dinsdag, januari 31, 2012

#IFFR 2: Low definition control / Malfunctions #0

Nadat we een hapje gegeten hebben in Floor op het Schouwburgplein besluiten we om de nieuwe Last Minute Kassa op het plein te proberen. Er zijn nog kaarten voor een voorstelling in Lantaren Venster maar dat lijkt ons te ver en niet te fietsen in de tijd die beschikbaar is. Daarom kiezen we voor Cinerama waar de Oostenrijkse film Low definition control van Michael Palm draait. Een soort van documentaire over bewakingscamera's en wat de aanwezigheid daarvan met de mensen doet. De mensen die bekeken worden, de mensen die de beelden bekijken,welke conclusies er getrokken kunnen worden uit wat op de beelden te zien is, en hoe we beslissen moeten wat we doen naar aanleiding van wat we zien.

Een fscinerende film in een stuk of zeven of acht hoofdstukken waarin de verschillende kanten van de voortdurende camera-observatie worden belicht. 35 wetenschappers werden geïnterviewd en filosoferen lustig op los, achter de beelden van mensen op straten en pleinen. Gefilmd met een 8mm camera en opgeblazen naar 32mm waardoor de beelen hetzelfde grofkorrelige effect hebben als beelden van echte bewakingscamera's.

Hoe de mensen die de camera's plaatsen en zij die hun de opdracht daartoe geven (en dat zijn wij zelf) hopen een aanslag als 9/11 te voorkomen doordat we een volgende Mohammed Atta zien op de beelden van een bewakingscamera en hem daardoor kunnen tegenhouden. Hoe we naar beelden van jongens op straat kijken en ons afvragen of het onschuldige jongens zijn of toekomstige criminelen. Wat kun je zien aan de buitenkant, aan een reeks willekeurige reeks beelden? Wat is de voorspellingswaarde?

Na afloop is er discussie met de regisseur waarin hij vertelt hoe de film tot stand is gekomen. Ik vind het een fascinerende film maar, net als de eerste film, te lang. Een goed onderwerp voor een Studium Generale-programma, dacht ik achteraf.

We drinken nog een biertje in Cinerama terwijl we toekijken hoe een band de spullen aan het opbouwen is, hebben geen zin te wachten tot ze eindelijk gaan spelen en fietsen naar huis. Op de Blaak legen drie jongens hun blaas en laten als hondjes hun spoor na op de gevel van één van de bankgebouwen.

maandag, januari 30, 2012

#IFFR 1: Cornelia frente al espejo

Het is weer filmfestival in Rotterdam en dus tijd om meer dan eens naar de film te gaan. Ik ben natuurlijk niet echt een filmbuff maar onze oudste dochter werkt als vrijwilliger op het festival en dat werkt aanstekelijk.

Op vrijdagmiddag gaan we naar de film. Uit het overweldigende aanbod kies ik eerst maar eens één film, met volgens de tekst op de website de fine fleur aan acteurs van de Argentijnse cinema: Cornelia frente al espejo (Cornelia en haar spiegel), het speelfilmdebuut van de documentairemaker Daniel Rosenfeld. Een man met een grote donkere baard die zelf aanwezig is met zijn beeldschone hoofdrolspeelster, Eugenia Capizzano, een jonge vrouw met lang donker haar en volle lippen die prachtig kan huilen (foto). Ze heeft ook meegewerkt aan het scenario naar een verhaal van Silvina Ocampo. Een in Argentinië beroemde schrijfster van korte verhalen en de echtgenote van schrijver Adolfo Buoy Cassares.

Het is een wat slome magisch-realistische film over een vrouw in een groot oud landhuis. Andere personages komen en gaan, zijn ineens verdwenen als plotseling een nieuw personage opduikt. Aan het begin is Cornelia alleen met haar tante,een tante die haar de liefde voor theater heeft bijgebracht. Samen drinken ze uit een gifbeker want Cornelia wil sterven. Of is ze al gestorven? Dat laatste wordt niet duidelijk. Dan is de tante plotsklaps verdwenen en staat een kind aan de deur die de poppen wil zien. Het kind heeft het over een man die haar heeft binnengelaten. En dan is er ineens ook een man en is het kind verdwenen. De man draagt een ouderwets boevenmasker en zegt een inbreker te zijn. Hij wil de sleutels van de safe. Ze wil hem die geven als hij belooft om haar te vermoorden.

Tenslotte duikt ook een man met een pistool op en zo gaat de film langzaam voort. Het kabbelt een beetje en wordt bijna nergens echt spannend alhoewel de sfeer magisch en onheilspellend is. Pas aan het einde wordt de geschiedenis van de vrouw duidelijk.

Een mij iets te trage en onduidelijk film. Er had hier en daar makkelijk wat uitgeknipt kunnen worden om de film wat aan vaart te doen winnen.

maandag, januari 23, 2012

Rotheater: Kust

Een voorstelling van de makers van Branden, zo wordt Kust aangekondigd door het Rotheater. Dat schept hooggespannen verwachtingen want Branden was ongetwijfeld één van de mooiste voorstellingen van het afgelopen seizoen. De filmversie van Branden, Incendies, was ook al een succes op het Rotterdams Filmfestival waaruit blijkt dat dat verhaal, een regelrechte tragedie, op iedereen indruk heeft gemaakt.

Laat ik beginnen te zeggen dat Kust een hele goede voorstelling is. Wat acteerwerk betreft waarschijnlijk zelfs beter dan Branden. In ieder geval in mijn ogen. Met name de beginscène waarin Wilfried, gespeeld door Nasrdin Dchar, aan een rechter toestemming vraagt om zijn pas overleden vader in diens geboorteland te mogen begraven, is zeer indrukwekkend. In spelen in vormgeving. Een vormgeving die ook weer verwijst naar Branden. Maar het verhaal, de plot van Kust, valt tegen.

Dat komt vooral door de vergelijking. Zoals gezegd wordt er goed gespeeld, vooral door Yahiya Gaier als de dode maar nog steeds sprekende vader. Zijn dood is de aanleiding voor een zoektocht naar een laatste rustplaats voor zijn onderweg wegrottende lijk. Als een zwaan-kleef-aan voegen zich langzamerhand steeds meer vaderlozen bij Wilfried op zijn reis. Simone, de zingende vrouw, gespeeld door Fania Sorel die hier een rol speelt die sterk doet denken aan haar rol in Branden, Sabé en Samir, en tenslotte Joséphine.

Uiteindelijk komt het kwintet met de dode vader aan bij de kust. De plek waar hij ooit met de moeder van Wilfried gelukkig was. Een prachtig beeld van een zee van namen besluit de voorstelling. Was de vormgeving van Branden vrij sober, Kust is in zijn vormgeving rijker, met een mooi zwart bos en een azuurblauwe zee.

Mijn eerste gevoel na de voorstelling was "te lang en te voorspelbaar", maar nu, een paar dagen later, ontdek ik in mijn herinnering steeds meer mooie momenten die de voorstelling bij terugblik steeds beter maken. Het spel, de beelden, alleen het verhaal blijft hierbij wat achter. Maar ik raad iedereen aan deze voorstelling zeker te gaan zien.

Kust is nog te zien t/m 25 februari in het Rotheater, zie de website van het Rotheater voor details.

zondag, januari 22, 2012

tg Max: Help!

Een voorstelling over de beroemdste popgroep aller tijden, The Beatles, dat kon niets zijn dacht ik een paar jaar geleden toen TgMax de voorstelling Help! op het programma zette. Ik had al eens een voorstelling gezien over The Monkees, van Orkater, en die viel me, één enkele scène uitgezonderd, ernstig tegen.

(Die ene scène was de essentie van de hele voorstelling, de acteurs die de Monkees spelen staan te spelen en te zingen, dan schuift een grote wand omhoog waarachter een 'echte' band staat te spelen en te zingen en blijkt dat de acteurs aan het playbacken zijn.)

Maar ik hoorde goede verhalen over de voorstelling Help!, ik had ondertussen een paar goede voorstellingen gezien van Moniek Merkx van TgMax (Reigen en Staal), en de acteurs van The Sadists speelden mee die een diepe indruk op me hadden gemaakt met Alabama Chrome, dus wat kon ik anders dan nu toch gaan kijken. Nu durfde ik toch te gaan kijken.

Dat viel niet tegen! De voorstelling probeert niet de Beatles te imiteren (is ook onmogelijk) en vertelt het verhaal van een viertal jongens die het helemaal gaan maken, gezien door de ogen van een jonge bakvis (Lottie Hellingman) die helemaal idolaat is van 'haar' jongens. In zekere zin lijkt de voorstelling hierdoor op Staal dat ook over jongens ging, alleen zijn de thema's en problemen andere.

Wat de voorstelling sterk maakt is natuurlijk de fantastische muziek die goed en verrassend en met gevoel voor humor wordt uitgevoerd. She loves you gaat ineens over de moeder van John Lennon en wordt acapella uitgevoerd. Paul heeft een idee voor een nummer Yesterday en pingelt het op de piano, terwijl dat nummer nu juist bij uitstek een gitaarnummer is. Het idee voor het nummer Please, please me wordt in het Nederlands besproken en vervolgens in het Nederlands gezongen. Zo worden de overbekende maar ijzeersterke Beatle-hits toch weer van een nieuwe kant belicht.

Iedereen moet dit zien!

Help! van tg Max is nog tot 10 juni 2012 op tournee in Nederland, zie de website van tg Max voor de speeldata.

woensdag, januari 18, 2012

Theatergroep Siberia: Dossier Odyssee

Odysseus als Afrikaanse economische vluchteling die na jaren van omzwervingen in Europa op zoek naar rijkdom berooid terugkeert naar vrouw en kind. Een vrouw die hem niet meer wil, een zoon die denkt dat hij een held is. Dat is in een notendop de inhoud van Dossier Odyssee van Theatergroep Siberia.

Het is een mooie jongerenvoorstelling geworden. Dynamisch en met sterke karakters die tegenover elkaar staan. Odysseus als mislukte held, Telemachos als verongelijkte puber, de calculerende moeder Penelope met haar nieuwe vriend en beschermer en Calypso als rivaal van Penelope. Auto's en brommers worden met minimale theatrale middelen verbeeld en als Calypso zingend opkomt wordt ze heel sprookjesachtig verlicht door middel van drie spiegels die de andere spelers op haar richten.

Het is spannend, humoristisch en dramatisch, deze moderne versie van de odyssee.

maandag, januari 16, 2012

De Vere: Kras

Kras is een stuk van Judith Herzberg uit 1988. Toentertijd speelde Maatschappij Discordia een prachtige oeropvoering met Viviane de Munck als moeder Ina en met Frida Pittoors als Mary. Een voorstelling die grote indruk op me maakte, niet in de laatste plaats vanwege de mooie theatertekst van Judith Herzberg.

Kras gaat over een oudere, wellicht dementerende moeder bij wie iedere nacht wordt ingebroken, waarbij de hele boel overhoop wordt gehaald. Het vreemde is dat er niets wordt gestolen. Dat wekt bij de familie die steeds opnieuw te hulp wordt geroepen de indruk dat Ina, de moeder, al deze inbraken zelf in scene heeft gezet.

Juist omdat de voorstelling twintig jaar geleden zoveel indruk heeft gemaakt ben ik wat huiverig opnieuw te gaan, naar dezelfde voorstelling met een gedeeltelijk andere cast. Ik twijfel of ik naar Wim Vandekeybus zal gaan met Bet Noir van Jan Decorte. Of ik de goede keuze heb gemaakt zal ik nooit weten maar ik geniet volop. Van het opnieuw beleven van de tekst van Judith Herzberg geniet ik, waarvan ik gedeelten vergeten was en waarin ik nieuwe dingen ontdek. Van Annet Kouwenhoven geniet ik die de hoofdrol speelt, ze doet dat mijns inziens net zo goed als Viviane de Munck twintig jaar eerder. De speelstijl van Discordia is altijd een feestje, ditmaal eindigt dit feestje met broodjes pekelvlees als toetje.

donderdag, januari 12, 2012

Steptoe and son


Op zaterdag besteedt de BBC aandacht aan de onlangs overleden comedy-regisseur en producer John Edward Davies en zendt oude afleveringen uit van The Good Life, Fawlty Towers en Steptoe and Son. De laatsten kennen wij als Stiefbeen en Zoon.

woensdag, januari 11, 2012

Dimitri Verhulst: De intrede van Christus in Brussel

De intrede van Christus in Brussel in 1889 is de titel van een schilderij van James Ensor. Dimitri gebruikt dit gegeven voor een boek met de titel De intrede van Christus in Brussel zonder het jaartal. Het boek bevat geen hoofdstukken maar staties zoals de kruiswegstaties van Christus.

Plotseling is er het nieuws dat Christus zal verschijnen in Brussel. Niemand weet precies waar het nieuws vandaan komt maar in korte tijd is iedereen in rep en roer. Natuurlijk moet er van alles geregeld worden voor dit hoge bezoek en dat geeft Dimitri Verhulst de gelegenheid een uitgebreide visie te geven op de gevoeligheden van de Belgen en de onderlinge verhoudingen tussen de verschillende bevolkingsgroepen. Het eerste hoofdstuk waarin de moderne mens, afgesloten van de hem omringende wereld door middel van een koptelefoon, wordt vergeleken met de bouwers van De Toren van Babylon. De Toren van Babylon is dan toevallig ook weer een schilderij van een andere beroemde Vlaamse schilder, Pieter Breugel de Oude, in de volksmond Peer den Drol genaamd.

Dat is het begin van een schets van het leven in België en zijn bewoners, op een geheel andere wijze dan Tom Lanoye in De Goddelijk Monster-trilogie, geeft Dimitri Verhulst zijn visie op de moderne maatschappij die door de verwachting van de komst van de zoon van god langzamerhand van aard veranderd. De mensen worden steeds aardiger voor elkaar, een moordenaar bekent zijn vrouw te hebben vermoord, maar iedereen is vergevingsgezind. Binnenkort wordt immers iedereen van zijn zonden gereinigd of er voor gestraft.

Het einde van het boek viel me enigszins tegen maar dit was mijn eerste kennismaking met het werk van Dimitri Verhulst en die kennismaking viel me niet tegen.

dinsdag, januari 10, 2012

zaterdag, januari 07, 2012

Waakhonden



Drie honden bewaken een plastic zakje met boodschappen en een pak toiletpapier op de Oostzeedijk Beneden. De eigenaar van de honden bevindt zich in de dierenwinkel.

donderdag, januari 05, 2012

Man met huisje


Al enige tijd maak ik tekeningen op mijn mobiel, de Nokia N900, maar ik wist nooit hoe ik de door mij met MyPaint gemaakte tekeningen moest exporteren naar een formaat voor het web. Nu heb ik op mijn laptop ook MyPaint en zie ik pas hoe geweldig dit programma is. Net als in Photoshop kun je met lagen over elkaar werken en met een touchscreen en een stylus kun je tekeningen maken, bijvoorbeeld op een Wacom maar ook onderweg op mijn mobiel. De twee vorige tekeningen (C & A en Tram 21) in dit blog zijn op dezelfde manier gemaakt, de twee tekeningen in Groningen (V & D en Mexx) zijn gemaakt met Tekening (V & D) en PenPen (Mexx). Daarbij is geen tussenkomst van een computer of laptop nodig maar in die programma's is veel minder mogelijk, het zijn simpele notitieprogrammaatjes, geen tekenprogramma's.

woensdag, januari 04, 2012

Tram 21





Omdat mijn band lek is gereden op weg naar de stad ga ik met tram 21 naar huis.

dinsdag, januari 03, 2012

C & A



Wachtend bij de paskamers van de C & A aan het Beursplein te Rotterdam maak ik deze tekening van een eveneens wachtende Oost-europese vrouw.

maandag, januari 02, 2012

Mexx



Wachtende man bij de paskamers van de Mexx in Groningen.

zondag, januari 01, 2012