zaterdag, mei 28, 2011

Suzannes

Het is een jaar of vier geleden dat punkband de Suzannes voor het laatst optrad. In Enschede in 2007 tijdens een Nobosessie na een pauze van tien jaar. Het optreden dat daaraan voorafging was op dat moment tien jaar geleden. In 1997, twintig jaar na het slotconcert in de Vestingbar. Het leek mij een goed idee om het volgende optreden van de Suzannes in 2017 te laten plaatsvinden, opnieuw tien jaar later. Ik was er dan ook niet echt happig op om eerder op te treden toen de bassist mij benaderde voor een optreden in Babylon in Woerden ter ere van het dertigjarig bestaan van dit jongerencentrum. Waarvan hijzelf de voorzitter is.

Ik talmde nogal met antwoorden op zijn vraag of ik mee wilde doen. Ik had geen zin maar wilde tegelijk geen spelbreker zijn als de andere drie leden besloten om toch te gaan optreden. Ook Mijn Vrouw drong aan. Zij heeft de Suzannes nooit zien optreden. Bij het optreden in de Melkweg in '97 waren de kinderen nog klein, het optreden in Enschede was op een maandagavond aan de andere kant van Nederland. Ik herinnerde me dat De Gitarist bij het vorige optreden had gezegd dat als we een volgende keer zouden optreden dat hij er dan graag blazers bij wilde hebben. Dit trok mij over de streep. Als we dan nog eens gaan optreden dan doen we het anders. Geen herhaling van de eerdere reprises.

In februari kwamen we met zijn vieren, de vier originele Suzannes, bij elkaar in Amsterdam. Een avond met eten en herinneringen ophalen. Sterke verhalen over vroeger, de goeie ouwe tijd toen we nog jong waren en de wereld gingen veroveren. Vrij snel bleek dat De Drummer zich terugtrok. Hij is de enige van ons vieren die niet meer speelt. Hij zag er tegenop te gaan oefenen. We moesten op zoek naar een Nieuwe Drummer. Die te vinden bleek niet al te moeilijk en we startten met repeteren in april.

(Wordt vervolgd)

Het optreden van de Suzannes vindt plaats op zaterdag 11 juni a.s. In Babylon in Woerden

vrijdag, mei 27, 2011

Kafka op de campus



Kafka on the beach is een boek van Haruki Murakami. Een ander boek van Murakami, After dark, was oorspronkelijk het uitgangspunt voor de voorstelling Random Numbers die theatergroep ZUUR vandaag nog op campus Woudestein speelt. Een locatievoorstelling over het kaalgeslagen campusterrein en door de gebouwen. Inhoudelijk is de voorstelling een idee van ZUUR, het idee om een voorstelling op de campus te maken kwam van mij. Of dat zo'n goed idee was begon ik me langzamerhand gaande het proces af te vragen.

Waren er in de opstartfase al problemen om het benodigde geld bijeen te vergaren, in de eindfase begon het er op te lijken dat behalve de weergoden zelfs de universiteit ons tegenwerkte. De universiteit is altijd al een logge en bureaucratische organisatie maar door de bewaking, de schoonmaakdiensten en de afdeling groenvoorziening werd niet aldoor even vlekkeloos samengewerkt. Kafka op de campus.

Maar gelukkig is de productie doorgezet en deze week wordt de voorstelling nog gespeeld, vanavond voor het laatst. Deze voorstellingen zijn uitverkocht maar vanmiddag is er nog plek.

Het is een mooie voorstelling geworden. Sereen, zou ik zeggen. Het publiek volgt een in het zwart geklede gids over het kale campusterrein. Juist dat vreemde lege van het terrein versterkt het gevoel van vervreemding. Samen met de gids is het publiek op zoek. Maar op zoek naar wat? We worden langs enigszins wonderlijke bewoners van de campus gevoerd die zich op bizarre plekjes bevinden en daar wachten op de terugkomst van een vrouw die voor ieder van hen een andere betekenis heeft. Zo zijn daar de coffeegirl, de man met de gitaar, de man met de rafelige trui en de journaliste. De sfeer is als van een droom, je wordt echt meegevoerd door een sprookjesachtige wereld.

ZUUR speelt de voorstelling Random Numbers vanmiddag nog twee keer, om half vijf en vijf uur, de avondvoorstellingen zijn uitverkocht. Informatie en reserveren: www.zuur.net

zondag, mei 22, 2011

TU Odyssee

Terwijl op de Erasmus Universiteit door theatergroep ZUUR de laatste hand wordt gelegd aan de voorstelling Random Numbers, een voorstelling die de toeschouwers in kleine groepen over de campus voert, was vorige week in Eindhoven op de TUe een soortgelijke voorstelling te zien. Dat is nu wat je de tijdgeest noemt. Een idee hangt in de lucht en wordt op verschillende plaatsen bijna gelijktijdig uitgevoerd.

Omdat ik in Rotterdam onder andere voor Studium Generale werk, kreeg ik een uitnodiging voor de Eindhovense productie. Natuurlijk was ik erg nieuwsgierig en daarom vertrok ik vrijdagavond naar Eindhoven om een kijkje te nemen.

Regisseuse Marijke Schermer had voor het stuk de reis van Odysseus als uitgangspunt genomen en omdat het een Studium Generale-productie was kwam ook de wetenschap aan bod. Van te voren was ons beloofd dat we op zoek moesten en allerlei vragen moesten beantwoorden tijdens onze tocht, maar dat viel erg mee. Overal waren wel gidsen aanwezig die we als we de weg kwijt zouden raken ons weer op het rechte spoor brachten. Ook hadden we een kaart bij ons en als je het terrein van de TUe goed kende was aan de hand van de kaart de weg eveneens makkelijk terug te vinden.

We starten in de filmzaal en krijgen daar een korte monoloog van een vrouw of in ieder geval van een wezen dat zegt de vorm van een vrouw te hebben aangenomen. Zij stuurt ons op weg. Eén van ons krijgt een telefoonnummer voor als de weg kwijtraken, een andere vrouw wordt benoemd tot ons kompas omdat ze degene is die de juiste richting naar het noorden weet aan te wijzen. Dan gaan we op pad.

We komen aan bij de rivier en daar moeten twee van ons een vlot naar de kant trekken en krijgen we een flesje dat we later kunnen gebruiken. Zo gaat de tocht verder. Soms met koptelefoons op waardoor we een vrouwenstem teksten horen spreken, meestal gewoon wandelend en trappen beklimmend en afdalend, en eenmaal per touringcarbus onder leiding van een energieke reisleider.

Vooral de scène in de hel, in de pijpengang onder een gebouw die helrood verlicht is erg indrukwekkend en de scène wanneer de zak met winden opengaat in een ruimte waar een elektriseermachine staat als ik het goed heb, in ieder geval is het een machine die bliksemstralen kan maken. We komen op bijzondere plekken. Het mooie van een technische universiteit is dat er verrassender plaatsen zijn dan op een 'gewone' universiteit zoals de Erasmus. Op onze eigen universiteit zijn er veel plaatsen die ik al ken, maar een machinekamer zoals op een TU is er bij ons niet.

Grappige momenten zijn er ook, zoals het Mexicaanse tweepersoonsorkestje op de twaalfde verdieping en de al eerder genoemde energieke gids. Mooi is het gezang van de sirene als we alle twaalf verdiepingen weer af moeten dalen langs een bijna eindeloze wenteltrap waarbij we zelf ook nog eens lekker herrie mogen maken.

Ik ben erg onder de indruk van het geheel en moet me na afloop snel weer terughaasten naar het station om nog enigszins op tijd weer thuis te zijn, maar in de trein geniet ik nog na van wat ik allemaal heb gezien. Ik hoop natuurlijk dat onze eigen voorstelling minstens even mooi en indrukwekkend is.

Delft Fringe

Een nieuw festival in Delft is het Delft Fringe. Op zondag 15 mei besluit ik even een kijkje te nemen op het ambitieuze festival waar binnen vier dagen, van donderdag t/m zondag zo'n 140 voorstellingen te zien zijn. Omdat ik mijn bezoek combineer met een zondagse fietstocht via Schiedam, Vlaardingen, Schipluiden en Den Hoorn kom ik pas laat op het festival aan en kan ik uiteindelijk nog maar één voorstelling zien: Wat doen we met junior?

Een voorstelling van een eindexamenkandidaat van de Theaterfabriek in Rotterdam, gespeeld door een groep die zich Werklicht noemt. Regisseur en auteur is Jasper Sprengers. Hier en daar erger ik me een beetje aan het vele 'gedoe' tijdens de voorstelling, met meubilair, met muziekjes en er valt een witje omdat één van de spelers niet snel genoeg is met omkleden. Maar dat lijken me beginnersfoutjes. Want voor de rest is het een spannende voorstelling rondom een familie over een actueel onderwerp. Vader is dood, onder mysterieuze omstandigheden gestorven in Thailand. Er zijn nogal wat vraagtekens waarom hij daar was en wat hij daar deed. Op ingenieuze wijze legt het stuk langzamerhand het familiegeheim bloot rondom de vader en de jongste zoon, Max Junior. Een belofte voor de toekomst, deze Jasper Sprenger.

Daarna race ik in volle vaart naar Hotel de Plataan, waar de voorstelling Il Stupendo van Tatio zou staan, ware het niet dat die door familieomstandigheden niet is doorgegaan. Daar hoop ik Reinier van Mourik nog een keer te zien die daar Dagboek van een Gek nog een keer speelt. Maar helaas, als ik aankom is hij al begonnen en kan ik de diepzeekamer waar hij de voorstelling speelt, niet meer in.

Achteraf spreek ik de organisatie nog die tevreden is over deze eerste editie van Delft Fringe. Een geweldig idee dit festival, georganiseerd door een enthousiast team. Hopelijk lukt het om het in deze tijd van culturele kaalslag volgend jaar weer te organiseren. Dan hoop ik dat er wel een nieuwe voorstelling van mij staat.

maandag, mei 16, 2011

NT Gent: Brief aan mijn rechter

Als ik met vakantie ga neem ik altijd graag een boek van Simenon mee. Soms een Maigret, soms een roman. De Luikse veelschrijver en hoerenloper stelt eigenlijk nooit teleur. Altijd zijn het mooie kleine psychologische portretten in een droge stijl opgeschreven. Simpel, maar het werkt altijd.

Brief aan mijn rechter heb ik nooit gelezen maar ook dit verhaal over Charles Alavoine die zijn minnares heeft vermoord is een echte Simenon. Johan Simons regisseerde en Frank Focketyn speelt de hoofdpersoon, een arbeiderszoon die is opgeklommen tot dokter. Nog altijd voelt hij het verschil tussen mensen die van geboorte van stand zijn en hemzelf. Voor zijn levensverhaal zoekt hij begrip, als er maar één iemand is die hem begrijpt dan is het hem voldoende en hij hoopt dat zijn rechter, de man die over hem moet oordelen, dat zal zijn. Het gaat hem niet om zijn onschuld, want hij weet dat hij schuldig is, het gaat hem om begrip.

De voorstelling is net als het verhaal van Simenon, simpel. Op een planken vloer, op een stoel met zijn rug naar het publiek, zit Charles als het stuk begint. Slechts verlicht door een lamp van onderen. Zijn gezicht blijft bij aanvang grotendeels verborgen. De acteur speelt een subtiel spel met licht en donker en geeft zich pas langzaam bloot. Zelfs in zijn kleding. Eerst gekleed in kostuum met daaronder een coltrui, tenslotte zonder jas en trui in een zwart hemd met broek.

Boven hem een soort afdak dat langzaam naar beneden draait en dan een spiegel wordt. Het spiegelende vlak is een folie waarop Focketyn halverwege de voorstelling een stomp geeft waardoor de spiegel achter hem gaat golven. Prachtige effecten in een geweldig gespeelde voorstelling. Het spel is hypnotiserend, als publiek wordt je meegezogen in de gedachten van de hoofdpersoon en stap je binnen in zijn zieke geest en zijn verwrongen seksuele relatie met zijn minnares Martine. De enige vrouw van wie hij echt heeft gehouden en die hij heeft gedood uit liefde. Liefde, die hij niet kreeg van zijn ouders en van zijn twee echtgenotes.

Wat is het geheim van Vlaamse acteurs dat ze dit zo goed kunnen? Altijd intenser en altijd subtieler en met veel meer gevoel voor taal dan Nederlanders. Jammer dat er zo weinig jongeren bij de voorstelling waren. Kennen waarschijnlijk Simenon niet meer en ook Frank Focketyn is geen acteur die in Nederland bij het grote publiek bekend is.

dinsdag, mei 10, 2011

Gallo



Eigen interpretatie van de haan van het Portugese olijfolieblik van Victor Guedes.

maandag, mei 09, 2011

Nieuw bord

In de Oude Plantage is een nieuw bord geplaatst. Het staat er ondertussen al een tijdje. Het moet dienen om de bezoekers te wijzen op de regels die hier gelden. Langzaam rijden, geen vuil neergooien, geen harde muziek, niet wildplassen en geen alcohol drinken. Als jij het leuk houdt dan houden wij het ook leuk luidt de boodschap. Ik vraag me ten zeerste af of het helpt.

zondag, mei 08, 2011

Koeien

Het is weer meivakantie en een perfect moment om te fietsen. Dit jaar fietsen we in de buurt van Epe, Oene en Terwolde. Wie zegt dat er geen koeien in de wei meer staan?

zaterdag, mei 07, 2011

Schoonmaak

Het is al bijna geen lente meer maar weer eens hoog tijd voor grote schoonmaak. De buren vragen of ik spullen aan het verzamelen ben voor Koninginnedag als ik de schuur uitruim. Dat is niet het geval. De schuur is gewoon te vol. Net als de boekenkasten, de ruimte onder het bed, de bovenkant van de piano en nog veel meer.

zondag, mei 01, 2011

Sir Walter Scott: Ivanhoe

"Ivanhoe, Ivanhoe,
Onvervaard gaan wij te paard met Ivanhoe"


Iedereen van mijn generatie keek aan het begin van de zestiger jaren naar de televisieserie over ridder Ivanhoe gespeeld door Roger Moore. Ongetwijfeld kunnen al die jongens van mijn generatie de melodie van bovenstaand lied nog zingen.

Omdat de Gutenberg een groot aantal klassiekers gratis aanbiedt als ebook was ik nu wel eens benieuwd naar de boekversie, het origineel van Sir Walter Scott, de toch wel even legendarische Schotse schrijver.

Ivanhoe is in de geschreven versie overduidelijk een minder grote held dan op televisie. Een groot deel van het boek ligt hij gewond in de lappenmand waar hij wordt verzorgd door een donkerharige exotische schone, de Joodse vrouw Rebekka. Zij is de dochter van Izaäk van York, een op de Koopman van Venetië gelijkend personage. Toch levert dit één van de mooiste hoofdstukken in het boek op. Ivanhoe ligt op bed in het door de vogelvrijen van Sherwood belegerde fort Torquilstone. Omdat hij vanwege zijn verwondingen niet kan opstaan vraagt hij Rebekka uit het venster te kijken en het verloop van de strijd voor hem te verslaan. Dat levert een prachtig ooggetuigenverslag op van de strijd aan de poorten van het fort van de wrede Front-de-Boeuf. Deze laatste is de meest duistere en meest onsympathieke figuur uit het boek. Hij komt dan ook lelijk aan zijn einde. De andere tegenstanders van Ivanhoe zijn over het algemeen ondanks hun immorele daden over het algemeen toch behept met een romantische ridderlijkheid.

Het boek zit verder vol met vermommingen. Ivanhoe komt ten tonele vermomd als reizende monnik, maar hij is lang niet de enige die zich als iemand anders presenteert om tenslotte zijn maskerade af te werpen. Het lijkt bijna een gimmick van Scott. De koning die in vermomming bekijkt hoe het met zijn volk gaat is ondertussen echt een cliché. Het hoogtepunt van onwaarschijnlijkheid is het uit de dood herrijzen van een Saksische ridder maar dit schijnt Walter Scott op verzoek van de uitgever in het boek te hebben ingebracht.

Al met een al een echt ouderwets jongensboek met happy end, maar dat is omdat de vroegtijdige dood van de goede koning Richard buiten het bestek van de pagina's van dit boek valt.