimmers.
Cie Aller-Retour: Hey Piolette
De twee dames die deze voorstelling spelen zijn trapezewerkers die bergbeklimmers spelen. De ene is klein, kordaat en pittig en legt ons alle details van het bergbeklimmen uit, de andere is stevig, sloom, voortdurend aan het snoepen en laat zich meeslepen door de eerste, op weg naar de top. Hey Pioulette is een grappige voorstelling met spannende trucs. Van tijd lijkt het er op dat de een de ander naar beneden zal laten vallen, maar het gaat altijd goed. Niet heel erg bijzonder, maar heerlijk om naar te kijken en het onderliggende verhaal zit goed in elkaar.