woensdag, augustus 29, 2012

Straatfotografie

Ook tijdens onze vakantie maak ik foto's op straat. In dit en in de komende berichten een kleine selectie van de meest geslaagde foto's. Dit jongetje fotografeerde ik in Nancy op Place Stanislas.

dinsdag, augustus 28, 2012

Bourgondisch eten



Natuurlijk wordt er tijdens de vakantie weer bijzonder weinig gekookt door onszelf. Helemaal niet, eerlijk gezegd. Geen enkele keer hebben we zelf inkopen gedaan en een maaltijd bereid. Maar iedere dag moet er gegeten worden.

Ondertussen zijn we aardig getraind in het vinden van een restaurant. Niet meer eindeloos zoeken maar snel beslissen. Aan de hand van de kaart, de prijzen of aan de hand van het uiterlijk van de klandizie. Soms met behulp van internet als er wifi is. Dan zoek ik naar een tip van de Lonely planet.

Het meest vreemde restaurant dat we op die manier vinden is het kaasrestaurant La bouche a l'oreille in Nancy waar de kaaslucht op ons drukt en bijna verstikkend is als een dikke deken, en naast Frans eten we regelmatig Italiaans.

Tijdens het festival Chalon-dans-la-Rue eten we op de festivalterreinen bij de cateraars die in tenten met simpele middelen allerlei lekkers tevoorschijn toveren. Vooral de pizza's bij De Docks zijn heerlijk, het eten bij Madame Suzy is iets minder van kwaliteit. Maar gezien de mate waarin iedereen zijn best doet mag dat de pret niet drukken. Zij hebben geen complete keuken tot hun beschikking.

Het allerlekkerst eten we in Chalon bij Chez Jules en het is een schande dat ik na een paar dagen alweer vergeten ben wat ik er at. Na lang zoeken in de uithoeken van mijn geheugen en met hulp van mijn lief weet ik het te reconstrueren: een tartare de volaille en rundvlees met een saus van blauwe kaas.

Tortellini met tonijn eet ik in Besancon (foto) bij een winkel in Italiaanse en Corsicaanse delicatessen die op de Rue Bersot een terrasje heeft, en mosselen met rijst in Chalon bij Via Roma. Dat laatste was na lang zoeken naar een restaurant (zie het vorige bericht). Maar toen we eenmaal in de Rue Strassbourg waren hoefden we niet lang meer te zoeken.

Soms eten we iets simpels en goedkoop in een toeristische eetgelegenheid maar meestal valt dat tegen. In Cluny bij La Nation zijn het vlees en de frites lekker maar is de sla halfwarm en verlept. Over de pannenkoeken in Dijon heb ik al geschreven.

In Bray eten we in La Grange Finot midden op het platteland. Een dag eerder zijn we daar met hulp van de wispelturige navigatie langdurig verdwaald. Daar eet ik echt op zijn boers een groot stuk rundvlees met een overheerlijke mosterd.

Het laatste avondmaal genieten we in het lege restaurant Miam-miam. Een soort van versierde boterham. Eenvoudig en lekker. Op de mijne ligt een specialiteit van de streek. Een rookworst die luistert naar de naam Morteau.

Al met al een lekkere Bourgondische vakantie.

maandag, augustus 27, 2012

Op zoek naar eten


De dame achter de bar van Au cheval blanc, het enige restaurant in St Boil ziet er vermoeid uit. Het is een spichtige dame met een bril met een al even spichtig montuurtje. 'Complet. Désolé,' zegt ze als ik vraag of we hier kunnen eten. Je bent helemaal niet désolé denk ik. We blijven nog wat dralen want vreemd genoeg is de eetzaal helemaal leeg. Er is geen enkele gast te zien behalve de man en vrouw die aan de voorkant op het terras zitten te roken. 'Het terras zit helemaal vol en ik ben maar helemaal alleen', voegt ze toe als ze begrepen heeft dat we een verklaring wensen. Dan zie ik dat aan de achterkant nog een terras is en dat daar inderdaad gasten zitten te eten. Ik vraag haar waar in de buurt we zouden kunnen eten. 'Buxy!' antwoordt ze weer even bits. We keren terug naar onze Fiat en gaan op weg.

In Buxy heb ik op de heenweg een restaurant gezien, Aux années vins, midden in het dorp. We bestuderen de kaart die buiten hangt. Het is er enigszins prijzig maar we besluiten toch maar naar binnen te gaan. Het terras op de binnenplaats is helemaal leeg en verlaten en het geheel ziet er gesloten uit. Op een bord bij de ingang is te lezen dat ze tot kwart over negen open zijn. Het is nu vijf over.

Drie mannen en een vrouw zitten op het dorpsplein voor het café te drinken. Een man met lang piekerig haar is net midden in een verhaal dat hij met veel enthousiasme en gebaren brengt. Ik wacht even om mijn vraag te stellen, de man maakt zijn zin af en dan kijken ze alle vier naar mij op vanuit hun terrasstoeltjes. Er is nog een restaurant om de hoek vertelt de oudste. Direct om de hoek na het stopbord.

Achter het raam van de bar-brasserie Le Bacchus zit een man grote slierten spaghetti in zijn mond te proppen. Zijn grauwe T-shirt vol vlekken is even smerig als de wijze waarop hij zit te eten. Ook deze eetzaal is verlaten. Maar we kunnen hier eten, zegt de vieze man. Voor de vorm gaan we zitten en bestuderen de kaart. Ik kan de letters niet goed lezen maar neem niet eens de moeite mijn bril te pakken. Als we de zaak verlaten vraagt de man op enigszins agressieve toon 'Pourquoi?' We doen of we niet genoeg Frans kunnen om het uit te leggen, stamelen wat onduidelijke woorden in het Nederlands en verlaten de zaak.

In de Rue Strassbourg in Chalon-sur-Saone zijn restaurants in overvloed. Al snel zitten we aan tafel bij Via Roma, worden verwelkomd door een vriendelijke dikkerd, bediend door een wonderschone jongedame in een ultrakort rokje, zo weggelopen uit 1001 nacht, en eten we een lekkere Italiaanse maaltijd.

zondag, augustus 26, 2012

Notre Dame de la Nativité


Op een bijzonder hete dag lunchen we op een grasveldje bij het Romaanse kerkje van Malay uit de elfde of twaalfde eeuw. Eén van de mooiste van de streek waarin een groot aantal Romaanse kerken te vinden zijn. Het heet de Notre Dame de la Nativité,

dinsdag, augustus 21, 2012

Cluny

In Cluny zitten we op het terras van een klein cafeetje op een straathoek. Naast ons zit een familie koffie te drinken. Stiekem maak ik een tekening van de vrouw die ik ervan verdenk de moeder te zijn zoals ze alles in de gaten houdt.

vrijdag, augustus 17, 2012

Gengoux


Ook in St. Gengoux zitten we op een terras. Ook daar maak ik een tekening.

donderdag, augustus 16, 2012

Slaap

Mijn lief slaapt. Het is één uur 's nachts. Het is donker in de slaapkamer. Voor de zekerheid doe ik het licht in de douche niet aan om haar niet wakker te maken. In plaats daarvan doe ik het licht aan in de slaapkamer van onze jongste dochter. Die is er toch niet.

Ik ben bezweet na de reis. Met bus, met trein, met metro en fiets. Ik weet dat mijn lief morgen vroeg op moet dus doe ik zo stil mogelijk. Nadat ik mijn zweet heb weggenomen met een washandje glijd ik naast haar in bed. Voordat ik kan gaan liggen neem ik eerst het boek weg. Dat ligt op mijn kant van het bed. De gelezen pagina's onderop, het kaft naar boven. Ik leg het op het voeteneind aan haar kant. De volgende ochtend zal ik het op de grond horen vallen als ze opstaat.

Ik vis mijn T-shirt van onder mijn kussen vandaan. Trek het aan. Nu lig ik zo stil mogelijk naast haar. Ik hoor de geluiden van haar slaap. Haar adem, soms een kort snurken. Van tijd tot tijd is er een spiervertrekking. Ze draait zich om. Even hoop ik dat ze wakker zal worden omdat ze merkt dat ik ineens naast haar lig. Haar been raakt het mijne maar ze wordt niet wakker. In stilte wacht ik af. Zal ze ontwaken? Of toch niet? Ik beweeg zo weinig mogelijk en voel mezelf verstijven. Mijn knie doet een beetje pijn. Maar ik wil niet gaan verliggen. Verwacht dat ik me toch zal moeten omdraaien. Maar zonder dat ik het zelf in de gaten heb val ik ook in een diepe slaap.

dinsdag, augustus 14, 2012

Alexandre Dumas père: Le comte de Monte-Cristo

Eén van de voordelen van een e-reader is dat je op je vakantie een dik boek van 1200 pagina's kan meenemen zoals Le comte de Monte-Cristo van Alexandre Dumas. Ditmaal geen pocket van Simenon maar de vier delen dikke pil uit de negentiende eeuw. Ooit twijfelde ik over de tweeduizend pagina's van Don Quichotte, nu hoeft dat niet meer.

Ik was al enige tijd nieuwsgierig naar de graaf. Zeker na het zien van de film Old Boy met duidelijke verwijzing naar het verhaal van Edmond Dantes en na de moord op de kraker Louis Sévèke die mails ontvangen had van iemand die zich Edmund Dantes noemde. Ook de lovende woorden over dit boek van boekenman Pieter Steinz in de Tros-nieuwsshow wakkerden mijn interesse aan.

Nu heb ik het dan eindelijk gelezen en ieder woord van lof is geen woord teveel gezegd. De graaf van Monte-Cristo is net als Don Quichotte een boek dat alles heeft. Je vindt er spannende scènes regelrecht afkomstig uit de stukken van Shakespeare, een Sherlock Holmes-achtige misdaadroman, prachtige aforismen en metaforen die zo uit de pagina's gelicht kunnen worden en in een citatenboek geplaatst.

Tegelijkertijd zijn er een groot aantal intrigerende karakters. In eerste instantie natuurlijk de graaf zelf die begint als een arme maar eerlijke zeeman, onterecht in de cel belandt, daaruit weet te ontsnappen en een schat vindt, waarna hij terugkeert, eerst onder het pseudoniem Sinbad de Zeeman, later als de graaf van Monte-Cristo, een naam met een duidelijke verwijzing naar de calvarieberg waar Jezus stierf om later weer op te reizen.

Maar ook zijn tegenstanders zijn alle geweldig mooi uitgewerkte karakters. Gelukkig voor de graaf hebben ze allen een zwaar besmet verleden waardoor het bij ontdekking van de zonden uit het verleden een stuk gemakkelijker wordt om wraak op ze te nemen. Allereerst is er Danglars, de jaloerse rivaal van Edmond Dantes, dan is er Fernand, de man die net als Edmond verliefd is op Mercédes, en Caderousse, de buurman en later herbergier, een tamelijk domme maar ook sluwe tegenstander. Tenslotte Villefort, de man die Dantes naar het gevangeniseiland If stuurt omdat anders zijn vader veroordeeld zou worden, een man aan wie hij eigenlijk een enorme hekel heeft.

Deze Noirtier, de Napoleontische vader van Villefort, is door apoplexie is getroffen en alleen nog in staat om zijn ogen te bewegen om zijn mening te kennen te geven. Hij wordt vervoerd in een rolstoel maar zelfs in deze gebrekkige en gehandicapte toestand is hij een waardig tegenstander voor zijn zoon en schoondochter met hun snode plannen om hun dochter uit te huwelijken aan de zoon van de baron d'Epinal die jaren geleden door Noirtier eigenhandig is gedood in een duel.

Een prachtige scène is de scène waarin Caderousse en zijn vrouw overleggen of ze hun gast wel of niet in zijn slaap moeten vermoorden, een scène die doet denken aan Macbeth die met zijn lady overlegt of ze de koning moeten vermoorden. Later sterven er in het huis van Villefort verschillende personen, de ouders van zijn eerste vrouw, een bediende, allen door gif vermoord waardoor het lijkt of het huis vervloekt is.

Sommige gedeelten van het boek zijn nogal ongeloofwaardig en hier en daar hangt het verhaal van onwaarschijnlijk toeval aan elkaar maar dat stoort niet echt. Wat opvalt is hoe belangrijk eer voor de personages is. Voor de eer zijn ze makkelijk bereid de hand aan zichzelf te slaan. In eerste instantie willen ze het liefst duelleren met hun opponent maar als dat geen oplossing is is zelfmoord de uitweg. Wat mij nogal verbaasde omdat ik altijd begrepen heb dat alleen god het leven mag terugnemen van degenen aan wie hij het gegeven heeft.

Hoe meer het boek vordert hoe groter en goddelijker de figuur van de graaf van Monte-Cristo wordt. Hij voelt zich hoe langer hoe meer de hand van god, de man die de wraak van de heer moet uitvoeren. Maar toch weet een vrouw hem ervan te weerhouden haar zoon te doden, de vrouw die ooit zijn geliefde was en nu met een ander is getrouwd. Als dan ook door toedoen van de graaf een kind sterft komt de graaf tot inkeer. Hij voelt dat hij zijn hand heeft overspeeld en begint dan meer en meer te zinspelen op zijn verdwijning.

Die verdwijning komt onherroepelijk. Het einde van een ongelooflijk rijke avonturenroman. Rijk aan verhalen, rijk aan ideeën, rijk aan personges.

maandag, augustus 13, 2012

Short


Het korte gedicht "Short" van de Engelse dichter W.H. Auden, lang geleden door mij op muziek gezet voor een theatervoorstelling. Gespeeld door Het Gebroken Oor met een clip van de Katzmannen Willem, Frans en Fedde.

zondag, augustus 12, 2012

Tsjechov: de eerste echte



Op vrijdagavond spelen we de eerste echte voorstelling van 3 x Tsjechov. Echt omdat het de eerste betaalde voorstelling is. Na een drietal tryouts, waarvan twee in kleine theatertjes, en nadat gedeelten van de voorstelling eerder zijn gespeeld op het Tsjechovfestival, het ATFR en het Monologenfestival. De eerste echte huiskamervoorstelling had in juni plaats zullen vinden maar die ging vanwege familieomstandigheden niet door. Nu spelen we voor het eerst bij mensen thuis.

We zijn beiden behoorlijk nerveus alhoewel we van te voren drie maal goed hebben gerepeteerd. Ik merk dat ik op de weg er naar toe een erg droge mond heb. Dat is een teken dat ik zenuwachtig ben. De route zit in mijn telefoon en ook het adres maar vlak voordat ik arriveer valt mijn telefoon uit. Geen stroom. Gelukkig weet ik het adres uit mijn hoofd en vind ik het toch nog makkelijk en ik ben te vroeg. Ik ga vlakbij in een parkje zitten, onderaan een heuvel, pak mijn gitaar uit en speel mijn liedje nog eens door. Dan fiets ik naar de flat waar we moeten spelen terug en daar wacht mijn medespeelster al voor de deur. Ook zij bekent nerveus te zijn. We bellen aan en de deur gaat open.

's Ochtends hebben we nog een klein aantal aanpassingen gedaan, met name in mijn monoloog Onheil, en we hebben de volgorde van de drie verhalen gewijzigd. Maar beide zijn we ervan overtuigd dat we na ons zomerreces beter zijn gaan spelen. Meer rust en minder zorgen over de tekst. 's Middags heb ik nog een bord gezaagd en geschilderd en een fles theaterwodka gemaakt. We zijn goed voorbereid.

We spelen voor een publiek van acht. Een echtpaar dat 59 jaar getrouwd is, hun kinderen en hun echtgenoten. We moeten even wachten tot de laatste toeschouwer is gearriveerd en dan is het zover. We kleden ons om in een zijkamertje, gaan vanwege de zenuwen allebei voor de laatste keer nog eens naar het toilet en dan zit iedereen klaar en kunne we beginnen.

Het gaat heel goed, we zijn geconcentreerd, maken geen tekstfouten en vergeten niets. Ik geloof niet dat we ooit eerder zo foutloos hebben gespeeld. Ook ons publiek is enthousiast. Vindt de verhalen erg mooi, maar wat wil je, Tsjechov, die kon er wat van.

De voorstelling 3 x Tsjechov is nog steeds te koop. Meer informatie.

donderdag, augustus 09, 2012

Chalon dans la Rue: laatste dag (zondag)

Prise de pied: Cours toujours
Sympathieke voorstelling, opnieuw een jongeman en een meisjesachtige vrouw (op de foto hierboven) met twee knolletjes op het hoofd, acrobatiek en muziek. Ditmaal een jongedame met een accordeon die door haar vriend of man wordt opgetild terwijl ze haar melodietje blijft spelen. Van tijd tot tijd wordt de tijd stilgezet, gaat vooruit of achteruit, de spelers bewegen mee heen en weer, versnellen en vertragen. Erg knap gedaan. Het meisje slaat de jongen steeds opnieuw als de scene wordt herhaald. Toch een tedere voorstelling over de liefde. Je ziet dat ze het vaak gespeeld hebben, de voorstelling is tot in de puntjes uitgewerkt. Over ieder gebaartje, over iedere beweging is nagedacht,

Makadam Kannibal: Selection naturelle
Groot contrast met de vorige voorstelling. Groffe voorstelling die opvalt door het gebruik van fakirisme. Een dolgedraaide familie, een oude moeder met drie kinderen, twee zoons en een dochter, maakt elkaar het leven zuur met grof geweld. Doet me denken aan Alex d'Electrique van vroeger. De oude moeder, een pop die door de spelers afwisselend wordt bediend, wil zelfmoord plegen. De zoon komt thuis met een zwartgeblakerde dode kat en legt die op schoot bij de moeder. Als beloning krijgt hij een gloeilamp die hij met veel smaak opeet. Behalve op het groffe en vette spel drijft de voorstelling op dit soort fakirtrucs. Uiteindelijk bljft de zoon als enige over nadat hij min of meer per ongeluk zijn hele familie, moeder, broer en zus heeft uitgemoord. En tenslotte maakt hij opnieuw per ongeluk een eind aan zijn eigen leven. Moeilijk voor te stellen misschien, maar ondanks het bloedhete weer waarin we bijna een uur wachten tot de voorstelling begint, omdat de faam hem vooruit is gesneld en iedereen dit wil zien, is dit opnieuw een topper.

Un guèpe
Na de voorstelling neemt Mijn Lief een glas vruchtensap en wordt plotseling gestoken door een wesp. Ik hoor een Franse dame 'Un guèpe' roepen maar dan is het al te laat. Een rood puntje op haar oorlel is het bewijs. Ik probeer eerst de oorlel uit te zuigen, daarna het gif er uit te duwen maar de vrouw die de wesp het eerste zag is handiger dan ik. Zij duwt met grote kracht rondom de plek. De jongens van de bar zijn erg vrindelijk. Bestellen onmiddellijk de ehbo maar wij stellen ons tevreden met een beetje azijn op de wonde.

Nanda e Maila: Sconcerto d'amore
Ook bij het Italiaanse duo is het bloedheet. Hun liefdesconcert vind ik een beetje flauw en uit de tijd. Muzikaal kunnen ze veel maar de liedjes die ze gebruiken zijn te voor de hand liggend en de grappen nogal flauw.

Pilleurs d'epaves: Presents
Na weer enige tijd wachten in de rij voor een kaartje voor een voorstelling in de tent van Mme Suzy zijn we toe aan onze laatste voorstelling. De 'plunderaars van de scheepswrakken' zijn een gezelschap dat muzikaal objektentheater maakt dat me hier en daar aan Mini en Maxi doet denken. Het lijkt soms of bijna alle acteurs die hier hun kunsten vertonen op de mimeschool hebben gezeten. Vooral in beweging en in gezichtsuitdrukkingen zijn ze meesters. Veel mooie vondsten zoals de handschoen waarmee de vrouw met vijf vingers tegelijk op het bord tekent en de witte en zwarte tape waarmee kleding van karakter en uiterlijk veranderd. Het duurt allemaal iets te lang maar verder een wonderlijk mooie voorstelling. En daarmee was Chalons dans la Rue nog niet afgelopen.

woensdag, augustus 08, 2012

Chalon dans la Rue: de vierde dag (zaterdag)


La Chouing: Ainsi soit-il (Hommage à Kiki).
Drie mannen in het zwart met zwarte badmutsen. Ze spelen een drieluik waarin ze de laatste eer betonen aan hun overleden vader, de clown Kiki. Drie delen, Oraires Funèbre, Mort de papa en O Sole Mio. De mannen zijn uitstekende mimespelers die met simpele gebaren en een enkele oogopslag het publiek aan het lachen brengen. Mooie effecten zoals het zwarte poeder in de mond van een van de drie die daarna zijn laatste adem uitblaast met zwarte wolkjes. Het cassettebandje dat heen en weer gespoeld omdat het uiteinde om één van de mannen gerold zit. De voorstelling zelf is als geheel wat onevenwichtig. Vooral omdat het laatste deel nogal flauw is valt het geheel uiteindelijk wat tegen. Maar het eerste deel waar de begrafenis wordt gespeeld is goed en het middelste deel waarin de dood van vader wordt nagespeeld, is zelfs heel erg goed. Het is duidelijk dat deze drie mannen tot veel in staat zijn in een beter in elkaar gezet stuk.

Cie Jordi L. Vidal: Chrysalis
Een man en een vrouw dansen met een kabeltouw van een meter of zeven/acht. Dat is de simpele opzet van deze dans/acrobatiek voorstelling. Een spannende pas-de-deux. Een liefdesdans. De Parking Lapray is volgestroomd met toeschouwers want de faam van deze voorstelling heeft zich al rondgesproken via mond-tot-mond reclame. Energiek, spannend en vertederend. Uiteindelijk wordt het stuk touw opgerold tot een bol voor de buik van de vrouw, daarmee een zwangerschap suggererend. Een mooi happy end van een indrukwekkend spel.

Le Biphasé: Zirbut'
Eigenlijk doen de twee acrobaten van Biphasé, opnieuw een man en een vrouw, hetzelfde als het paar van Chrysalis, maar dan anders. Een pas-de-deux. Een liefdesdans. Niet met een touw maar met acht kegels waarmee jongleurs normaliter overgooien om het oneerbiedig te zeggen. Dat is namelijk precies hetgeen dit tweetal niet doet met de kegels. Ze komen één voor één op met de kegels half verstopt onder hun kleding. Twee kegels in de kraag van hun jas waarvan de smalle uiteinden opvallend schuin naar boven uitsteken als twee stokjes in het haar van een Japanse vrouw. De andere twee kegels dienen als hakken voor hun blote voeten en zitten met banden aan voeten en enkels vastgemaakt. De kleding, vooor beiden, voor man en vrouw gelijk, is een jasje met daaronder een klokvormige rok met onderin een hoepel.
Nadat de man zich heeft opgemaakt komt de vrouw op en dan begint een duizelingwekkende dans van aantrekken en afstoten. Een wervelende draaikolk van beweging zoals de dans met op elkaar geplakte monden. Een prachtige scène waarin de man met behulp van een kegel tussen de twee buiken opnieuw leven pompt in het lichaam van de vrouw. Een paringsdans. En de scène waarin de man op acht rechtopstaande kegels wordt gelegd waarna de vrouw hem omver kegelt door onder hem door te rollen. Toch nog indrukwekkender en spannender dan Chrysalis uiteindelijk en grappig genoeg gebaseerd op dezelfde soort uitgangspunten.

Haut la mains: Accord Caboche
Twee mannen, een muzikant en een poppenspeler, spelen een muzikaal spel met een klein poppetje bewogen door draden. Beetje te lieflijk, te langzaam en te saai. We wachten het einde niet af.

Arcane-Les Philébulistes: Arcane
Twee acrobaten met een vier meter hoog dubbel fietswiel. De twee wielen zijn in het midden op de as verbonden met elkaar door een zitje voor de een. Adembenemende toeren worden er op verricht. Mijn medereizigers vinden het saai, ik vind het erg spannend, in het begin zelfs een beetje eng als ik me bedenk wat er zou gebeuren en de mannen de controle over het wiel verliezen. Misschien komt het omdat ik dichter bij zit maar ik heb me niet verveeld, zij wel.

Eten op Place de l'Hotel de Ville.
Het blijkt niet makkelijk op zaterdagavond tijdens Chalon dans la rue een plek te vinden om te eten. We hadden moeten reserveren. Maar gelukkig vinden we een café op de markt waar we heerlijk tosti's eten.

Les Passagers: Walldance-couleurs
Synchroon dansen op een verticale wand. Er zijn meer van dit soort voorstellingen op het festival maar deze voorstelling blijkt de verkeerde keuze. Het is knap en we hebben bewondering voor de spelers maar iedere scène die we zien is meer van hetzelfde. Mooi als levend decor. Ik moet denken aan synchroonzwemmen. Een beetje teleurgesteld gaan we naar huis maar eigenlijk is daar geen reden voor want we hebben deze dag weer veel moois gezien.

Foto: het programma van het Collectif Belouga dat de Square Shabas bezet houdt met voornamelijk circusvoorstellingen in tenten en een Mongoolse yurt. We zien er vandaag anderhalve voorstelling, buiten, de dag er na nog één.

maandag, augustus 06, 2012

Chalon-dans-la-Rue: De derde dag

De Docks
We zijn op het terrein van De Docks, een terrein met allemaal
voorstellingen van groepen uit Bretagne. Op dit soort terreinen zijn elke dag de hele dag door aansluitend dezelfde voorstellingen te zien. Niet zoals op De Parade waar de voorstellingen met elkaar moeten concurreren en bij elkaar voor geluidsoverlast veroorzaken. Aan de andere kant is de concurrentie in Chalon veel groter want er zijn verspreid over de hele stad 160 voorstellingen te zien die onmogelijk allemaal bekeken kunnen worden.

Fracasse de 12: Hop
Vier mannen met bezems en vuilnisbakken, goede mime, deed me denken aan de 'oude' Caroussel-voorstellingen met Beppie Melissen en Leny Breederveldt. Vooral de vier goed uitgewerkte karakters en de onderlinge relaties maken de voorstelling tot een feest. Sommige scenes zijn voorspelbaar of in de lijn der verwachting zoals het levend balletje-balletje-spel met een speler die steeds razendspel van vuilnisbak wisselt, maar het is allemaal zo gedegen en knap uitgewerkt. Een goed begin van de derde dag.

Ocus: Un prince a denuder
Un prince a denuder gaat over een prinses die per telefoon een prins besteld bij PrinceMinute.com. Ze eindigt als blauwbaard met een wand vol pinsenhoofden van de prinsen die ze heeft veroverd. Echte Parade-voorstelling, dik aangezet, grand guignol.
Vooral de prinses, een zo te zien nog erg jonge en heerlijk overenthousiaste actrice, vind ik erg grappig. Haar mimiek doet me denken aan de mimiek van Hugh Laurie in de tijd dat hij een prins speelde bij Blackadder.

Actifs toxiques: Avolo
Een circustent omgetoverd tot oceaanschip, we worden meegenomen op een fantastische reis met muziek en acrobatiek en een tragisch liefdesverhaal tussen een zeeman en een acrobate. Overal in de grote tent gebeurt iets en is iets te zien. Er is een marconist, er is een bar, er zijn kooien waarin matrozen liggen te slapen. Er is een groot podium waarop een super strakke band, de Electric Bazar Cie, staat te spelen met een fantastische accordeonist. Muziek in de stijl van Arno, Tom Waits en Nick Cave, soms in het frans, soms in het engels. Het acteren begint al voordat we de tent binnengaan waar genoemde accordeonist rondzwabbert met een uiterlijk alsof hij zeeziek is en ieder ogenblik kan gaan overgeven. Dit is naar mijn mening een van de beste voorstellingen van het festival. Een beetje een Rotterdamse voorstelling die niet zou misstaan op De Nacht van de Kaap of op de Wereldhavendagen.

Pizza
Op het terrein van De Docks kun je ook heerlijke pizza eten. Gebakken in een grote zelfbouwoven. Iedereen werkt hier samen lijkt het wel. Acteurs staan achter de bar, kneden deeg en helpen met de schoonmaak. Erg vermoeiend maar tegelijk erg gezellig. Het geeft het publiek de gelegenheid makkelijk met de makers van de voorstellingen in contact te komen.

Domino Bomba: Tu t'attendais a quoi?
Aan het einde van de avond zien we nog een gedeelte van een voorstelling over een installatie voor massadestructie op korte afstand. Ziet er veelbelovend uit. Drie broers, uitvinders, hebben een soort kettingreactie gebouwd waarbij van alles mis gaat. Erg veel Franse tekst. We wachten niet tot het afgelopen is en gaan naar huis en naar ons bed.

Foto: ook nog gezien op het Place de l'Hotel de Ville, de muzikanten van de Cie Célestroï met hun Prophéties.

zondag, augustus 05, 2012

Komplexkapharnaum: Figures libres

Chalon-dans-la-Rue, de tweede avond, donderdag


Met een grote groep mensen zitten we te wachten op een plein in het noord-oosten van Chalon. We zitten te wachten op het begin van een voorstelling. Iets met projecties op gebouwen. Verder weten we het fijne er niet van. Dan komt een bus aanrijden met op het dak een ban die staat te spelen. Vanaf andere wagens worden beelden op de flats om ons heen geprojecteerd. Als makke schapen volgen we de bus op zijn weg.

Een dame daalt af van een hoog flatgebouw, haar lichaam horizontaal, haar voeten tegen de muur. De vrouw loopt door het publiek terwijl ze gevolgd wordt door een camera. Haar beeld en dat van de omstanders wordt meer dan levensgroot geprojecteerd op een flatgebouw. Waar haar verhaal precies over gaat is onduidelijk. Over vrijheid, over onze relatie tot 'de ander', of die ander nu een ouder is, of iemand van het andere geslacht.

Dan staat de vrouw plotseling ergens bovenop een flat, hoe ze daar is gekomen weten we niet. Ze houdt een speech over mannen en vrouwen en wij beneden krijgen vlaggetjes uitgedeeld. De vrouwen een roze vlaggetje, de mannen een blauwe. Dan worden mannen en vrouwen gescheiden. De mannen krijgen mannendingen te zien, auto's, sigaretten, raketten, pin-ups. Wat we gaan doen weten we niet. Worden de mannen nu in een oorlog gevoerd, terwijl de vrouwen achterblijven? Een bijzondere ervaring.

Maar gelukkig is de scheiding van korte duur, dan worden we weer samengevoegd en gaat de stoet verder. We moeten iets schreeuwen over de bevrijding van onze clitoris, een soort feministische slagzin en het valt me op dat dit een terugkerend thema in de voorstelling is. Als ik het goed heb vertelt ze in het begin dat ze geboren is in 1968 en ook zijn er beelden van de maanlanding.

De vrouw staat nu te dansen op een bus waarop ook een band staat te spelen en leidt ons door de straten. Twee andere voertuigen volgen haar, projecties vertonend op de muren van de gebouwen langs de route. Projecties, keiharde beats, dwars door de straten van Chalon volgen we, niet wetend waar we naar toe gaan. We kennen de stad niet, zeker niet 's nachts, en weten niet wat ze van ons wil. Er is alleen nog een korte stop bij het station.

In totaal duurt de voorstelling een uur of twee en eindigen we om half een 's nachts bij het conservatorium na een lange en enerverende tocht. Met misschien wel duidend man tegelijk zijn we getuige geweest van een bijzondere en kostbare voorstelling en heel erg indrukwekkend door de grootsheid er van. Wat een ervaring. Een van de toppers van het festival.

zaterdag, augustus 04, 2012

Quelques fiers mongols: Be Angus

Chalon-dans-la-Rue, donderdag (vervolg) 



Quelques fiers mongoles: Be Angus
Een zestal mannen en een vrouw spelen een repertoire van oude AC/DC-nummers. De mannen zijn blazers, de vrouw is percussionist. Eerder hebben ze hetzelfde gedaan met nummers van Led Zeppelin. Had ik graag gezien, maar helaas, te laat. Dit is een geweldige show met als hoogtepunt het moment waarop een vrouw uit het publiek naar voren wordt gehaald. Ze krijgt een pet op en een rugzak om en wordt op de drummachine gezet (zie foto). De drummachine is een prachtige constructie met draaiende schijven waarop pennen zijn bevestigd. De plaats van de pennen bepaalt wanneer op welke trom of welk bekken wordt geslagen. Aangedreven door een elektromoter of soms, zoals in het geval van de dame uit het publiek, door middel van trappers.
Ik ken weinig nummers van AC/DC behalve de twee grootste hits, Whole lotta Rosie en Highway to Hell, wat dat betreft had ik liever de Led Zeppelin-show gezien, maar het swingt als een tiet en er zijn prachtige arrangementen.

Na deze show luisteren we op weg naar een restaurant op een heel klein pleintje naar het kwartet Chet Nueta, drie zangeressen en een drummer. Mooie wereldmuzieknummers en folknummers maar niet zo bijzonder en indrukwekkend als de enkele dappere mongolen.

vrijdag, augustus 03, 2012

Chalon-dans-la-Rue (vervolg): de tweede dag

De derde tot en met de zesde voorstelling

Les batteurs de pavés: Hamlet, raconté aux enfants pas sages et aux adultes qui passaient par la
Een straatact met publiek zoals vroeger veel te zien was op het straatfestival van Rotterdam. Steeds meer mensen worden uit het publiek gehaald om een rol te spelen in de tragedie van Shakespeare. Iedere acteur heeft een zijn personage symboliserend woord tekst. 'Wraak' is het woord dat Hamlet steeds moet roepen. Leuk, maar verder niet bijzonder want vaker vertoond, dus we wachten het einde niet af. We gaan verder na de moord op Polonius. Naar een dansvoorstelling.

Ex Nihilus: Si 3 = 3
Naar Ex nihilis, een dans met planken onder de titel n = n = 3. Drie oudere dansers, twee mannen en een vrouw. Alledrie gekleed in dezelfde blauwe overalls. Drie dansende bouwvakkers. De oudste en reeds kalende man heeft soms moeite het tempo bij te houden. Toch vind ik het altijd mooi om oudere dansers aan het werk te zien. Minder strakke lijven, maar meer karakter en emotie in beweging.

Thank you for coming: Boudin & chansons
Twee Belgische dames met een accordeon zingen cabaretliedjes over worsten en mannen. Veel voor ons onbegrijpelijke woordspelingen en grappen. De dame met de accordeon is niet zo geweldig. Leuker als je het zou kunnen begrijpen maar op de laatste avond van het festival zien we een soortgelijk duo dat een stuk overtuigender speelt en zingt. Ook een dikke en een dunne maar met veel meer kracht in zang en spel. Ook bij deze Waalse dames wachten we het einde van de show niet af en gaan verder naar Parking Lapray.

Carnage Productions: Les demi-frères Grumeaux
Daar zien we nog net het laatste gedeelte van de act van de halfbroers Grumeaux, twee komische stuntmannen. Erg grappig. Vooral de kleine man met de snor die de domme kracht speelt steelt de show. Hij voert de stunts uit die door de aangever voor he worden uitgedacht en klaargezet. Echt knap gemaakt burlesk theater. Van dit soort voorstellingen zien we er meer, meestal niet zo goed als deze.

donderdag, augustus 02, 2012

Cie Une de plus; Théâtre de la greluche

Chalon dans la rue, de volgende ochtend: donderdag
Cie Une de plus: Théâtre de la Greluche

Een poppenkastvoorstelling. Het theatergezelschap zegt in de folder dat de voorstelling op de dag zelf is gemaakt. Zo ziet het er inderdaad uit. Maar is niet waar. De voorstelling dateert van 2009. Dat kun je zien aan de handigheid waarmee ze de voorstelling spelen.

Drie mannen zijn ontsnapt uit de gevangenis en zien dat ze geld kunnen verdienen op Chalon dans la Rue. Ze maken een poppenkastvoorstelling waarin ze hun ontsnapping laten zien. Omdat iedereen na het einde van hun verhaal blijft zitten, verzinnen ze nog een aantal sketches en plakken die er achter. Zoals het heerlijke verhaal van de man die de drie volumes met het complete werk van Victor Hugo uit het hoofd heeft geleerd. Om dat te bewijzen wordt een meisje uit het publiek gehaald die een willekeurige pagina moet opzoeken zodat hij uit het hoofd de betreffende pagina letterlijk zal citeren. Maar het is niet het verhaal maar de geweldige mimiek van de drie mannen die de voorstelling zo goed maakt. Onmiddellijk een favoriet, de derde dag zien we de tweede helft nogmaals. Heerlijke meligheid en mannenhumor. Het soort voorstelling dat ik zelf ook wil maken.

woensdag, augustus 01, 2012

Chalon-dans-la-Rue: de eerste dag

Woensdagavond
Undercloud: Funambus
Het begint spannend, een dompteur met een zweep temt een rijdende bus die de neiging heeft het publiek in te rijden. Maar wat het hoogtepunt zou moeten zijn, koorddansen bovenop de bus is vanuit de positie waar ik zit niet echt goed te volgen. Desondanks een spannend begin van het festival. Ik ben gelijk onder de indruk van de grootsheid van het festival.

Op de foto: het publiek op de Place Ronde, misschien wel duizend man, wacht vol verwachting op de komst van de bus. Het is ca. half elf 's avonds. En dan te bedenken dat er elders in de stad ook nog allerlei voorstellingen te zien zijn.

Chalon-dans-la-Rue is De Parade in het kwadraat. Op elk pleintje en op bijna elke parkeerplaats in het dorp zijn gedurende drie en een halve dag voorstellingen te zien. In totaal zo'n 160 voorstellingen op 87 locaties verspreid over de stad. Alles tegen betaling van wat je er zelf voor wilt geven. De organisatie koopt een aantal voorstellingen in en vraagt een bijdrage voor slechts enkele daarvan. Voor sommige voorstellingen waar slechts een beperkt aantal toeschouwers naar toe kunnen wordt gevraagd een kaartje te reserveren. Alles ademt een heerlijke non-commerciele sfeer. Je vraagt je desondanks wel af waar het geld vandaan om dergelijke grote acts naar een middelgrote stad als Chalon te halen. Vraag niet hoe het kan maar profiteer er van. Er zijn departementen van Frankrijk die groepen en ook hele terreinen financieren, zoveel is wel duidelijk. Zo is er een Bretons tentenkamp op het terrein van de oude suikerfabriek (Les Docks), en een tentenkamp van het departement Pays de la Loire (Mme Suzie) op het Terrain Vanne.