donderdag, december 30, 2010

woensdag, december 29, 2010

RO Theater: Moord in de Kerststal

Het jaarlijkse familieuitje rond Kerst is altijd de Kerstvoorstelling van het RO Theater. Vorig jaar vond ik Snorro iets aan de flauwe kant maar dit jaar is het RO helemaal in topvorm met Moord in de Kerststal. Een waanzinnige dolkomische voorstelling rond het aloude Kerstverhaal rond Jozef en Maria, gemengd met een Agatha-Christie-who-dunnit-moordverhaal. Jack Wouterse is geweldig als de oude Agatha Christie die komt uitrusten in hotel De Goede Afloop, een hotel dat gedreven wordt door een op geld beluste herbergier, een op de boze buurman uit Ja Zuster Nee Zuster gelijkende rol, gespeeld door Arjan Ederveen.

Bij dit hotel komen Jozef en de zwangere Maria aan. Ze krijgen toch nog een plekje in de stal waar het kindeke Jezus geboren moet worden in een bakske vol met stro. Maar er vindt een moord plaats. Eén van de drie koningen wordt vermoord en wie heeft het gedaan? Niet Agatha Christie lost de moord op en zelfs Baantjer weet niet wie de schuldige is, maar gelukkig wordt de dader toch nog gepakt.

Een lange voorstelling met veel grappen en mooie poppen: de kamelen, de os en de ezel worden bewogen door in het zwart geklede mannen. Zeven spelers spelen zo'n dertig rollen en zijn zich achter de coulissen heel vaak aan het omkleden. Daarnaast is er nog een stel kinderen dat figureert als kerststerren en engeltjes en in die rol vrolijke dansjes maakt.

Aanrader!

zaterdag, december 25, 2010

Skroetsj voorbij

De laatste voorstelling zit er op en vier avonden Skroetsj zijn voorbij. Ik heb er van genoten en ik denk het grootste gedeelte van het publiek ook. Mijn Vrouw vond er weinig aan maar dat was over het algemeen niet de reactie van het publiek.

Op de laatste avond speel ik nog even stiekem voor partycrasher op het feestje van Neef Fred en doe in die scène mee aan het namenraadspel, maar helaas, Reinier, de regisseur, zit zelf niet in de zaal en ziet het me niet doen. Van te voren twijfel ik nog even of ik deze eigen ingreep in het stuk zal doen of laten want Reinier waarschuwt van te voren op strenge toon dat we een serieuze voorstelling moeten spelen omdat de derde voorstelling nogal rommelig was. In dat laatste heeft hij gelijk. We mogen van hem niet stiekem een drol op het toneel leggen maar moeten geconcentreerd deze vierde en laatste voorstelling spelen. Maar een laatste voorstelling is en blijft een laatste voorstelling dus ik doe het toch in de wetenschap dat ik het ritme van de voorstelling er niet mee zal verstoren. Het geeft mezelf juist iets extra's en een kick als het gelukt is. Ik ben op tijd om de dia's te wisselen die ik voorafgaand en volgend op de scène moet wisselen, een belangrijke extra taak die ik naast het spelen van het hondje Flops goed en op het juiste moment moet vervullen.

Mijn dochters geloven niet dat ik de man ben die in het hondenpak zit omdat ik zo'n goede koprol maak. Toch een goede indruk gemaakt en me van een andere kant laten zien.

P.S. Nu is het eerste Kerstdag en wens ik iedereen die dit leest een heel fijne Kerst.

donderdag, december 23, 2010

Johan Thorn Prikker in Boymans

Even op de gratis woensdag naar Boymans om kunst te kijken. Zie daar een intrigerende tentoonstelling van Johan Thorn Prikker. De schilder van de kunstwerken in de Burgerzaal van het Rotterdams' Stadhuis. Waarover Minnekus de Groot ooit samen met Willy Hilverda een voorstelling maakte, over de geheime liefde tussen de schilder en de vrouw van de opdrachtgever. Lees nu dat het vooral dankzij toenmalig Boymans-directeur Hannema is dat de schilderingen er kwamen en er nog steeds hangen. Mijn indruk dat Johan Thorn Prikker een tamelijk vergeten en onbekend schilder was blijkt niet juist. Integendeel. Van anarchist in zijn jonge jaren maakt hij op latere leeftijd als religieus kunstenaar een groot aantal glas-in-lood-ramen voor een groot aantal kerken in Duitsland.

woensdag, december 22, 2010

Skroetsj en hondje Flops

De voorstelling Skroetsj in 't Kapelletje, waarin ik de rol van de hond Flops speel, is tot nu toe een groot succes. Een volle zaal met lachende mensen. Van hoogstaande en elitaire cultuur is geen sprake, het is een gezellige avond voor het hele gezin zonder al te veel diepgang. Een groepje huisvrouwen van huisvrouwentoneelvereniging Borst Vooruit! speelt Scrooge van Charles Dickens maar door de slechte weersomstandigheden valt een aantal speelsters uit. Gelukkig brengt een stel verhuizers uitkomst. Begeleid door een levend orkest volgt een vrolijke muzikale komedie. Nog vanavond en morgenavond te zien in 't Kapelletje, Van der Sluysstraat 176, Rotterdam. Kom niet speciaal voor mij want mijn rolletje duurt ongeveer één minuut en is dus razendsnel voorbij, maar kom wel voor een avondje ongecompliceerde lol.

Regisseur Reinier van Mourik schrijft een weblog over Skroetsj

dinsdag, december 21, 2010

Mysterieuze tekst

Op weg naar 't Kapelletje om daar het hondje Flops te spelen in het toneelstuk Skroetsj (naar A Christmas Carol) kom ik langs dit spandoek met een voor mij onleesbare tekst. Ik heb geen idee wat het spandoek daar doet en wat er op staat.

Poekie

Tekening van Poekie, gemaakt op de mobiel.

maandag, december 20, 2010

Kapitein Runderhart

The Captain is dead. Vorige week overleed Captain Beefheart, één van de meest kleurrijke en mysterieuze figuren in de popmuziek. Ik was niet echt een fan, maar hield wel van zijn muziek en zijn bijzondere persoonlijkheid. Helaas heb ik hem nooit zien optreden en slechts één cd van hem in mijn collectie die de twee elpees The Spotlight Kid en Clear Spot bevat. Twee schitterende albums met de onsterfelijke regel "Mr Zoot Horn Rollo hit that long lunar note and let it float" in het even geweldige als onbegrijpelijke nummer Big Eyed Beans From Venus.

Naar aanleiding van de dood van een groot man ging ik in Spotify op zoek naar meer muziek van The Captain en beluisterde ik zijn laatste album Ice Cream for Crow en ontdekte dat zowel mijn twee elpees als het unaniem als meest originele en beroemde (dubbel)album geroemde Trout Mask Replica niet te vinden is in de collectie. Ook in iTunes zijn deze drie albums niet terug te vinden, terwijl de door de fans verafschuwde commerciële albums uit de zeventiger jaren waarmee The Captain het tot een optreden in Van Oekel's Discohoek bracht, wel te vinden zijn. Eigenlijk een schande.

Ik kwam voor het eerst in aanraking met Captain Beefheart en Trout Mask Replica op de middelbare school in Groningen. Daar kreeg ik les van een tekenleraar die mij ooit beloonde met een tien op het eindrapport,voor het vak tekenen uiteraard. Hij was een Indonesië geboren jonge man met een snor, nog hipper en moderner dan wij scholieren die wel naar een als een rood bolwerk bekend staande middelbare school gingen maar bij schaduwverkiezingen voor het grootste deel op de VVD bleken te stemmen.

Op zekere dag had een leerling Sgt Pepper van The Beatles meegenomen want tijdens de tekenlessen werd altijd popmuziek gedraaid. Volgens onze leraar, zijn naam is Peter Kouthoofd, konden we beter naar We're only in it for the money luisteren van Frank Zappa & The Mothers of Invention. In de tijd dat ik de middelbare school doorliep had onze leraar een expositie in Groningen van een serie van 28 zeefdrukken, alle met een titel van één van de songs van het album Trout Mask Replica. Want hij was niet alleen een liefhebber van Zappa maar ook van The Captain.

Jaren later werd ik aan mijn oude en meest geliefde tekenleraar en aan deze expositie herinnerd toen ik in de lifthal op één van de verdiepingen van het H-gebouw van de Erasmus Universiteit Rotterdam een zeefdruk uit dezelfde serie ontdekte, de prent Veteran's Day Poppy (illustratie).

Gelukkig is het wereldwijde web groot en uitgestrekt zodat ik nu tijdens het schrijven via Grooveshark zit te luisteren naar en te genieten van het weerbarstige meesterwerk Trout Mask Replica.

zondag, december 19, 2010

Panoramafoto

Sinds kort heb ik ontdekt hoe ik panoramafoto's kan maken met mijn mobiel. Eigenlijk maakt het toestel losse foto's, gaat dan even rekenen en plakt alle foto's vervolgens aan elkaar. Dit is de L-hal van de Erasmus Universiteit Rotterdam. Hier gaat Francien Schraal volgend jaar misschien een voorstelling maken voor Erasmus Cultuur.

zondag, december 12, 2010

Metropolitan Opera in Pathé

In bioscoop Pathé op het Schouwburgplein wordt een opera vertoond die op hetzelfde moment live in de Metropolitan Opera in New York wordt opgevoerd. Een wonder van technisch vernuft en schitterend om te zien. Om half zeven Nederlandse tijd en half één 's middags in New York wordt er verbinding gemaakt met het beroemde operahuis in de Verenigde Staten dat als bijnaam The Met heeft.

De opera die wordt opgevoerd is Don Carlo van Verdi en de dirigent is onze eigen chefdirigent van het Rotterdams Philharmonisch, Yannick Nézet-Séguin. Een vier en een half uur durend spektakel over de zoon van de Spaanse koning Philips De Tweede, toentertijd zo'n beetje heerser van de wereld. Zoon Carlo raakt vertoornd als zijn vader trouwt met de voor hem bestemde bruid, de Franse prinses Elisabeth. Marina Poplavskaya, de Russische sopraan die deze rol speelt is ongetwijfeld de ster van deze uitvoering van de opera.

Vier en een half uur is wel een lange zit in de stoelen van de bioscoop en aan het einde moest ik vaak verzitten maar ik heb me geen moment verveeld gedurende de gehele opera. Prachtige muziek en prachtige zang. Wat een wonder dat dit tegenwoordig mogelijk is.

vrijdag, december 10, 2010

Aliefka Bijlsma: Mede namens mijn vrouw

Enigszins sceptisch begon ik aan dit boek dat gratis als ebook is te verkrijgen via de website van de schrijfster Aliefka Bijlsma. Een typische eigenschap van de mens, iets wat niks kost kan ook niks zijn. In Amerikaanse reclametermen: "There is no such thing as a free lunch" om aan te geven dat er altijd wel een addertje onder het gras zit als je iets voor niets krijgt.

De tweede moeilijkheid die me deed afvragen of ik dit boek uit zou lezen was dat ik voor het eerst een compleet boek zou lezen met de ereader van mijn nieuwe slimme telefoon, de Nokia N900. Ik had geen flauw idee hoeveel pagina's het boek heeft en was er niet zeker van of ik die allemaal achter elkaar zou willen uitlezen op het kleine scherm (wel groter dan het scherm van mijn vorige Nokia).

Maar het boek is echt zo'n boek dat je het liefst in één adem uit wilt lezen. Het verhaal van Melchior T. Steenbergen, de 59-jarige consul in Rio die niet inziet hoe de door hem zelf gefantaseerde wereld om hem heen langzamerhand in puin uiteen valt. Een tragikomische geschiedenis. Hij wordt bekeken door Nikki, een jonge assistente op het consulaat, en tegengewerkt door de tweede man, Tygo, de man zijn uiteindelijke val veroorzaakt. In zijn eigen visie is zijn val daarentegen de schuld van zijn vrouw, Leandra, die lijdt aan de geheimzinnige ziekte ME.

Terwijl wij als lezers en toeschouwers net als Nikki zien hoe Melchior zich krampachtig vasthoudt aan zijn oude leventje en zich verzet tegen een nieuwkomer als Tygo die blijkbaar niet snapt hoe het werkt op een consulaat en zich vasthoudt aan regels terwijl Melchior gewend is alles uit de losse pols en onderhands te regelen, heeft dezelfde Melchior niets in de gaten en ziet hij de onvermijdelijke val niet aankomen. Dat maakt het boek tot een tragikomedie die doet denken aan de rol van de consul in Under the volcano van Malcolm Lowry.

Gelukkig is het daar geen kopie of pastiche van. Het einde van de consul is juist oerhollands en vindt plaats op het strand van Scheveningen, vlakbij Den Haag waar Buitenlandse Zaken is gevestigd, en hij enige weken daarvoor over zijn ontslag te horen heeft gekregen. Naast het verhaal van de consul en als tegenwicht wordt de meer dramatische geschiedenis van Leandra verteld, haar strijd tegen de mysterieuze ziekte waar ze aan leidt.

Geen straf om dit boek van 268 pagina's op het scherm van mijn telefoon te lezen. Integendeel.

woensdag, december 08, 2010

Boodschappenlijstje

Soort van standaard-boodschappenlijstje met de boodschappen die eigenlijk altijd wel gedaan moeten worden, zonder duidelijke specificatie van wat voor groente of fruit. Getekend op het scherm van mijn telefoon met een foto als achtergrond. Daardoor is het een soort tijdschriftomslag geworden zoals van Andy Warhol's Interview. Die hadden vroeger ook altijd van dit soort gekrabbelde letters over een foto van een ster die aan de binnenkant van het bewuste nummer werd geïnterviewd. De ster op deze foto is natuurlijk Denise.

Het programma waarmee dit gemaakt is heet Pen Pen.