woensdag, april 30, 2008

Koninginnedag

's Ochtends bewonder ik korte tijd de koninklijke familie waarvan een substantieel gedeelte in het rose is gekleed (de koningin, Maxíma en Laurentien), volgens mijn oudste dochter 'het nieuwe zwart'. Ik vind het geen gezicht, vooral het rokje van onze aanstaande koningin ziet er niet uit. Verder vind ik dat het oud-rose dat de huidige koningin draagt haar nogal bleek doet zien. Maar ook het kanariegele pakje van een van de andere prinsessen is niet bepaald my-cup-of-tea. Alleen het korte rokje van gangstermoll Molly Mable vind ik leuk. Na de lunch gaan we de stad in bandjes kijken.

Foto: de koningin ontmoet Neptunus in Franeker

dinsdag, april 29, 2008

Hugo Claus: Het jaar van de kreeft

Ik schreef korte tijd geleden, naar aanleiding van de dood van Hugo Claus, dat ik Het Jaar van de Kreeft nog eens wilde herlezen. Dat heb ik nu gedaan. Het verbaasde me hoe weinig ik me van het boek heb herinnerd.

Het boek gaat over de hopeloze liefde van de kapster Toni en de geslaagde man van de wereld Pierre. Hij vind haar niet bepaald knap, integendeel, maar wordt steeds opnieuw tot haar aangetrokken. Zo vindt een voortdurende kreeftengang plaats, achteruit, weg van elkaar. Toni heeft als sterrenbeeld kreeft en heeft daardoor een sterk verlangen naar het verleden, naar gebondenheid en kan niet zonder een man. Daarmee drijft ze Pierre tot wanhoop. Pas als Toni door kanker sterft realiseert hij zich dat hij ook terugverlangt naar het verleden, naar het leven met haar.

Seks is belangrijk in het boek. Toni is frigide en kan niet genieten van seks, Pierre doet alles om haar toch tevreden te stellen, iets wat hem slechts gedeeltelijk lukt. Terwijl je verwacht dat Toni ten onder zal gaan aan drank en drugs (een niet-benoemd wit poeder dat ze de hele tijd neemt) wordt ze uiteindelijk slachtoffer van een kanker die ontdekt wordt als dokter Cor haar aan haar vrouwelijkheid onderzoekt.

Niet echt een indrukwekkend boek, vind ik nu. Het leest lekker weg, maar heeft iets van een niemandalletje, een melodrama, een slechte film.

Foto: Rutger Hauer en Willeke van Ammelrooy in de verfilming van Het Jaar van de Kreeft, de debuutfilm van Herbert Curiël

maandag, april 28, 2008

Charlotte Brönte: Jane Eyre (het boek)

Dan nu het boek Jane Eyre. Verschenen in 1847 en eerste in een reeks van boeken met eenzelfde soort thema. Jane Eyre is zo'n beetje alleen op de wereld als het boek begint, ze wordt opgevoed door Mrs. Reed, een tante die niet van haar houdt, en op haar tiende uit het huis gezet om verder te worden opgevoed in een tehuis. Opnieuw valt ze in de handen van een liefdeloos persoon, de heer Brocklehurst. Ze slaat zich er steeds dapper doorheen en wordt een geliefd onderwijzeres in hetzelfde tehuis. Ze zet een advertentie en wordt gouvernante van Adèle, de dochter van Rochester. Op hem wordt ze verliefd.

Het boek heeft allerlei sprookjesachtige elementen in zich die in latere romans van andere schrijvers zijn overgenomen en uitgewerkt. De stiefmoeder met twee onaardige dcohters die haar het licht in de ogen niet gunnen als in Assepoester, een spookkamer waarin Mr. Reed is overleden en zijn geest nog rondwaart, een geheime Blauwbaardachtige kamer in het huis van Mr Rochester waarin een geheim verborgen is. De tocht door het woud zonder eten en drinken waar Jane een huis vindt en de mensen achter de ramen bespiedt zou zo uit Klein Duimpje of Hans en Grietje afkomstig kunnen zijn. Sommige toevalligheden doen nogal over-the-top aan, zoals het terugvinden van een aantal familieleden.

Dat neemt niet weg dat het boek een prachtige en spannende gothic novel is. Niet zo geweldig en ruw en ongeslepen als De Woeste Hoogten van haar zuster Emily, dat toch boven dit boek blijft uitsteken, maar zeker een aanrader en niet voor niets een boek dat de tand des tijds heeft doorstaan en nog steeds wordt gelezen en verfilmd. De nieuwe plannen voor de zoveelste verfilming liggen al klaar met Natalie Portmann in de hoofdrol.

zondag, april 27, 2008

Restaurant Fred coming soon

Sommige plekken zijn behekst lijkt het wel. De plek waar deze tekst: Restaurant Fred coming soon staat aangeplakt is zo'n plek. Restaurants komen en gaan in het pand op de hoek van de Honingerdijk en de Maaslaan, de hoek waar Kralingen ophoudt en overgaat in De Esch.

The Healthy Vegetarian hield het nog het langst uit. Een wonderlijk Chinees restaurant waar jarenlang nooit iemand achter de ramen zat en dat desondanks steeds maar bleef bestaan. Een restaurant zonder klanten. Waarschijnlijk enkel een dekmantel om drugsgeld wit te wassen, verdiend door de Chinese mafia. Toen kwam er heel even Tijl Uylenspiegel, een studenteneetcafé. Daarna zat er wat langer een redelijk succesvol restaurant met een ouderwetse Hollandse keuken. Als ik het me goed herinner heette dat Artisjok, maar ik kan me vergissen. Toen kwam een restaurant met een Amerikaanse keuken die twee letters als naam voerde, WG GJ, GB, ik weet het nu al niet meer, terwijl het toch niet lang geleden is.

Nu gaat Fred het proberen. Ik wens hem veel succes, maar veel vertrouwen heb ik er niet in. De bouwvakkers die de verbouwingen uitvoeren verdienen nog het meest aan dit pand. De plek is niet echt aantrekkelijk. Net te ver van het centrum van Kralingen, ver van het centrum van de stad. Aan de overkant In den Rustwat, een chique restaurant dat het lijkt het al wel honderd jaar schijnt uit te houden en geen enkele last heeft van de afstand van de stad. Studenten blijven blijkbaar ook niet hangen als ze van de universiteit komen, die vlakbij is, anders had Tijl Uylenspiegel het wel gemaakt. Nee, Fred krijgt het moeilijk, dat is zeker.

zaterdag, april 26, 2008

RO Theater: Kroum

Herman Gillis (foto) speelt Kroum (spreek uit: Kroem) in de gelijknamige voorstelling van het stuk van Hanoch Levin dat het RO theater speelt in het eigen theater. Kroum keert terug uit het buitenland en heeft niets meegebracht, iets wat zijn omgeving verbaast. In een kleine volkswijk leven een aantal mensen dicht op elkaar en Kroum wil een buitenstaander zijn en blijven. Hij is schrijver en nihilist. Zijn beste vriend is naar het lijkt een ingebeelde zieke, maar uiteindelijk sterft hij toch. Het stuk is een absurde komedie waar veel te lachen valt maar ook een scherp beeld tekent van de samenleving in een arme wijk. Gespeeld door een volgens mij nagenoeg geheel Belgische cast (alleen de dokter spreekt Nederlands). Mooi decor, een soort grote open kast met allemaal vakjes die de woningen van de spelers verbeeldt.

Na de voorstelling worden we uitgenodigd door de dramaturg voor een Ronde Tafel Gesprek. Interessant, want het blijkt dat iedereen toch iets anders in de voorstelling heeft gezien. Afhankelijk van invalshoek en blikrichting. Een goed idee, zo'n nagesprek van het publiek met elkaar. Meestal ben je niet in de gelegenheid te horen wat de andere mensen in het publiek van het stuk vinden, de mensen waarmee je toch een poos samen bent geweest voor de duur van de voorstelling. Na het gesprek laat ik mijn naam op de lijst zetten om uitgenodigd te worden voor meer Ronde Tafel Gesprekken.

vrijdag, april 25, 2008

Geep

De vrouw heeft een mantelpak aan met een groene visgraat. Omdat de geep ook een groene graat heeft noem ik haar hier Geep. (Ik schreef eerst Geepje, maar dat vond ik nogal kleinerend klinken, en ondanks dat ze klein van stuk is vond ik dat niet passend.) Ze zit naast me tijdens de afdelingsvergadering. Ze heeft een wipneus en vrolijk lachende, ondeugende ogen. Ze is als laatste binnengekomen en weet daarmee natuurlijk de aandacht op zich te vestigen. Ze is niet jong meer, ouder dan ik, schat ik maar heeft een vrolijke en ondeugende uitstraling. Het is een lunchvergadering en voor ons staan op aluminiumschalen broodjes uitgestald en fruit. Halverwege de vergadering vraagt ze me of mijn armen lang genoeg zijn om fruit van de schaal te pakken. "Wat wilt u?" vraag ik beleefd. "Een banaan," antwoordt ze. "Vrouw met banaan, nogal Freudiaans," zeg ik, me tegelijk afvragend of ik met deze opmerking niet te ver ga en hiermee het terrein van de ongewenste intimiteiten betreedt. Maar ze lacht vrolijk en neemt de banaan van me aan. Ik durf bijna niet te kijken hoe ze de banaan tussen haar volle rode gestifte lippen laat verdwijnen.

donderdag, april 24, 2008

Charlotte Brönte: Jane Eyre (de opname)

Het tweede audioboek dat ik in zijn geheel beluister is Jane Eyre van Charlotte Brönte, de zuster van Emily,de schrijfster van één van mijn lievelingsboeken, De Woeste Hoogten (Wuthering Heights). Het is een audioboek van Librivox Recordings, een gratis internetservice die geheel wordt gevuld door vrijwilligers. Elk van de achtendertig hoofdstukken begint met de regels: This is a Librivox recording. All Librivox recordings are in the public domain. For more information or to volunteer, visit Librivox dot org. Daarna volgt: recording by gevolgd door een naam en soms gevolgd door de datum van de opname. Nadeel en voordeel van de opnamen zijn dat er steeds andere stemmen zijn die voorlezen. Heb je een hekel aan een bepaalde stem, dan ben je er bij het volgende hoofdstuk weer vanaf. Wat bij dit boek jammer is, is dat het langste hoofdstuk (anderhalf uur) door een vrij vervelende mannenstem wordt gelezen. Bijna alle hoofdstukken worden verder door vrouwen gelezen. Iets wat bij een boek met een vrouwelijke hoofdpersoon die het verhaal in de ik-vorm vertelt, goed past. Een Belgische mevrouw heeft weer het nadeel dat ze haar opname erg zacht heeft opgenomen, waardoor het luisteren, al rijdend over de Maasboulevard, iets wat veel voorkomt bij mij, erg wordt bemoeilijkt. Maar ik heb het helemaal afgeluisterd. Meer over de inhoud van het boek in een volgend bericht.

Illustratie: Ruth Wilson in de BBC-versie van Jane Eyre in een 15 inch corset

woensdag, april 23, 2008

Alles anders

Na ons bezoek op zondagmiddag aan de Noorse Kerk besluiten we alles anders te gaan doen. We gaan niet spelen in de 'huiskamer' van de kerk, maar in de beslotenheid van de kerk zelf. Met als licht van buiten het licht dat valt door de glas-in-lood-vensters. Tussen de donkere houten wanden, de stoelen in het vierkant om de spelers heen. De spelers op stoelen of stoeltjes tussen het publiek. Zo doen we dinsdag een doorloop. Het is even zoeken, maar het werkt. Ook dring ik er bij de spelers op aan hun rollen karikaturaler te maken. Meer de lichtheid en de humor in het duistere gegeven van het stuk op te zoeken. Ook dat heeft een goede uitwerking. Ik heb het gevoel dat we vandaag een stuk verder zijn gekomen.

De Vrouw van de Zee wordt gespeeld in het laatste weekend van mei, door KRT, in de Noorse Kerk aan de Westzeedijk. Meer informatie over de voorstellingen en KRT op: www.kleinrotterdamstoneel.nl

maandag, april 21, 2008

Te veel



Ebony Bones: Don't fart on my heart

Soms gebeurt er te veel om al schrijvend bij te houden. Zo heb ik afgelopen week niet geschreven over de laatste repetitie op dinsdag van De Vrouw van de Zee (waar we uitgebreid repeteerden aan de laatste cruciale scène tussen Ellida, Wangel en de Vreemde Man), niet geschreven over de ontwikkelingen bij de band Het Gebroken Oor (die nogal heftig zijn, me heel erg bezig houden en waarvan ik niet zeker weet of ik er wel over wil en zal schrijven), over de laatste voorstelling van Rotjong op woensdag (drie monologen, waarvan vooral de laatste met de minste tekst me het meeste aansprak, en een korte preview van het stuk Hemel of Hel waarvan ik zeker heb genoten), de Plug & Play avond op donderdag bij het Rotterdamsch Studenten Gezelschap (met de bands The Statements en Island Stone, een heel gezellige bandjesavond, lekker druk), twee vergaderingen op vrijdag (één met het bestuur van Theaterverzamelgebouw De Banier en één met afvaardigingen van de besturen van Het Waterhuis en Rotjong over de toekomst van het nieuwe jeugdtheaterhuis), de voorstelling van Circus Rotjeknor op zaterdag (ter ere van het vijftienjarig bestaan in de Rotterdamse Schouwburg, een beetje een warrige show met een aantal spectaculaire acts, o.a. van Ethiopische circusartiesten) en tenslotte het bezoek met de spelers aan de Noorse Kerk op zondag (waarna ik zit te denken om de voorstelling niet in de huiskamer te spelen maar in de kerk zelf, in het donker). Dat komt o.a. omdat ik in de afgelopen week bezig geweest ben om mijn belevenissen op Motel Mozaïque te beschrijven, maar zelfs die heb ik niet tot het einde en in zijn geheel beschreven. De laatste band die ik zag, waarvoor ik in de rij moest staan bij Rotown, was Ebony Bones, een Bow Wow Wow-achtige punkgroep met drie dolgedraaide zwarte zangeressen, begeleid door bas, drum, gitaar en toetsen. Maar ook zag ik nog een nummertje Lucky Fonz III en een fragmentje Erik Vloeimans. Soms wordt het me gewoon allemaal te veel!

zondag, april 20, 2008

Chateaubriand: Memoires van over het graf

Tussen 1811 en 1841 schreef François-René de Chateaubriand zijn Memoires van over het graf. Een autobiografie die wonderlijk weinig over hemzelf gaat. Hoofdfiguren zijn veeleer de belangrijke mannen uit zijn tijd: Washington, Napoleon, Lodewijk XVI en XVIII en paus Pius II. De man hield er minstens twee minnaressen op na, Pauline de Beaumont en Madame de Récamier, maar daar wordt niet speciaal bij stilgestaan. Over zijn echtgenote, steevast aangeduid als Madame de Chateuabriand, heeft hij het uitgebreid en hij doet zich voor als een ideale echtgenoot, de twee maitresses komen slechts zijdelings ter sprake onder andere in een uitgebreide brief van Madame de Staël, een collegaschrijfster, die het heengaan van zijn minnares Pauline de Beaumont betreurt.

Een citaat om de stijl van Chateeubriand te laten zien. Hij is ambassadeur in Rome:
"Tegenwoordig sluiten de door de revolutie geruïneerde Romeinse edelen zich in hun paleizen op, leiden een karig bestaan en zijn hun eigen beheerder geworden. Als je geluk hebt (iets wat maar zelden gebeurt) 's avonds bij hen te worden uitgenodigd, kom je eerst door een aantal reusachtige, ongemeubileerde, nauwelijks verlichte zalen, waarin langs de wanden in het diepe duister de wittige contouren schemeren van antieke standbeelden: het is net alsof je spoken passeert of opgegraven lijken. Na al die armoedige zalen brengt de armoedig geklede lakei die je voorgaat, je in een soort vrouwenvertrek: daar bevinden zich rondom een tafel zo'n drie, vier oude of jonge, slordig uitziende vrouwen, die bij het licht van een lampje zitten te borduren en af en toe een paar woorden wisselen met een vader, een broer of een echtgenoot, die, iets verder weg in het halfduister, uitgezakt in een paar gehavende fauteuils liggen. Toch gaat er een zekere schoonheid, iets verhevens, iets superieurs uit van zo'n achter al zijn prachtige kunstwerken verschanst gezelschap, dat op het eerste gezicht een wat sinistere indruk wekt."

De belangrijkste figuur in de autobiografie van Chateaubriand is dus niet hijzelf, maar Napoleon. Een man waarmee hij een haat-liefde-verhouding heeft. Hij bewondert hem om zijn moed, iets wat hij bijvoorbeeld in Lodewijk XVIII node mist, om zijn daadkracht en heldhaftigheid. Een groot deel van het boek wordt in beslag genomen door beschrijvingen van de veldslagen van Napoleon en filosofieën over zijn betekenis voor Frankrijk. Hij heeft begrip voor de eenzaamheid van Napoleon op Bonaparte, ziet zijn fouten en zijn kwaliteiten, maar houdt zich in ieder geval erg met hem bezig.

Al met al zijn de Memoires van over het graf een prachtig tijdsbeeld van de tijd van de Franse revolutie en de Napoleontische tijd daarna.

Afbeelding: Juliette Recamier, maitresse van Chateaubriand

vrijdag, april 18, 2008

Durex

Op het pad achter ons fietsenhok ligt een opengescheurde Durex-verpakking. Dat de kattenpopulatie zich 's nachts te buiten gaat aan seksuele escapades en vechtpartijen wist ik, maar dat er op het achterpad ook door medemensen aan seks wordt gedaan verbaast me. Niet echt een privéplek. Ieder moment kan een voorbijganger langslopen. Niet dat dat 's nachts veel zal gebeuren, maar je weet maar nooit. Zelf kwam ik gisternacht om één uur terug van de Plug & Play-avond bij het Rotterdamsch Studenten Gezelschap. Soms lopen er dan nog vreemde figuren rond op ons achterpad die meestal een sterke hasjies- of wietgeur om zich heen hebben hangen, ik heb er al eens over geschreven, maar gisternacht was het stil. Een geruststelling is het dan weer wel dat er in ieder geval aan safesex wordt gedaan in onze zo keurige wijk en dat er niet allerlei geslachtsziekten worden doorgegeven tijdens de nachtelijke vrijpartijen. Maar een echt lekker plekje is er niet daar. Zeker niet vlak achter ons fietsenhok. Onze lamp is tijdens oudejaarsnacht gesneuveld dus het is er donker, maar het is er ook erg smal en niet, zoals op sommige andere plaatsen, voorzien van een reepje gras. Koud was het ook, gisternacht. Beschermd tegen enge ziekten maar niet tegen een blaasontsteking. Die heb je in zo'n koude nacht makkelijk te pakken. Dan kun je beter een kat zijn. Dan heb je tenminste nog een bontjasje aan.

donderdag, april 17, 2008

Black Lips

Van te voren wordt gewaarschuwd dat we bij de Black Lips te maken hebben met halfnaakte mannen die kotsend tussen de rondvliegende kippen over het podium rondbanjeren. Dat valt enigszins mee. Wel maken de Black Lips vuige en vette rock&roll. Simpele melodieën, twee gitaren, een bas en drums. Meer heb je niet nodig. Good bad, not evil heet hun laatste cd, de titel ontleend aan een nummer van the Shangri-La's, het nummer Give him a great big kiss. Ik geniet van de onmiddellijk meezingbare refreinen en laat me meevoeren met de dampende en stampende rock&roll-trein. De gitarist lijkt weggelopen uit The Clash en zijn gebit glimt alsof het van goud is. De bassist/zanger zou daarentegen een lid van The Allman Brothers Band kunnen zijn, met een grote snor onder de neus en een houthakkershemd aan. Tijdens het optreden wordt nog rustig gediscussieerd over wat het volgende nummer zal zijn, maar de vaart in het optreden wordt niet verloren. Het publiek deint vrolijk mee met de aanstekelijke liedjes. Een echte feestband.

Na het optreden loopt de zanger/gitarist vlak langs me. Hij is minstens twee koppen kleiner dan ik en valt nauwelijks op tussen het publiek. Aanknopingspunt is de kapiteinspet die hij tijdens het optreden ook op had. Ik geef hem een compliment. "You gave a wonderful show!" Zijn even te voren strak voor zich uit kijkende gezicht licht op en glunderend loopt hij verder.

Luister d.m.v. de widget hieronder naar fragmenten van The Black Lips:

woensdag, april 16, 2008

Thinguma*jigsaw

Na de voorstelling van PIPS:lab fiets ik wederom naar de Lantaren. Het is de tweede dag van Motel Mozaïque. Daar is in de grote zaal Efterklang bezig maar na enige seconden heb ik al gezien dat dit niks voor mij is. Ik kom voor Thinguma*jigsaw, een Iers/Noors duo. The leading splatterfolkband noemen ze zichzelf. Ik ben aan een Noors toneelstuk bezig dus geïnteresseerd in alles wat Noors is. Het Noorse meisje ziet er nogal IJslands uit met scheve ogen, donker haar en ze heeft een onderjurk met kant die onderuit haar rode jurkje komt. Ze speelt zingende zaag, melodica en dwarsfluit. De mannelijke helft van dit duo speelt mandoline en zingt. Met een vrouwenstem zegt hij zelf. Het is inderdaad een soort folk en na een paar nummers denk ik het wel gezien te hebben en wil ik vertrekken. Na het volgende nummer, denk ik. Maar dan doen ze een nummer van Alice Cooper en word ik echt meegezogen door de muziek van dit wonderlijke duo. Ik blijf langer hangen dan ik verwachtte en geniet van de vreemde en eerie muziek. Maar ik kan niet al te lang blijven want ik wil graag naar The Black Lips die in Rotown spelen.

dinsdag, april 15, 2008

PIPS:lab: Diespace

Citaat van de website van PIPS:lab: "In de komende jaren is er een enorme toename van het aandeel vijfenzestigplussers in de wereldbevolking. ‘Greyification’ noemt PIPS:lab dit effect en zien hierin een enorme groeimarkt. Daarom creëren ze DieSpace.nl: de eerste internet community voor overleden mensen. PIPS:lab presenteert met laptops, camera’s en lichtsensoren een interactieve en muzikale show over voortleven na je dood. Met de nodige publieksparticipatie, live elementen en de juiste dosis humor zoals we van PIPS:lab gewend zijn, ontstaat er een hilarische performance ondersteund door freaky songs en absurde acts."
Dat is geen woord teveel gezegd. De voorstelling is geweldig. We komen binnen en een band staat te spelen. De band bestaat uit mannen verkleed als oude vrouwtjes. Later leren we dat ze luisteren naar namen als Ans Jovis, An Dijvie, Sien Isgeloven en Agaath Dood. Een man in een rolstoel in een showpak nodigt sommige bezoekers uit om naast hem plaats te nemen waarna ze wordeng gefilmd door zijn broer, eveneens in showpak. Dit alles dient er voor dat het hele publiek wordt opgenomen in DieSpace, een internetcommunity die naar voorbeeld van MySpace is opgezet om de doden met elkaar te laten communiceren. De voorstelling zit vol waanzinnige technische snufjes. Iedereen van het publiek dat uit ongeveer driehonderd man bestaat, wordt gefotografeerd. We krijgen een lampje waarmee we op een scherm achter de spelers letter voor letter onze naam kunnen schrijven. Beide gegevens en onze leeftijd wordt via de computer aan elkaar gekoppeld. Het is niet echt makkelijk uit te leggen maar alles is verbazingwekkend goed. De muziek, de humor, de techniek. Een naam om te onthouden: PIPS:lab.

maandag, april 14, 2008

Guillemots

Maar voordat ik naar de Schouwburg fiets neem ik eerst nog een kijkje in de Lantaren. Ik vind zelfs een plaatsje op een stoel waar ik even kan uitrusten en een biertje drinken. Ik ontmoet mijn werkstudent JW die weggerend is bij Devotchka. Hij is vooral boos over het slechte en slordige spel van de bassiste/tubaspeelster. In de grote zaal van de Lantaren speelt Low. Daar houd ik 't slechts een paar minuten vol. Zelfmoordmuziek. De zaal is helemaal donker, een sfeer die goed bij de muziek past maar niet bij mijn stemming. Ik fiets naar de Schouwburg. Voor Rotown staat nu een grote rij voor de Holy Fuck. Daar kom ik niet in, denk ik. Daarom door naar de Schouwburg waar in de grote zaal Guillemots speelt, een favoriet van het knappe donkerharige Amsterdamse meisje dat ik vanmiddag heb ontmoet. Doen me een beetje denken aan Radiohead. Een geëxalteerde zanger en hypnotiserende muziek. Ook hier een bassiste. Deze is gekleed in een kort zwart jurkje met daaronder stevige sportschoenen. Een paardenstaart op haar hoofd. Ik blijf korte tijd staan kijken totdat de zanger besluit een nummer in zijn eentje te doen, met de gitaar. Ik sluip weg. Deze zaal is ligt en niet echt gevuld, het tegenovergestelde van de zaal bij Low.

zondag, april 13, 2008

Devotchka

Met moeie voeten en koude handen kom ik aan in een stampvol Rotown. De band Devotchka is nog niet begonnen. Natuurlijk is hier geen enkele plek om te zitten dus mijn vermoeide voeten kan ik nergens te rusten leggen. Maar dat geeft niet. Als de band begint dring ik mezelf snel naar voren om maar niets te missen. Voornaamste attractie van de band is de vrouwelijke bassist en tubaspeelster. Ze speelt op een staande bas, veelal met een strijkstok en wisselt dat af met de tuba waarop ze uiteraard ook de baspartijen speelt. Maar ook de andere bandleden zijn niet mis. De accordeonist/violist is ongetwijfeld de grootste virtuoos op zijn instrumenten, maar de drummer speelt tussendoor ook een prachtig stukje trompet en de gitarist/zanger wisselt diverse snaarinstrumenten af. Ook zingt hij heel mooi in een soort Balkanstijl die me aan Little Cow doet denken. Al snel slaat de zaal aan het dansen en springen. Ik geniet en vergeet mijn vermoeide voeten. Die herinner ik me pas weer als ik na het concert naar de Schouwburg fiets.

zaterdag, april 12, 2008

Motel Mozaïque 2008

Op het Schouwburgplein staat een gigantische rij mensen. Vijfhonderd, duizend? In ieder geval erg veel. Ik kom om te werken als vrijwilliger voor Motel Mozaïque, het kunst- en cultuurfestival dat ieder jaar plaatsvindt. Voor de vierde keer werk ik hier. Vorig jaar niet want toen viel het Motel-weekend samen met mijn repetitieweekend van KRT. Op het plein is een rij tentjes opgesteld van waaruit over enige minuten de kaartverkoop zal starten. Volgens de email die ik heb gekregen sta ik in één van deze tenten om polsbandjes uit te delen of om programmaboekjes uit te reiken. Ik zoek mijn contactpersoon. Dennis. Die is gauw gevonden. Samen met vier anderen neemt hij me mee naar Marijke die instructies staat te geven over wat er gedaan moet worden. We moeten even wachten dan komt ze zo bij ons. We stellen ons aan elkaar voor en wachten. En wachten. En wachten nog langer. Dan komt Marijke en neemt twee van ons mee. Ik blijf over met een jongen met een rose sweater en een meisje uit Amsterdam. Het Amsterdamse meisje vertelt hoe ze samen met een vriendin een kwartier lang heeft staan lachen, de eerste keer dat ze op het Schouwburgplein waren. Zo lelijk vonden ze het. Maar nu begint ze Rotterdam langzamerhand steeds mooier te vinden. Allebei, de jongen en het meisje, hebben ze net als ik al eerder hier gevrijwilligerd. Ik vertel dat mijn oudste dochter hier ook vrijwilliger is. Ze zegt dat ze zou willen dat haar ouders hier ook naar toe gingen.

Marijke komt nog een keer terug en neemt ook hen mee naar één van de tenten. Ik blijf over en wordt geplaatst bij de tent waar de bandjes aan de vrijwilligers worden uitgedeeld. Ik mag de t-shirts voor de vrijwilligers bewaken en uitgeven. Niet bepaald een belangrijke en verantwoordelijke taak, maar ik doe zo goed mogelijk mijn best. Ik maak me nog het nuttigst door voor de vijf personen in mijn tent en die naast ons (waar de mensen op de gastenlijst hun polsbandjes krijgen) en voor mezelf patat, frikadellen en kroket te gaan halen als avondeten. Ondertussen wordt het langzamerhand kouder op het plein. De zon verdwijnt achter de gebouwen en het wordt kil.

Ik vraag aan Dennis of hij geen ander werk voor me heeft en hij neemt me samen met Mireille mee naar Off-Corso waar dEus optreedt en waar nog mensen nodig zijn. We zoeken eerst naar Nathan die de coördinatie in Off-Corso heeft. Een man met een rode pet. Het duurt even voor we die gevonden hebben maar dan geeft hij ons instructie. We moeten buiten staan en de mensen die binnenkomen vertellen over de spelregels met betrekking tot dEus. Voordat zij gaan optreden wordt de zaal ontruimd en pas daarna mogen de bezoekers voor dEus weer naar binnen. Ze zijn te herkennen aan een wit polsbandje, naast het groene (die de bezitters van een dagkaart hebben) of het gouden (die de bezitters van een passepartout hebben). We staan met zijn vieren en het is duidelijk dat er dit jaar een overschot is aan vrijwilligers. Daar komt nog bij dat al snel duidelijk wordt dat iedereen die binnenkomt al lang op de hoogte is van de spelregels. Tussen het werk door heb ik nog even tijd een glimp op te vangen van B.Y.O.P. (Be Your Own Pet) een heftig punkbandje dat op hoog tempo een groot aantal nummers er door heen jast. Buiten wordt het kouder en kouder en ik ben blij als ik om kwart over tien vertrek. Met moeie voeten en verkleumde handen en omdat ik niet van dEus houd, spoed ik me naar Rotown waar Devotchka optreedt.

vrijdag, april 11, 2008

Wachttoren

Er liggen twee tijdschriften in de brievenbus. Aan één van de twee zit een gele post-it met daarop deze tekst: Geachte meneer, ik dacht dat u deze tijdschriften interessant zou vinden. Ze wijzen op een positieve toekomst. Hartelijke groeten, Irene Phanboonchan. De tijdschriften zijn De Wachttoren en Ontwaakt! Op het ene blad staat Leven we in de laatste dagen? geïllustreerd door een aantal mensen in een Amerikaanse café. Een militair, een neger in pak, een balnke man in overhemd, een blanke vrouw met een jurk en op de voorgrond een vrouw in schort met een koffiekan in de hand. Ze kijken erg zorgelijk naar een televisie waarop vage beelden te zien zijn van een explosie. Op het andere blad is de titel Wat is Armageddon? geïllustreerd met een zorgelijk kijkend gezin bestaande uit een man, een vrouw en een jongetje. Geen van beide omslagen biedt mijns inziens een positieve kijk op de toekomst. Het einde der tijden lijkt nabij. Behalve als je er van uitgaat dat er na dit leven een beter leven volgt. Tenminste als je je gedragen hebt in dit leven. Naar christelijke maatstaven leid ik vast geen correct leven en moet het ergste voor mij gevreesd worden. "There must be some way out of here", said the Joker to the Thief, "there is too much confusion and I can't get no relief."

donderdag, april 10, 2008

Repetitie

video

Een paar repetities geleden, ik denk op 25 maart. Een kort filmpje gemaakt door de Hoofdrolspeelster, die er dan zelf ook niet op staat. Verder wel zo'n beetje iedereen. Aad en Daniëlle spelen Arnholm en Bolette, de rest zit (Richard, Dick en ik, Dunja en Patrick) of staat (Pim en Delano) en kijkt toe. Het valt me op dat ik in dit stukje repetitie veel praat.

woensdag, april 09, 2008

Flyer Vrouw van de Zee

Met behulp van het schilderij De Schreeuw van Munch en een foto van de Hoofdrolspeelster maak ik een illustratie voor de flyer voor De Vrouw van de Zee.

maandag, april 07, 2008

De liefde van Bob en Daphne

‘Hè, ik heb zin om een ontzettend woeste jazz-plaat te draaien.’ ‘Nee, doe dat maar als je terug bent,’ zei oom Louis klagend. ‘Ja, dan zal ik je de nieuwste boogie-woogie snufjes leren, Liesbeth.’

Bovenstaande regels komen uit het beruchte boek De Liefde van Bob en Daphne van Han B. Aalberse uit mijn geboortejaar, 1955. Uitgegeven door De Wijde Horizon, een reeks vrijmoedige boeken, bestemd voor ouders, opvoeders en alle volwassenen, die hun blik willen verruimen. De integrale tekst is nu terug te vinden in de schatkamer van de Digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren en is één van de duizend sleutelteksten uit de Nederlandse cultuurgeschiedenis die nu online voor iedereen te lezen zijn. Van de Middeleeuwen tot de Eenentwintigste Eeuw. Op verschillende manieren valt te zoeken (chronologisch, alfabetisch, op tijdvak, op auteur). Met mooie illustraties uit kinderboeken zoals die van Max Velthuis in Kikker en het vogeltje, van Wim Bijmoer bij de gedichten van Annie M.G. Schmidt in Het fluitketeltje. Lekker lang digitaal lezen en kijken.

zondag, april 06, 2008

Feijenoord

Ik ben niet bepaald een Feijenoord-fan. Maar omdat het Museumweekend is en ik nog nooit in het Historisch Museum Het Schielandhuis ben geweest beland ik bij de tentoonstelling 100 jaar Feijenoord. Niet gedacht, maar toch een leuke tentoonstelling. Ik maak een foto van een affiche van Moskou-Feijenoord in cyrillisch alfabet.

zaterdag, april 05, 2008

Een beetje schoner voor de stad


Langs de weg op het stukje trottoir tussen de Maasboulevard en het fietspad is op verschillende plekken iets geschilderd. Ik fiets er een aantal keren langs zonder dat ik goed zie wat het is. Tot ik stop om er een foto van te maken. Een auto die schoner is voor de stad, ik geloof het niet.

vrijdag, april 04, 2008

Onafhankelijk Toneel: Vrede en Oorlog

Ik denk dat het Onafhankelijk Toneel (OT) de groep is waarvan ik in mijn leven de meeste voorstellingen heb gezien. Vanaf het einde van de zeventiger jaren volg ik de groep. Voor het eerst gegrepen door de wonderbaarlijke voorstelling A Circular Play, een onspeelbaar stuk van Gertrude Stein, toch gespeeld en gedanst door Gerrit Timmers en Amy Gale. Ik koos Gerrit Timmers als rijksgecommitteerde voor mijn eindexamen aan de kunstacademie van Enschede naar aanleiding van de voorstelling Andy Warhol. Daarvoor zeefdrukte ik in de zeefdrukkerij van de AKI nog een speciale poster, een Warhol-pastiche met het zelfportret van Andy. Een poster die in Enschede zo populair was dat hij van de muren gestolen werd.

Ik verhuisde naar Rotterdam en bleef in contact met Gerrit en Mirjam. Gerrit regelde mijn eerste kamer in Rotterdam, in de Julianalaan in Kralingen. Mirjam regisseerde de Theaterwinterschool van Lantaren/Venster en ik speelde samen met elf anderen in de voorstelling Exposure, de eerste stappen van Mirjam op het regiepad. Ik kwam bij hen thuis en zag hun dochter Lizzy voorzichtige stapjes doen in het gras van de tuin aan de Hondiusstraat. Nu is Lizzy groot geworden, heeft een theateropleiding gedaan in Maastricht en speelt ze in de voorstelling Vrede en Oorlog die haar moeder geregisseerd heeft.

Een geweldige voorstelling! Gemaakt volgens hetzelfde procedé als Exposure, gebaseerd op improvisaties en ideeën van de spelers. Maar in het geval van Vrede daarna gemonteerd tot een vloeiend verhaal. Voor de pauze wordt de korte voorstelling Oorlog gespeeld over een Amerikaanse soldaat die door friendly fire wordt gedood. Vermoord of een ongeluk? Dat is niet helemaal duidelijk. Een mooie kleine voorstelling. Dan is er een pauze tijdens welke gegeten kan worden in het decor van het tweede deel, Vrede. Dat is een avondvullende voorstelling.

In het café komt een achttal jonge mensen samen die in de tijdgeest van de jaren vijftig in Parijs filosoferen over het existentialisme, het communisme en marxisme. Er zijn een zwarte zangeres, een filmer, een actrice, twee studenten, een dichter, een pianist en een kellnerin. Eén van de twee studenten komt uit Cambodja en zal na zijn terugkomst in eigen land de opgedane ideeën bloedig in praktijk brengen onder de naam Pol Pot.

Wat me vooral opvalt aan de voorstelling is hoe mooi alle spelers bewegen. Iedere rol heeft een eigen bewegingspatroon, zo lijkt het wel. Ook verbaast me iedere keer hoe je met een stille rol in een stuk kunt imponeren. Dat doet Marieke den Dulk die de kellnerin speelt. Ze zegt geen woord maar tijdens de sporadische keren dat ze het toneel pakt is ze indrukwekken. Maar zoals ik al zei, alle spelers zijn goed tot fantastisch.
Romana Vrede als de zwarte zangeres Nicky die de mannen in de zaal uitnodigd om haar kind te gaan maken in de kleedkamer. Marieke de Kleine die als geboren actrice alles over de top doet, zingen, klaarkomen, huilen, lachen. Tom Struyf als de dichter Jan van Zanten die een boze monoloog houdt tot zijn recensenten die zojuist zijn eerste dichtbundel hebben afgekraakt tot groot plezier van zijn concurrent in de liefde, Thierry (Fabian Jansen). Een groot komische talent. Hij reikt Saloth Sâr (Tjon Hok Tan) het boek van Marx aan dat deze zal inspireren tot zijn gruweldaden die worden verbeeld in een prachtige slotscène. William Bakker, die er uitziet alsof er een rotje in zijn haar is ontploft, is de pianist die alles muziek voorziet. In de voorstelling Oorlog met een modern toetsenbord, in vredestijd met een staande piano. Ook enigszins aan de zijlijn staat Marie (Lizzy Timmers), de studente antropologie die droomt van de nobele wilde in Afrika. Maar ook zij heeft prachtige scènes zoals die waarin ze de verre geliefde van Saloth Sâr verbeeld en wanneer ze door Nicky op haar nummer wordt gezet. Ze droomt van een niet-existent Afrika zoals ik droom van prachtige voorstellingen als deze. Maar deze voorstelling bestaat echt. Allemaal zien dus! Dat kan nog tot 26 mei op diverse plaatsen in het land.
Vrede en Oorlog speelt nog tot 20 april in Rotterdam en komt nog even terug op 21 en 22 mei. Voor meer voorstelling zie de website van het Onafhankelijk Toneel.

donderdag, april 03, 2008

Lana Clarkson

Op 3 februari 2003 werd Lana Clarkson dood gevonden met een pistool aan haar voeten in het nep-kasteel van Phil Spector, een soort EuroDisney-achtig sprookjesbouwwerk. Spector beweert dat het een ongeluk was toen ze zelf met het pistool aan het spelen was, of dat de hopeloze actrice zelfmoord heeft gepleegd. Maar Spector heeft een verleden waarin hij vaker vrouwen oppikte voor zijn seksuele genoegens en ze vervolgens met een vuurwapen bedreigde. Wat dat betreft staat hij niet sterk. Het laatste nieuws in de zaak is dat hij de rechter ervan beschuldigde partijdig te zijn. In de vorige zaak kwam de jury er niet uit en staakten de stemmen. Ondertussen is het meer dan vijf jaar later en is de zaak nog steeds niet opgelost. Phil Spector schijnt ook artiesten als John Lennon en The Ramones tijdens de opnames van hun platen regelmatig met pistolen te hebben bedreigd maar gelukkig overleefden die dat allemaal, alhoewel John Lennon later alsnog door een andere gek met een vuurwapen werd vermoord. Een fascinerende zaak, de zaak Phil Spector. Nu opnieuw tot het najaar uitgesteld. Spector is ondertussen 68 jaar. Als dit nog lang duurt is hij overleden voordat er een uitspraak is en kan hij slechts, in het geval hij schuldig wordt verklaard, posthuum worden veroordeeld.

dinsdag, april 01, 2008

Steven Jacobs: The Wrong House

Nu heb ik het helemaal uit. Het boek The Wrong House: The Architecture of Alfred Hitchcock van Steven Jacobs. Over de architectuur in de films van Hitchcock. Het is een indrukwekkende studie. Hoe je met je focus op één onderdeel in het werk van deze ontzettende rijke filmmaker kunt laten zien hoe Hitchcock op ieder detail let. Want uit alles blijkt dat Hitchcock zich met alles bemoeide in zijn films. Daarmee is hij een soort overgangsfiguur in de film. Iemand die op het scharnierpunt staat van het Amerikaanse (Hollywood) studiosysteem met grote filmbazen als David O. Selznick en het Frans-Italiaanse auteursysteem van de nouvelle vague en het neorealisme.
Vooral de uitgebreide hoofdstukken over Rebecca en Rear Window zijn uiterst gedetailleerde, kristalheldere en indrukwekkende verhalen. Kleine minpuntjes in het boek zijn de kleine illustraties en hier en daar kleine vergissinkjes in de bijschriften. Maar mooi is hoe alle lijnen in de scenario's bijeengebracht worden in een architectonische vertaling. Iedereen die in Hitchcock geïnteresseerd is moet dit boek lezen, net als het grote interviewboek dat Truffaut maakte (Hitchcock/Truffaut). Een aanrader!