donderdag, september 30, 2010

De Mooie Onbekende: Incompleet

Opnieuw zijn we incompleet bij de repetitie op donderdag. Ik heb nog hemel en aarde proberen te bewegen om de repetitie te verzetten naar een andere dag maar dat is, zoals ik eigenlijk al verwachtte met zo'n grote groep spelers, niet gelukt. Gelukkig kan De Bruidegom de rol van Christian overnemen en zo doen we een rommelige doorloop van het hele stuk.

Na afloop reageren de spelers ongelovig als ik hun vertel dat ik niet ontevreden ben. Maar het valt me niet tegen. Het is rommelig, ook omdat er een speler ontbreekt, soms zijn de spelers ongeconcentreerd en daardoor hun tekst kwijt, maar dat is mijns inziens te wijten aan het feit dat alles ondertussen bekend is. Het spelen begint te veel routine te worden. Het is tijd om voor publiek te gaan spelen. Dan zal het vuur terugkeren en ben ik er van overtuigd dat mijn spelers alles op alles zullen zetten omhet publiek te veroveren. Nog twee weken, dan is het zover.

zaterdag, september 25, 2010

Joep van Lieshout's darmenman

Nog tot en met dit weekend te zien in de Onderzeebootloods: de prachtige tentoonstelling van Joep van Lieshout. Daar is ook deze Darmenman te bezichtigen.

Franse chansons



Voor een optreden eind november maak ik met behulp van Grooveshark een lijstje.

vrijdag, september 24, 2010

Gerda uit Hamburg

De boot komt uit Hamburg en heeft dezelfde naam als Mijn Vrouw.

donderdag, september 23, 2010

Nooit meer zere voeten

Wie wil dat niet? Nooit meer zere voeten. In Antwerpen is het te koop. Gewoon op de Vogelenmarkt.

Dave Eggers: What is the what?

What is the what van Dave Eggers is de autobiografie van Valentino Achak Deng, één van de zogenaamde Lost Boys uit Sudan. De Lost boys maken een lange voetreis dwars door het Zuiden van Sudan tijdens de burgeroorlog tussen het islamitische Noorden en het door het Dinka-volk bewoonde Zuiden.

De constructie van deze semi-autobiografie is geweldig. De eerste regel I have no reason not to open the door so I open the door trekt je onmiddellijk het verhaal in. De hoofdpersoon wordt bedreigd door een tweetal dieven die er uiteindelijk met zijn spullen vandoor gaan, maar niet nadat ze hem eerst onder de hoede van een jongen hebben achtergelaten die eerst TV boy wordt genoemd en later naar de naam Michael blijkt te luisteren. In de loop van het boek vertelt de ik-figuur zijn levensgeschiedenis in stukjes en beetjes aan alle personen die hij tegenkomt.

Het is een gruwelijke geschiedenis en je vraagt je af hoe en waarom hij alles heeft overleefd. Vlak voordat hij in het vluchtelingenkamp terecht komt waar hij tien jaar zal verblijven besluit hij langs de weg te sterven en wordt daarvan weerhouden door een zekere Maria. Het verhaal van zijn tocht deed me denken aan De geverfde vogel van Jerzy Kosinsky waarin een jonge Joodse jongen door een door oorlog verscheurd land reist. Jongens worden verscheurd door leeuwen, sommigen worden waanzinnig, verhongeren, worden ziek of worden vermoord door soldaten van het regeringsleger, door Arabieren of door mannen van de SPLA (Sudan People's Liberation Army).

Eën van de mooiere verhalen is het titelverhaal, wat is de wat, het scheppingsverhaal van de Dinka's, het volk waartoe Achak behoort.

God schiep de Dinka's, het mooiste volk ter wereld, en geeft hen de mooiste vrouwen ter wereld. Maar dat is niet alles, hij geeft hun de koe en land voor het vee om op te grazen. Maar God laat de Dinka's vervolgens kiezen. Ze kunnen kiezen voor de koe waarvan ze weten wat het is, of kiezen voor de Wat. De vraag is natuurlijk: wat is de Wat? Dus kiezen de Dinka's voor het vee, wat ze kennen en waarvan ze weten wat ze er aan hebben en niet voor het onbekende Wat. Maar het blijkt allemaal een test van God, de Dinka's hebben goed gekozen en zijn gelukkig met elkaar en met hun vee.

Na de spannende en gruwelijke tocht van West naar Oost tijdens welke Achak een groot aantal keren als door een wonder in leven blijft, komt hij tenslotte terecht in het vluchtelingenkamp in Kakuma in Kenya. Zoals hij zich daar ongetwijfeld wel eens verveeld zal hebben, wordt hier het verhaal ook vervelender, uitleggeriger en verloor ik van tijd tot tijd de aandacht. Ik moest moeite doen om het boek uit te lezen en niet weg te leggen. Want terwijl ook in het veilig lijkende Amerika waar Achak na al zijn omzwervingen terecht komt de verschrikkingen nog niet zijn afgelopen, zijn de meeste echte avonturen ruim voor het einde van het verhaal verteld.

woensdag, september 22, 2010

Bretels

Voor mij fietst een dame die iets vreemds tussen haar billen heeft hangen. Bij het stoplicht zie ik wat het is. Ze heeft bretels die niet dienen om haar broek op te houden maar voor de sier afhangen van haar billen. Wonderlijk modeverschijnsel.

dinsdag, september 21, 2010

Niet bufferen, alleen uitstappen

Wonderlijk bushaltebord in Delft: niet bufferen, alleen uitstappen

maandag, september 20, 2010

De Mooie Onbekende: Het vierde bedrijf

We werken aan het vierde bedrijf van De Mooie Onbekende. Drie bedrijven hebben we al gespeeld tijdens het Eenakterfestival van vorig jaar, het tweede bedrijf is opgevoerd tijdens het Dialogenfestival in Delft. Het vierde bedrijf is het enige bedrijf dat nog niet af is en nooit door ons voor publiek gespeeld.

We zijn met zijn vijven. De twee acteurs, De Mooie Onbekende en haar Echtgenoot, de Vormgeefster, de Dramaturg en ik. De andere acteurs hebben deze avond vrij. Samen zoeken we naar hoe het bedrijf gespeeld moet worden en langzamerhand, in de loop van de avond, krijgt de lange scène vorm. De scène duurt ongeveer een minuut of acht en is ingewikkeld. Er gebeurt niet echt veel, maar wel in het hoofd van De Mooie Onbekende en er vindt een belangrijke kentering in haar plaats.

Toch komen we een heel eind. We werken aan mise-en-scène, aan tekstbehandeling, aan de kostuums met de Vormgeefster, aan de intenties van de personages. Volgende week gaan we het inpassen in het gehele stuk.

zondag, september 19, 2010

Wunderbaum: Natives

De titel van de nieuwe voorstelling van Wunderbaum, Natives, krijgt een dubbele lading als we door Pendrecht fietsen en bijna geen enkele autochtone bewoner van Rotterdam Zuid meer aantreffen. We vinden een Hollands echtpaar met een wit hondje aan de avondwandeling dat ons gelukkig de weg kan wijzen naar de Hontenissestraat waar de voorstelling wordt gespeeld. "Wonen daar nog mensen dan?" vraagt de vrouw. Ik denk van niet is mijn antwoord, want de voorstelling wordt in een slooppand gespeeld. Door vijf blanke Nederlanders en één Vlaamse.

We zien een afbraakflat met diverse appartementen zonder buitenmuur waarin zich diverse personen bevinden. Er is een crisis. Er is bijvoorbeeld geen water meer in de flat. De voorstelling gaat "over de smaak van paardenvlees, de drang tot voortplanting en een metro door dikke mist" schrijft Wunderbaum. Aan het begin van de voorstelling wordt een baby geboren. De moeder wordt gespeeld door Marleen Scholten van wie ik me herinner dat ze tijdens de voorstelling De Tien Geboden hoogzwanger was.

Als er maar niets ergs met het kind gebeurt, moest ik onwillekeurig denken naar aanleiding van alle berichten van de laatste tijd in alle media over door hun moeder vermoorde kinderen, en ondanks het feit dat het kind overduidelijk een babypop is. Ze zal de baby toch niet vanaf de tweede verdieping naar beneden gooien? Ik zal niet verklappen hoe het afloopt met moeder en kind, maar de voorstelling toont ons allerlei mogelijke scenario's hoe om te gaan met en crisis.

Er wordt gejaagd op semi-wilde dieren, er wordt gewassen in een plas, gedronken uit dezelfde plas. De spelers wentelen zich in de modderpoel voor de tribune terwijl het publiek op diezelfde tribune huivert en zichzelf warm houdt met plaids.

Het enige wat ik miste was een duidelijke binding tussen de vijf personages waardoor de voorstelling niet alleen fysiek maar ook emotioneel op een afstand blijft. In Welcome to my backyard ging het duidelijk om een groep waarin ieder op verschillende en eigen wijze met het vluchtelingenprobleem om wilde gaan. Dat is hier ook zo, maar hier zijn de personages zelf eilanden die het grootste gedeelte van de tijd niets met elkaar te maken willen hebben.

Het is een wonderlijke en fragmentarische voorstelling met live gemaakte geluidslandschappen afgewisseld met muziek van een oude slingergrammofoon. Ook de belichting van de appartementen van het flatgebouw is indrukwekkend. We worden achtergelaten met het slotbeeld van een tweetal, man en vrouw, dat wegvaart in een bootje begeleid door de zang van Kathleen Ferrier.

Simson

Het is een heerlijke warme zaterdag. Een goede middag om aan fietsen te prutsen in de tuin. Van de oude fiets van Mijn Vrouw moet het slot, het rekje en het achterlicht er af. Verder moet de goede buitenband van haar fiets verwisseld worden met de al aardig versleten buitenband van de mijne. Daarna kan de fiets weg, verkocht of weggegeven.

In het fietsreparatiekastje in de schuur staat een klein stapeltje van vijf doosjes waarin ik bandenlichters kan vinden. Alle vijf van Simson. Drie doosjes zijn hetzelfde. Er zijn drie verschillende doosjes uit diverse periodes. "Sinds 1881" staat op het oudste doosje. De tekst "Sinds 1881" is verdwenen van de nieuwere doosjes maar wordt nog wel gebruikt op de website van Simson in de zin "Sinds 1881 Nederlands grootste plakker", samen met de enigszins afgezaagde slogan "Terug van nooit weggeweest".

De naam is nog ouder dan 1881, die komt uit de Bijbel en symboliseert kracht en uithoudingsvermogen: Simson. De superman van wie de kracht in zijn prachtige haardos zat. Zijn haar dat werd afgeknipt door de femme fatale van wie hij hield, Delila.

Richteren 16:17 Zo verklaarde hij haar zijn ganse hart, en zeide tot haar: Er is nooit een scheermes op mijn hoofd gekomen, want ik ben een Nazireër Gods van mijn moeders buik af; indien ik geschoren wierd, zo zou mijn kracht van mij wijken, en ik zou zwak worden, en wezen als alle de mensen.

dinsdag, september 14, 2010

Broodje Elvis

Ingrediënten
2 sneetjes wit brood
2 eetlepels gladde pindakaas
1 kleine rijpe gepureerde banaan
2 eetlepels boter


Recept
Smeer de pindakaas op een van de twee boterhammen en de geprakte banaan op de andere. Druk de plakjes goed tegen elkaar aan. Smelt de boter (of om het echt Elvis-achtig te maken, smelt spekvet!), Verhit een kleine koekenpan op laag vuur. Leg de op elkaar geplakte boterhammen in de koekenpan en bak aan beide kanten goudbruin. Eet het met een glas karnemelk.

Let op: Elvis had de de neiging om 12 tot 15 van deze sandwiches eten! Dus maak je broekriem vast los!

zondag, september 12, 2010

Kris Verdonck: K, a society

Het houdt het midden tussen een museale installatie en een beeldende theatervoorstelling, K, a society, de eerste voorstelling die ik zie in De Internationale Keuze van de Schouwburg van dit seizoen. De Keuze is dit jaar op locatie vanwege de verbouwing van de schouwburg die pas in oktober met een Big Bang weer open zal gaan. Daarom vindt deze voorstelling plaats in het HAKA-gebouw aan de Vierhavenstraat, een gebouw in de stijl van Het Nieuwe Bouwen zoals de beroemde Van Nelle-fabriek. Ooit had ik een kookboek waarin alle gerechten gebakken en gebraden moesten worden in HAKA-olie en HAKA-margarine, maar nu is het gebouw in vervallen staat en de perfecte locatie voor een Kafka-eske voorstelling. Want daar staat de K in de titel voor, voor Kafka en voor zijn held Josef K.

Door een moeizaam sprekende en met de taal worstelende gids worden we langs negen video-installaties geleid. Hij heeft een mp3-speler en een koptelefoon op zijn hoofd en het lijkt er op dat hij daar zijn instructies vandaan haalt die hij vervolgens aan ons doorgeeft. We beklimmen op zijn bevel een lange reeks trappen naar de vierde verdieping en daar begint het. We zien op twee betonnen zuilen een man en een vrouw worstelen in een kleine ruimte tot het moment dat het hun gelukt is rechtop te komen staan.

Zo gaan we van ruimte naar ruimte en worden steeds opnieuw verbaasd door wat er te zien en te horen is. We zien drie in hun houding bevroren operazangers die voor ons zingen, we zien een man in een bak water, we gaan langzaam omlaag langs een flatgebouw naast een station en een groot aantal knuffelhondjes om hun as wentelen. Zelfs wat we niet te zien krijgen, het vuurwerk in een glazen kooi, krijgen we op video alsnog te zien.

Een wonderlijke en verbazingwekkende voorstelling. Er wordt ons door de gids nog een laatste installatie op het NAi in De Wereld van Witte de With beloofd, maar het is of te licht of het festival is al afgelopen, maar deze laatste installatie is er (nog) niet en we fietsen met alle opgeslagen beelden in ons hoofd naar huis.

vrijdag, september 10, 2010

Hond gevonden, meisje weg

Terwijl ik voor De Mooie Onbekende twee spelers heb gevonden nadat er één was vertrokken, word ik op maandagavond gebeld. Het is de jonge vrouw die Maggie speelt in mijn klucht bij Tatio. Ze heeft het tot haar grote spijt te druk en moet de rol teruggeven hoe graag ze het ook had gedaan. Ze doet een nieuwe opleiding, is bezig een cd op te nemen en kan dit er niet ook nog bij hebben. Vooral tegen het instuderen van de teksten ziet ze op en vreest daarvoor niet genoeg tijd te hebben. Het is dubbel jammer omdat ik in de week ervoor juist de ontbrekende jongeman heb gevonden op het Hitlandfestival, haar tegenspeler.

vrijdag, september 03, 2010

Nieuwe hond

Op donderdag repeteren we voor het eerst met Reinier, de Nieuwe Pool en de Nieuwe Hond. We doen vier bedrijven. Omdat Pim, de Nieuwe Bruidegom, er niet is slaan we het vierde bedrijf over. Reinier speelt de Pool angstiger, wat mooi is. Een nieuwe speler brengt altijd nieuwe elementen in. Geen enkele speler is hetzelfde, elke acteur brengt altijd zichzelf mee en de inzichten die hij op de rol heeft. De hond speelt hij juist grimmiger, gevaarlijker. Terwijl we de laatste tijd met een staande hond speelden, is Reinier weer een kruipende hond. Ik weet niet wat ik het mooiste vind. Ik wil alle vier de mogelijkheden graag vergelijken, met en zonder masker, staand en kruipend.

Het laatste bedrijf gaat het moeilijkst. Het feest draait nog niet op volle toeren en we moeten de exacte choreografie gaan vastleggen zodat iedereen exact weet waar hij of zij op welk moment staat.