dinsdag, september 29, 2009

Hello friend!

Hello friend!
I would like to be your friend. I liked your profile on dating site be2.nl
If I have interested you, write to me on my email.
I shall tell to you more after your answer.
I with impatience look forward to your reply!
Embraces lonely girl!

maandag, september 28, 2009

Hoe gaat het met u geheimzinnige vreemdeling!

Ik leef in Rusland. Mijn tijd van 27 jaar.
Ik probeer om mijn satelliet van het leven met de hulp van Internet te vinden.
Ik plaatste voor zich als doel, om aan zich echtgenoot te vinden in het buitenland, aangezien de mentaliteit van Russische mensen zich in geen geval me tevredenstelt.
Aan me gaven zij uw elektronisch adres in „huwelijksagentschap“, dat met de plaatsen van kennissen samenwerkt.
Met de hulp van dit agentschap dat ik heb geprobeerd om mijn toekomstige echtgenoot te vinden!
De man geschikt op de huidige liefde en voor het eerbiedigen van vrouw, heeft alle kansen om mijn hart te veroveren!
Ik wil zeggen aan u „me zij onmiddellijk slechts ernstig van relaties, later voor de verwezenlijking van
gezamenlijke familie „interesseren.
Ik was niet gehuwd, zijn er geen kinderen, heb ik hoger onderwijs, en ik werk in de opslag van kleding.
Als mijn brief u interesseert, en u me zult beantwoorden, zal I met het genoegen ons contact voortzetten, en
met het genoegen zal ik ook meer over zich en aan mijn leven beschrijven.
Ik mijn foto naar verzend u in deze brief zodat u kon zien aangezien ik ik verschijn.
Aan me zal het u ook zeer interessant in de foto!! zien!
Ik hoop onze „BELANGEN“ zij wederzijds zullen zijn, en u me deze brief!! zult beantwoorden!
Als u uw en mijn tijd niet eenvoudig gelieve te besteden, als onze „BELANGEN“ niet samenvallen!

Opnieuw Ubuntu

Nadat mijn vrouw bijna een half uur lang had zitten wachten tot onze Windows XP laptop eindelijk was opgestart, enkel en alleen om even iets op internet op te zoeken, pakte ik opnieuw het Ubuntu-schijfje uit de kast en herinstalleerde ik Ubuntu op onze laptop. Ik had het er af gehaald na klachten van slome Windowsprogramma's, maar ook nadat Ubuntu verdwenen was bleef Windows sloom. Nu kunnen we weer lekker snel zoeken met de laptop dankzij Ubuntu. Ik moet alleen nog eens een nieuwere versie installeren, want ook Ubuntu gaat met de tijd mee en verandert razendsnel.

Illustratie: schermafbeelding van Ubuntu

zondag, september 27, 2009

RO Theater: Honger

De tweede voorstelling die ik zie van Sarah Moeremans en schreef ik over de vorige (Alleen in je wereld) dat ik het een gekke voorstelling vond, deze is zo mogelijk nog gekker. Ditmaal heeft het RO Theater haar uitgenodigd een voorstelling te maken en ze koos daarvoor een stuk uit 1901 van Nestor Tière, een sociaal-realistisch drama. Een gezin bestaande uit een vader en een moeder en drie kinderen waarvan eentje in het hospitaal ligt heeft het moeilijk de eindjes aan elkaar te knopen. Ieder moment kunnen ze door de huisbaas uit huis worden gezet, steeds krijgen ze een weekje uitstel totdat de maat vol is. De deurwaarder komt aankloppen en suggereert dat moeder nog altijd haar lichaam kan verkopen. Maar daarvoor is ze te braaf en te christelijk. Uiteindelijk steelt ze uit pure wanhoop een brood en als de politie komt om haar te arresteren slaan bij haar de stoppen door en verhangt ze zichzelf.

Deze draak van een stuk wordt doorsneden met komische acts en liedjes, begeleid op een toetsenbordje. Daarin lijkt de voorstelling op Alleen in je wereld waarin een soortgelijk procédé werd toegepast. Het contrast tussen het ouderwetse stuk met archaïsch taalgebruik van Nestor Tière en de tussenscènes is in dit geval veel groter. (Alleen in je wereld was door Sarah Moeremans zelf geschreven.)

Het duurt even voordat de voorstelling op gang komt. Er wordt zacht en bijna binnensmonds gesproken en het stuk kabbelt een beetje voort waar zelfs de luidruchtiger tussenscènes niets aan veranderen. Maar dan komt het verhaal op gang en wordt het spannender alhoewel de afloop van het verhaal uiterst voorspelbaar is. Ik heb erg genoten van de muzikant/huisbaas Vincent van der Valk, een jongen met spillebenen in een nauwsluitende zwarte spijkerbroek. Maar het stuk als geheel kon me toch niet echt boeien. De flyer suggereert een verbinding met de actualiteit van voedselbanken en hongerige 'nieuwe armen', maar die suggestie wordt niet echt waargemaakt. Het blijft een ouderwets stuk in een nieuw jasje, iets wat Alleen in je wereld niet had. De urgentie van dit stuk ontgaat me eerlijk gezegd. Lekker gek, maar gauw vergeten, mijns inziens.

zaterdag, september 26, 2009

Young Jean Lee's Theater Company: The Shipment

Het is alweer een tijdje geleden dat ik deze theatervoorstelling zag. De enige in De Internationale Keuze van de Schouwburg dit jaar. Ik werd ziek. Er waren weinig momenten dat ik kon. Dus helaas kwam het er niet van dit jaar. Vanavond ga ik naar het RO Theater (Honger) en dan is morgen de Internationale Keuze alweer afgelopen.

Een merkwaardige keuze vond ik het, deze voorstelling. Erg goed gespeeld, maar erg traditioneel in vorm en een mengelmoes van aan elkaar geplakte stukjes. Het begon met een stukje hiphopdans, toen een stuk standup-comedy, daarna een episch en vervreemdend stukje theater over de geschiedenis van een rapper en tenslotte een realistisch gespeeld absurdistisch stukje dat me deed denken aan De Kale Zangeres van Ionesco. Zoals gezegd waren de zwarte acteurs erg goed (ik noem het omdat dat het voornaamste issue in de voorstelling was, het zwart zijn) maar voor de rest vond ik er niet veel aan.

woensdag, september 23, 2009

Ernest Hemingway: Over de rivier en onder de bomen

Hemingway is een oude zeur. In ieder geval in dit boek. De oude kolonel (of oud, hij is net eenenvijftig geworden, bijna drie jaar jonger dan ik) brengt een bezoek aan zijn negentienjarige geliefde Renata in Venetië. Ze raken maar niet uitgepraat over hoe veel ze van elkaar houden. Dat moet uittentreure herhaald en herhaald worden. Misschien is het de naderende dood van de kolonel dat hij zo'n sentimentele ouwe zeur is. Hij heeft een verhaal over de oorlog dat hij kwijt moet en dat de jonge geliefde graag wil horen maar het duurt erg lang voordat het verhaal is verteld. "Verveel ik je niet?" vraagt de kolonel voortdurend en hoewel het meisje hem verzekert dat het haar niet verveelde, deed het mij dat op den duur wel. De man wordt langzamerhand zo onsympathiek dat je wenst dat hij uiteindelijk de pijp uit zal blazen wat uiteindelijk ook gebeurt. Een vervelend boek.

maandag, september 21, 2009

Grazia Deledda: Riet in den wind

Toch nog een boek van Grazia Deledda gevonden in het Leeskabinet en er is er zelfs nòg één. Het lijstje dat tevoorschijn komt als je zoekt op Deledda bevat eerst drie Nederlandse titels, dan een serie Italiaanse titels en aan het einde weer eens twee Nederlandse titels. Waardoor ik die laatste twee titels niet had gezien.

Het voordeel van ziek zijn is dat je een excuus hebt om in één dag een boek uit te lezen en dat heb ik met dit boek gedaan. De eerste dag van mijn ziekte had ik helemaal geen zin om te lezen, maar de tweede dag voelde ik me al iets beter en heb dit boek in één ruk uitgelezen. Het is een prachtig episch verhaal over Efix, een oude arbeider die een klein stukje land bewerkt voor de familie Pintor, waarvan nog drie zussen over zijn. De ouders zijn gestorven, de strenge vader en de lieve moeder Maria Christina, en de één na jongste zus is op een dag stiekem vertrokken is daarna op het vasteland (het boek speelt op Sardinië zoals alle boeken van Grazia Deledda) getrouwd en heeft daar een zoon gekregen, Giacinto. De drie zussen en de oude knecht wachten vol spanning op de zoon, die als een soort verloren zoon wordt ingehaald. Alleen de jongste dochter, Noëmi, heeft haar twijfels.

Het boek lijkt weinig op de andere boeken van Grazia Deledda die ik heb gelezen. Gebeurde in die boeken weinig of niets en speelde het verhaal zich voor een belangrijk deel in de hoofden van de hoofdpersonen af, dit is een avontuurlijk verhaal. De verloren zoon brengt de zussen op de rand van een bankroet en bijna moeten ze hun laatste stukje land verkopen aan hun vijandige neef, oom Pedru. Om boete te doen gaat Efix op pad als bedelaar met twee blinden en maakt tal van omzwervingen voordat in het verhaal (toch nog onverwacht) alles uiteindelijk toch nog op zijn pootjes terecht komt. Want "Het leven is lijden", volgens Efix en daar is dit boek het bewijs van. Efix sterft in vrede maar weet dat ondanks de goede afloop van dit verhaal het lijden van de overgebleven hoofdpersonen nog niet is afgelopen. Pas in het hiernamaals komt echt alles goed.

zondag, september 20, 2009

Julian Barnes: England, England

Dit boek verscheen in 1998 en speelt in een nabije toekomst van dat jaar. Maar Julian Barnes had vast niet gedacht dat hij met dit boek een satirisch boek schreef dat tien jaar later verrassend actueel zou blijken. England, England handelt over de identiteit van een natie en waar die uit bestaat.

De magnaat Jack Pitman van Pitco verzint op een dag samen met zijn ideeënvanger Jerry een vakantiepark dat heel Engeland samenvat op één kleiner eiland, het Isle of Wight. Onder de noemer dat mensen liever kijken naar een kopie dan het origineel en is het niet een stuk handiger als alle highlights van Engeland dicht bij elkaar liggen zodat ze in één dag allemaal te bezichtigen zijn? Dat is de essentie van het boek. Het onderliggende verhaal over Martha en Paul en hun coup om England, England over te nemen is bijzaak in het boek. Het draait om de ideeën en om de waanzinnige karakters, zoals dat van Jack Pitman zelf, zijn historicus Max, de koning van Engeland en zijn vrouw, de koningin.

Jack Pitman bouwt een Engeland dat al gauw succesvoller wordt dan het oude Engeland dat onder de naam Anglia wegkwijnt en vergeten wordt. Max de historicus schrijft de mythen die het nieuwe Engeland van zijn historische achtergrond moeten voorzien, de koning gedraagt zich als een rokkenjager om Lady Godiva in bed te krijgen. Julian Barnes speelt een intrigerend spel van verdubbeling, echt vs namaak, geschiedenis vs mythe en kunst vs vervalsing.

Het onderliggende verhaal volgt Martha Cochrane, zijn rechterhand en kortstondige opvolger, van jeugd tot aan haar ouderdom, haar seksuele avonturen, haar cynisme. Maar zij is meer rode draad dan hoofdfiguur in deze kostelijke satire waarin alles draait om de megalomane Jack Pitman.

zaterdag, september 19, 2009

Mexicaanse griep

Al enige dagen geveld door de Mexicaanse griep.

woensdag, september 16, 2009

Dr Knock in Zevenkamp

Ondertussen zijn er ook al een stuk of vijf repetities geweest van Dr Knock, het stuk van Jules Romains dat ik bij toneelgroep Tatio in Zevenkamp aan het regisseren ben. Vooralsnog werk ik aan het vormgeven van de rollen. Ik merk dat dit een groep is die een andere manier van regisseren gewend is dan de manier waarop ik het doe, maar ik heb het idee dat dat ze niet minder enthousiast maakt. Toch roept mijn werkwijze soms ook vragen op. Vooral omdat ik het stuk tamelijk abstract wil zetten. Geen kamers vol stoelen en tafels, geen deuren.

Afgelopen maandag werkte ik aan de eerste scène en toen begonnen ze wel in te zien dat stoelen en tafels ook helemaal niet nodig zijn om een grappige scène te maken. Ik had helaas twee zieken of afwezigen en zelf ben ik vandaag ook niet helemaal lekker. Wellicht toch aangestoken door de Mexicaanse griep van mijn jongste dochter die dit weekend 41 graden koorts had. Bij mij is de temperatuur vandaag nog niet hoger gekomen dan 37,6.

Foto: Louis Jouvet, Franse acteur die meerdere malen Dr Knock heeft gespeeld, in het theater en in twee filmversies.

zondag, september 13, 2009

De jas van mijn vrouw

Als ik 's ochtends naar mijn werk fiets zie ik vaak een vrouw die De Jas Van Mijn Vrouw draagt, fietsen op een vouwfiets. Het is natuurlijk niet echt De Jas Van Mijn Vrouw, maar het is dezelfde jas in een andere maat. De vrouw is korter en steviger dan mijn vrouw en draagt een bril zonder montuur. Ze lijkt op weg naar haar werk, net als ik. Ik heb haar eens zien staan op Station Blaak, wachtend op een trein richting Dordrecht. Dus waarschijnlijk is ze een forens die dagelijks vanuit het zuiden per trein komt aangereisd waarna ze op haar vouwfiets naar het oosten fiets, door onze wijk. Op een keer had ze De Jas Van Mijn Vrouw opgefrommeld onder de bagageklem van haar vouwfiets, het was een warme dag en een jas was niet nodig.

Ze is lang niet zo mooi als Mijn Vrouw en De Jas Van Mijn Vrouw staat haar lang zo mooi niet als dat-ie Mijn Vrouw staat. Waardoor ik het bijna een belediging vind dat ze dezelfde jas draagt en hem onder haar bagageklem frommelt, terwijl het natuurlijk haar goed recht is zo'n jas te kopen en te dragen en er mee te doen wat ze wil. Maar toch.

zaterdag, september 12, 2009

Rondom de tafel

Waren er tijdens de vorige repetitie twee zieken, ditmaal is alleen de hoofdrolspeelster, De Mooie Onbekende, vanwege een belangrijke afspraak pas laat op de repetitie. Vorige week hebben we het begin van het eerste en het derde bedrijf uitvoerig geoefend en hebben we voor die twee scènes een mise-en-scène gemaakt.

Dit keer zitten we rond de tafel onder leiding van onze dramaturg, Dokter Kees. Het is een goed en heel zinnig gesprek. We bespreken een aantal rollen vrij uitvoerig (o.a. Rosel) en praten over wat we niet en wel van het stuk begrijpen, over de inhoud van het stuk, wat het voor ons betekent. Wat me opvalt is dat iedereen een behoorlijk gelijkwaardig aandeel in het gesprek heeft. Ook is er nergens twijfel over het belang om dit stuk te spelen. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik min of meer bij toeval zo'n goede groep spelers bijeen heb weten te brengen.

De rol van Dokter Kees in het geheel krijgt ook steeds meer en steeds duidelijker vorm. Ook mijn idee om hem bij het proces te betrekken vind ik een gelukkige keuze. Waar ik zelf meer van het doen en proberen en zoeken en improviseren ben, weet hij een helder kader te scheppen en daarmee alles richting te geven. Voor de twee 'stille' scènes in het stuk worden we door de spelers op ideeën gebracht waarmee we volgende week aan de slag kunnen.

woensdag, september 09, 2009

Fietsborden 2



Fietsborden 1

Onderweg kom ik heel wat borden tegen die me de weg wijzen.




Op de fiets IVb


Ik zoef over het fietspad en ga naar mijn gevoel ongelooflijk hard totdat ik word ingehaald door een wielrenner die nog sneller gaat. Ik heb zondag een racefiets nodig, flitst het door mijn hoofd. Ik fiets 's-Gravezande voorbij en kom tot stilstand in Monster. Daar is een restaurant waar koffie is en een druivengebakje. Ik ga zitten op het terras en even later komen er ook twee wielrenners langs. Even bedenk ik me dat het een idee zou zijn om even te voelen hoe zwaar hun fietsen zijn in vergelijking met de mijne maar ik zie er van af. Het waait veel te hard om te fietsen, zegt één van de mannen. Daar heeft hij gelijk in. Je moet hoe dan ook opnieuw een keer tegen de wind in.

Maar eerst rijd ik met grote snelheid richting Scheveningen en Den Haag. In Scheveningen neem ik nog een verkeerde afslag en beland in de haven, maar daarna gaat het goed. Ik kom langs plaatsen in Den Haag waar ik nooit eerder geweest ben, rijd langs ambassades in villawijken. Soms kom ik ineens op een voor mij herkenbare plaats. Zoals bijvoorbeeld de Denneweg. Maar ik kom ook bij de Kerkhoflaan, een locatie waar ik nooit eerder ben geweest maar die ik heb gebruikt in mijn stuk Tot het einde. Naar aanleiding van het gedicht Awater van Martinus Nijhoff (geboren in Den Haag) waarin de ik-figuur bloemen brengt naar zijn moeder op de Kerkhoflaan. Ik slinger door de stad en het lijkt alsof ik alle kanten op ga.

Bij het Centraal Station hoop ik de volgende route te vinden. Ik ben in Den Haag overgestapt op de Midden Nederland route (LF4, Den Haag-Enschede) en ik moet het begin van de Prinsenroute zien te vinden. Ik fiets door het Haagsche Bos en heb het gevoel dat ik helemaal de verkeerde kant op ga. Dat is waarschijnlijk ook zo. Ik fiets terug naar het Centraal Station en rijd dan in de richting van het station Hollandsch Spoor. Daar vind ik al snel een bordje vlakbij een Shoarmazaak. Ik koop een broodje shoarma, fiets richting Rijswijk en neem op een grasveldje bij een watertje plaats en eet een hapje. Behalve het stuk langs de Nieuwe Maas gaat alles nog goed.

Ik fiets verder richting Delft, langs de Delftse Vliet. Even overweeg ik nog om langs De Gitarist van Het Gebroken Oor te rijden om daar een kopje koffie te drinken, maar ik heb net gepauzeerd en rijd door. In Delft ben ik vermoeid. Ik doe het even rustig aan voordat ik opnieuw tegen de wind in moet, richting Den Hoorn en Schipluiden. Dat is inderdaad een heftig stuk. Langs de Hoornse kade en Tramkade gaat het recht tegen de wind in. In Schipluiden koop ik een krentenbol bij de plaatselijke bakker en rust even uit. Bij de Vlaardingse vaart gaat het iets makkelijker en dan ben ik eindelijk terug in Vlaardingen. Daar koop ik een müeslireep bij het station Vlaardingen-Oost en dan kan ik terug met de wind mee.

Ik kies de kortste weg door de stad Schiedam maar dat is niet de meest gelukkige keuze. Overal stoplichten dus overal stoppen. Ik had beter de heenweg kunnen nemen langs de fietspaden. Maar ik heb opnieuw bijna een hele dag gefietst en ben steeds minder moe.

dinsdag, september 08, 2009

Op de fiets IVa


Naast wat korte tochten zoals zo snel mogelijk naar Capelle aan den IJssel en terug (2 x 3 km) en een tochtje naar Vlaardingen op een woensdagavond waarop niet gerepeteerd wordt (waar ik de meest smerige koffie drink die ik ooit heb gedronken in een café in Schiedam) is mijn laatste grote tocht een tocht naar Hoek van Holland en via Den Haag, Delft, Schipluiden en Vlaardingen terug naar Rotterdam. Opnieuw zo'n tachtig of negentig kilometer. Het is de laatste vrijdag voordat het zover is, de Etapas tour in Oosterhout.

Ik vertrek om een uur of acht en volg dezelfde route als de woensdagavond eraan voorafgaand. Dus ik weet de weg. Maar er staat een stevige wind en die wind staat helaas de verkeerde kant op. Tot in Vlaardingen valt het mee maar de route door het bos naar Maassluis is behoorlijk pittig. Ik hoop dat de route me langs de nieuwe witte kerk van Maassluis voert, maar dat is niet het geval. Ik verdwaal eerst in Maassluis. Nergens kan ik vinden hoe de route verder gaat totdat ik ontdek dat ik eerst een stukje terug moet om dan met een slinger het fietspad langs de Nieuwe Waterweg te nemen. Daar slaat de wind in alle hevigheid toe. Twee fietsers met de wind mee komen van de andere kant en racen me voorbij.

Ik besluit om als ik in Hoek van Holland aangekomen ben mezelf te belonen door de dezelfde weg terug te fietsen. Dan hoef ik niet naar de weg te zoeken en ben ik lekker snel weer thuis. Maar eerst moet ik in Hoek van Holland een kop koffie zien te vinden. Op een kaart langs de weg staan twee koffiekoppen getekend. De eerste gelegenheid is gesloten. De tweede is een strandpaviljoen. Ook dat is dicht. Een man die bij de achterdeur rondhangt vertelt me dat hij ook staat te wachten tot het etablissement opengaat. Het is een uur of tien. Maar een eindje verderop, in het centrum van 's Gravezande is markt, zegt hij, en daar is ook ongetwijfeld een café open.

Ik fiets in de door hem aangegeven richting. Ik ben nu sinds Maassluis overgestapt op het de Noordzee-route (LF1, Den Helder-Sluis). Ik begon op de Stedenroute (LF2, Amsterdam-Brussel), volgde daarna de Prinsenroute (LF11, Den Haag-Breda) en stapte in Vlaardingen over op de Maas- en Vesting-route (LF12, Maassluis-Nijmegen). Nu heb ik ook de wind mee en ik kom terug op mijn besluit terug te fietsen. Ik rijd naar Den Haag met de wind in de rug.

maandag, september 07, 2009

De Kracht van de Nautilus


De voorstellingen tijdens de Wereldhavendagen zitten er op. Twee middagen lang heb ik lekker meegevaren op een bootje en ik heb er een lekker kleurtje van gekregen. De voorstelling heette volgens de borden van het Havenmuseum opeens De Kracht van de Nautilus. Ook een goede titel, misschien zelfs beter dan Het Geheim van de Nautilus, want dat geheim werd tijdens de voorstelling niet onthuld.

Ik kijk er met veel plezier op terug. Ik heb lekker gewerkt met de twee mannen die de expeditie naar de Nautilus leidden, zij hebben het goed gedaan. Moeilijk acteren met twee scheepstoeters, mooi was het wel. De voortdurende botsing van onecht en echt kon mij echt bekoren.

Werd er tijdens de eerste dag steeds met één boot gevaren (minder dan twaalf bezoekers), de tweede dag waren steeds twee boten vol (twee keer zoveel bezoekers). Vooral de scène met Gabriëlle op het bootje was erg ontroerend (zie foto), verder was het vooral erg grappig. De sirenes, de schipbreukeling en de kooplui en kapitein Nemo die steeds weer op een andere plek opdook. De dodenakker zag er erg mooi uit, met de zwarte figuren met zwarte vlaggen.

Meer foto's? Klik hier!

vrijdag, september 04, 2009

Op de fiets III

Het fietsverhaal is nog niet af. Op de tweede zondag (23 augustus jl) rijd ik van Rotterdam naar Breda. Nu heb ik problemen met de afgesloten spoorwegovergangen. De eerste is aan de zuidkant van Dordrecht, die was ook al afgesloten toen ik de week er voor probeerde hem over te steken. Toen vertelde een groot geel bord dat dat de dinsdag er op voorbij zou zijn. Niets is minder waar. Een nieuw bord laat weten dat vanaf afgelopen vrijdag tot en met komende dinsdag de overgang opnieuw is afgesloten. Ik rijd om en rijd verder zonder me al te veel zorgen te maken.

Maar tegen de tijd dat ik trek krijg in koffie en ik weet dat tankstation De Zuidpunt, onder Dordrecht en vlakbij de Moerdijkbrug, dicht in de buurt is, kom ik opnieuw bij een afgesloten spoorwegovergang. Hier houdt de weg gewoon op. Nergens een bord om de argeloze fietser of autorijder te waarschuwen. Ik moet weer terug. Ik vrees dat ik helemaal terug moet naar Dordrecht, maar dat valt gelukkig mee. Ik rijd een kilometer of twee om, schat ik. Langs een saaie snelweg met tegenwind maar ik kom toch al snel bij de brug over het Hollandsch Diep. En ik drink eerst een koffie bij het tankstation, net als de week er voor.

De week er voor sloeg ik rechtsaf richting Roosendaal, nu ga ik links richting Lage Zwaluwe. Op deze weg wordt ik voor het eerst ingehaald door een wielrenner. Dat is een goed teken, ik ben al uren op weg en nog door niemand ingehaald. Ik heb het tempo er goed in zitten. Ik probeer de wielrenner bij te houden, dat kost me echter teveel energie.

In Lage Zwaluwe is een café open maar ik vind het nog te vroeg om te pauzeren. Ik fiets door. Ik kom in Hoge Zwaluwe, door zeggen ze me dat in Wagenberg een geopend café is. In Wagenberg vind ik geen geopend café en ik fiets weer door. In Terheijde pauzeer ik voor de kerk, op een ongeloofljk saai pleintje tegenover de Lidl. Daar eet ik mijn boterhammen naast de bushalte. Ik stap weer op de fiets en kom onmiddellijk, na nog geen twee minuten fietsen, een geopend café tegen, De Zevende Hemel. Maar nu is het te laat.

Om acht uur vertrokken kom ik rond half twee in Breda aan. Zo'n tachtig kilometer heb ik gefietst. Vijf en een half uur, zo'n 14,5 km per uur gemiddeld, pauzes niet meegerekend. Niet slecht, maar het moet beter kunnen. Als ik woensdagavond naar de band rijd, wat ik de woensdag voor deze rit heb gedaan, rijd ik zo'n negentien kilometer per uur, heen en terug ongeveer even snel. Maar dat is maar twee keer één uur fietsen met een lange pauze er tussen. Op vrijdag 28 augustus wil ik nog een laatste trainingsrit doen. Maar eerst doe ik op woensdagavond de 26e nog een tussenrit naar Vlaardingen en terug.

Het Geheim van de Nautilus

Sinds de vakantie lukt het me nog niet echt goed dit blog bij te houden. Ik beleef gewoon te veel om het tussendoor allemaal te kunnen opschrijven. Ik heb bijvoorbeeld nog niets geschreven over Het Geheim van de Nautilus, een project van Het Lage Licht dat dit weekend speelt op de Wereldhavendagen. Daarom nu even snel de flyertekst:

Het geheim van de Nautilus

Frank heeft zijn oom professor Aronax overgehaald op zoek te gaan naar de Nautilus, de duikboot van de roemruchte kapitein Nemo.
Het wordt een reis vol ontmoetingen, ontberingen en vragen.
Wat denkt Frank eigenlijk te vinden in de Nautilus? En waarom is professor Aronax bang voor kapitein Nemo?

‘Het geheim van de Nautilus’ is een productie van Het Lage Licht en het Havenmuseum.

Tekst: Willy Hilverda, regie: Minnekus de Groot en Fedde Spoel, dramaturgie: Kees Deenik, Kleding; Coby Burggraaf.
Spel: Ingvild Ariëns, Pim Dumas, Jan Oomen, Hedy van Kouwehove, Coby Burggraaf, Bas Bonnier, Sabina Eijsenring, Kees Deenik, Peter Weeting, Danielle Vos en Minnekus de Groot

Op zaterdag 5 en zondag 6 september kunt u Frank en professor Aronax vergezellen op hun zoektocht naar de Nautilus.
Inschepen op beide dagen om 12.45, 14.30, 15.30 en 16.30 uur bij de Kraneschipbrug.
Een kaartje kost € 5,50.
U kunt de kaartjes reserveren via de website www.wereldhavendagen.nl onder excursies.
Kaarten zijn af te halen bij het Reisbureau op de Wilhelminapier, bij Hotel New York.
Vanaf de Wilheminapier kunt u de pendelboot nemen naar de Leuvehaven.

Deze voorstelling is mede mogelijk door de Dienst Kunst en Cultuur van de Gemeente Rotterdam en het Havenmuseum.

woensdag, september 02, 2009

Mike en Thomas: Seks, drugs en hoogbarok

Op dinsdagavond zie ik in theater Walhalla de allereerste tryout van Seks, drugs en hoogbarok, de nieuwe show van Mike en Thomas. Ze lezen van papier en de theaterdirecteur waarschuwt ons dat we ons geld niet terug zullen krijgen, maar ik het is lang geleden dat ik zo heb gelachen in het theater. Als klap op de vuurpijl krijg ik tijdens de voorstelling Thomas nog op schoot ook. Een geweldige avond, een weergaloze show in het liefste theater van Rotterdam. Ik ben benieuwd hoe de show is als-ie 'af' is. Hoe die zich ontwikkelt. Misschien ga ik nog een keer.