zondag, april 25, 2010

Nuttig

Als ik aankom bij het repetitielokaal zijn er mensen in het gebouw. Dat gebeurt vaker. Maar ook de grote zaal waar wij repeteren blijkt bezet. Er is een vergadering aan de gang en deze mensen hebben de zaal gereserveerd. Wij zijn niet afgezegd. Dus is er een probleem. De vrouw die deelneemt aan de vergadering belt met iemand die er meer van zou moeten weten. Hij vertelt me dat dit soort vergaderingen altijd voorrang heeft boven een verhuur en dat wij moeten verhuizen naar een andere ruimte in het gebouw. Dat is lastig voor ons maar ik kan de vergadering moeilijk wegsturen. Dus trekken we ons terug in een kleine vergaderruimte met een grote ovale tafel.

Daar bespreken we uitgebreid het Dialogenfestival en de mening van de jury. Op sommige punten geven we de jury gelijk, wij zijn tenslotte bevooroordeeld maar over het algemeen staan we achter onze eigen dialoog. De groep die door de jury als winnaar van de avond werd aangewezen was ook niet onze mening dus wellicht had de jury een andere smaak of mening dan wij.
Ook bespreken we repetitiedata en speeldata. We komen voorlopig uit op donderdag 15 en zondag 17 oktober (matinee en avondvoorstelling).

Daarna lezen we het hele stuk zonder het vierde bedrijf omdat de acteur die Leon speelt niet aanwezig is. Tussendoor wordt er veel gediscussieerd over de gevolgen van het toevoegen van het tweede bedrijf. Allerlei onderdelen in het stuk krijgen een andere of nieuwe betekenis. Uiteindelijk ga ik met een goed gevoel naar huis. Een nuttige avond ondanks de slechte start.

Union Suspecte: 25 minutes to go

Van Union Suspecte zag ik vorig jaar een prachtige voorstelling over een Marokkaanse lijsttrekker van een ultrarechtse politieke partij in Vlaanderen, They eat people. Nu er een nieuwe voorstelling is van dezelfde groep hoop ik dat ik net zo gegrepen en geamuseerd zal zijn. Het valt me dit keer echter behoorlijk tegen. De voorstelling begint erg grappig met een kabouter, een man met een baard die achter zijn oren vast zit met twee elastiekjes en een rode puntmuts. Hij stelt zich voor als kabouter uit België. Hij leidt het stuk in. Hij praat met het publiek ("Wat is dit?" "Juist een stoel!") alsof we naar een kindervoorstelling zitten te kijken. Dit begin belooft veel goeds maar dan begint het "echte" stuk zoals in de flyer aangekondigd. Een man komt thuis na een dag hard werken en voert de gebruikelijke handelingen uit die een man alleen thuis uitvoert. Zonder woorden en begeleidt door muziek die verzorgd wordt door dezelfde acteur die de kabouter speelde.

Mooiste act in het stuk is een act op muziek van Jacques Brel. Het nummer Ce gens-là wordt erg mooi uitgebeeld met een jas en aantal andere kledingstukken.

zaterdag, april 24, 2010

Eksters

Eksters associeerde ik door De juwelen van Bianca Castafiore altijd met juwelendieven. Gauwdieven die met hun grote snavels glimmende diamanten meenemen en in hun nesten verstoppen. Nu is er voor ons huis een eksternest.

Een tijdje geleden zag ik 's ochtends voor het ontbijt een ekster druk bezig in de boom voor ons huis van tak tot tak te vliegen. Steeds pikte hij ergens naar en in eerste instantie dacht ik dat hij vliegjes of rupsen aan het vangen was. Maar toen zag ik dat boven in de boom een donkere vlek te zien was. De ekster bracht zijn takjes naar die donkere vlek die al snel in een nest veranderde.

Later zag ik twee eksters rondom het nest. Samen voltooiden ze het werk aan hun broedplaats.

Weer een aantal dagen later, opnieuw 's ochtends vroeg voor het ontbijt, zat er een meter onder het nest een grote kraai in de boom en was één van de eksters, waarschijnlijk het mannetje, druk bezig te proberen de kraai te verjagen. Deze bleef echter onverstaanbaar zitten terwijl zijn belager steeds naar beneden vloog en hem van onderaf probeerde aan te vallen. Het leek een hopeloze zaak. Terwijl de ekster zich uitputte kon de kraai rustig wachten tot de ekster vermoeid was en de eventuele eieren uit het nest stelen. Ik ging ontbijten en zag later dat de kraai verdwenen was. Wat was er gebeurd?

Nu is het nest er nog steeds. Ik zie weinig activiteit maar betekent dat dat het nest leeg is? Het is nog vroeg in het seizoen. In mei leggen alle vogels een ei, zegt het spreekwoord. Ik houd het nest in de gaten.

maandag, april 19, 2010

Mooie Onbekende op Dialogenfestival

Nog een tikkeltje beduusd en met een pijnlijke knie loop ik voorzichtig naar het Microtheater. Daar is de technicus druk bezig om het licht aan de praat te krijgen en mijn drie spelers zitten rustig te wachten. We doen een snelle doorloop van de dialoog, verkennen de ruimte en ik geef summier wat aanwijzingen waar het net iets beter kan. Dan lopen we Delft in om wat te gaan eten. Als ik opsta voel ik mijn been goed, als ik het niet beweeg wordt het stijf en gaat het meer pijn doen bij het opstaan. We eten een simpele wok-maaltijd bij de plaatselijke Daily Wok en lopen dan weer terug.

In het theater is alles nu in gereedheid voor de eerste avond van het Dialogenfestival. De bezoekers zien vier dialogen, wij zijn als derde. De eerste dialoog is een zelfgeschreven dialoog over twee stewardessen. Ik vind het nogal flauw, voorspelbaar en oppervlakkig, alle cliché's over stewardessen komen voorbij. Wel wordt op een grappige manier gebruik gemaakt van de locatie als één van de twee dames naar de wc gaat en doortrekt. De wc is rechts van het podium en het spoelen van de wc is in de zaal goed te horen. Mooie vondst.

De tweede dialoog is erg goed. De tekst is van Sanne Vogel, iemand die ik ken als toneelspeelster maar niet als schrijfster, het blijkt een spannende en intrigerende tekst. Twee meisjes, jongedames, jonge vrouwen, wat ze precies zijn blijft enigszins onduidelijk, hebben hun moeder ergens boven in een kamer opgesloten en zijn nu de baas in huis. Er wordt spannend gespeeld, vooral de kleine blonde is erg goed in het timen van haar grappen. Niet verstandig is dat ze het achterdoek open hebben gelaten waardoor de lampen fel weerkaatsen en het publiek in de zaal grotendeels verblinden. Maar ik schat de dialoog in als een winnaar van deze avond. Uiteindelijk kiest het publiek dit stuk als winnaar.

De derde dialoog is van mijn eigen spelers, de dialoog tussen De Mooie Onbekende en Lutter in het gezelschap van diens hond Gero. Ik geef van te voren een kleine inleiding over het voorafgaande. Dan spelen de spelers een spannende en mijns inziens overtuigende dialoog. Alle drie de spelers zijn op hun best en laten dingen zien die ze nog niet eerder hebben laten zien. Ik ben onder de indruk en ook het publiek applaudiseert luid.

De laatste dialoog is uit een absurdistisch stuk van Arrabal, Op weg naar Tar. Ik houd niet zo van dit soort stukken en dat wordt door deze dialoog weer eens bevestigd. Een man en een vrouw zijn op weg naar Tar en maken ruzie met elkaar en zijn lief voor elkaar. Waar de omslagen vandaan komen is me niet duidelijk, ik kan het niet volgen en mijn gedachten dwalen regelmatig af naar andere dingen (het ongeluk, mijn eigen dialoog). Toch kiest de jury dit stuk als winnaar van deze avond en stuurt het door naar de finale. Een voor mij onbegrijpelijke keuze.

zaterdag, april 17, 2010

Ongeluk


Ik ben bijna bij het Microtheater in Delft en verwacht er op tijd te zijn voor de repetitie voor het Dialogenfestival van vanavond. Ik rijd langs winkelcentrum In de Veste en sla rechtsaf om voor de uitgang van de parkeergarage langs te rijden, het centrum in. Ik ben vanaf Rotterdam komen fietsen langs de Schie, altijd een mooie route. Nog in Rotterdam, nog geen tien minuten van huis, kom ik er achter dat ik geen voorlampje heb. Ik rijd langs de stationsfietsenstalling en schaf me daar een lampje aan voor de terugweg. Even twijfel ik of ik de trein zal nemen. Gaat iets sneller en is iets minder vermoeiend. Maar het is mooi weer, dus verlaat ik de fietsenstalling en rijd via Overschie de stad uit. Na De Zweth is de wind opeens erg hard en erg koud. Ik ben bang niet op tijd te komen en verhoog mijn snelheid voor zover mogelijk. Na de TU Delft zijn alle wegen op weg naar De Veste en de binnenstad behoorlijk opgebroken. Het lijkt Rotterdam wel.

Dan fiets ik zoals boven beschreven langs de Veste en langs de parkeergarage. Een auto komt recht op me af, een andere auto rijdt rechts van de auto en de bestuurder houdt niet de weg voor hem maar de auto rechts naast hem in de gaten. Steeds sneller komt hij recht op me af. Ik probeer nog te ontwijken maar hier helpt geen lieve moeder aan. We komen frontaal in botsing met elkaar. Ik zie de motorkap vlak voor me en verwacht op de motorkap neer te smakken. Wat er precies gebeurt zie ik niet maar een ogenblik later zit of lig ik op het wegdek. Mijn knie doet pijn en er zit een grote scheur in mijn broek.

Naast me staat een man die is komen aansnellen vanuit een tuin vlakbij. Hij hoorde de klap en ging onmiddellijk kijken. Hij is in het gezelschap van een tweejarig meisje dat later Mies blijkt te heten. Hij zegt me langzaam op te staan en vraagt hoe ik me voel. Ik heb pijn in mijn knie en denk dat ik een bloedneus heb. Ik vraag hem om een zakdoek voor mijn neus. Dan komt ook de bestuurder van de auto aanlopen. Eveneens bezorgd. Hij zet zijn auto weg en ik ga met de verkreukelde fiets voorzichtig lopend naar de tuin van de man die alles heeft zien gebeuren. Hij vertelt me dat op dit punt vaak ongelukken gebeuren.

Ik voel me gelukkig goed en mijn hoofd is bij mijn voorstelling. Vanavond staat de dialoog tussen De Mooie Onbekende en Lutter in gezelschap van zijn hond Gero op het programma en ik zou nu in het Microtheater moeten zijn. Maar ik krijg eerst een glas water, de vriendelijke man doet betadine op mijn schaafwond, weinig bloed, en een pleister. Ik voel even een hoofdpijn opkomen maar die zakt al snel weer weg. Ik moet weg, ik moet verder, denk ik steeds.

Maar eerst geeft de bestuurder van de auto zijn gegevens aan mij en ik schrijf mijn naam, adres en telefoonnummer voor hem op. Het is een Marokkaanse man, dat zie ik aan zijn naam, maar hoogstwaarschijnlijk hier geboren en opgegroeid, en hij is erg vriendelijk en correct. Hij belooft me de schade terug te betalen. Ik kijk naar mijn fiets en vermoed dat die total loss is. Het voorwiel is helemaal opgevouwen en ik denk later dat dat voorwiel waarschijnlijk de klap heeft opgevangen. Ik bel één van mijn spelers, want ondertussen ben ik ruimschoots te laat.
"Waar blijf je?" zegt hij. "Ik heb een ongeluk gehad", zeg ik, "en het feit dat ik dit zo vrolijk kan vertellen betekent dat het goed is afgelopen."

Ik loop de stad in, het is druk in Delft, vrijdagavond. Onderweg krijg ik een zakje spekjes van een jongen die reclame maakt voor Haribo. Onbeschrijflijk, denk ik, net als dit avontuur.

maandag, april 12, 2010

Toneelschool Arnhem: Spaces in between

Ik sta in de hal van de schouwburg het programma van Motel Mozaïque door te bladeren om te bekijken wat ik op mijn 'vrije avond' ga zien. Net als ieder jaar werk ik één dag als vrijwilliger en ga ik de andere dag 'uit'. Dit jaar werk ik op zaterdag en kan ik op vrijdag 'uit'. Terwijl ik sta te bladeren merk ik dat iemand naar me kijkt. Een vriendelijk ogende jongeman met heldere blauwen glimlacht naar me. Hij draagt een grijs krijtstreep pak en een roze overhemd. Heel even heb ik het idee dat een homoseksuele loverboy me probeert op te pikken, contact probeert te maken. Maar even later loop ik met een leerlingacteur van de toneelschool Arnhem over het Schouwburgplein. Hij legt me uit dat hij God is en dit alles heeft gemaakt. Het blijft bijzondere ervaring, zo'n één op één theatervoorstellinkje. Hij vertelt me dat ik alles kan zijn wat ik wil, dat alles te herscheppen is. De lijn van zijn verhaal wordt me niet helemaal duidelijk. Dan levert hij me aan de overkant in een bijzonder kantoortje naast de Doelen (zie foto) af bij een jonge Oosters uitziende vrouw. Met haar loop ik terug naar de overkant. Ze vraagt me haar in drie woorden te beschrijven en ik antwoord: jong, knap en Oosters. Ze verzekert me dat ze blij is dat ze me heeft ontmoet. Het is een vreemde situatie. Ik loop als man van middelbare leeftijd over het plein met een mooie jonge Oosterse dame. Dan vraagt ze me wat ik zou willen doen wat ik niet zou durven doen. Haar zoenen, is mijn enigszins provocerende antwoord. Ze geeft me een roze krijtje en vraagt me wat ik wil op te schrijven op de grond. Ik vraag haar haar naam. Nazardine, zo heet ze. Haar naam en familie komt uit Iran. Dan schrijf ik "Ik wil Nazardine kussen" in blokletters op het Schouwburgplein. Nogmaals vertelt ze me dat ze zo blij is dat ze me heeft ontmoet. Het is ontwapenend. Ik moet denken aan een boek, een film, een toneelstuk, Het huis van de slapende meisjes, van Kawabata. Daarin betalen oudere mannen om te slapen met mooie jonge vrouwen, zonder seks. Ik zou best willen betalen om me door een meisje als dit over het Schouwburgplein te laten leiden dat me zegt dat ze blij is dat ze me heeft ontmoet. Deze voorstelling is, als je eenmaal een kaartje hebt voor Motel Mozaïque, helemaal gratis. Een bijzondere en intrigerende ervaring. Ze levert me af voor een spiegel in de schouwburg en geeft me een briefje met een myserieuze onbegrijpelijke tekst. Ik ben het kwijt en kan het niet reproduceren.

Joost Zwagerman: Duel

Het boekenweekgeschenk Duel van Joost Zwagerman stelt een aantal interessante vragen over moderne kunst en speelt daar tegelijk een intrigerend spel mee. Het duel speelt zich op diverse niveau's af. Eerst is er de tentoonstelling getiteld Duel waarbij een aantal kunstenaars een duel aangaan met gerenommeerde kunstwerken uit de collectie van het Hollands Museum (in welk museum makkelijk het Stedelijk is te herkennen). Het museum wordt verbouwd en de directeur woont als antikraakwacht in het museum, een slimme publiciteitsstunt die alle kranten haalt, wat niet over de tentoonstelling Duel gezegd kan worden. Dan blijkt na de tentoonstelling een schilderij van Mark Rothko te zijn verdwenen. Of niet echt verdwenen, het is vervangen door een kopie geschilderd door Emma Duiker, één van de deelnemers aan de tentoonstelling. Het terugvinden van het verdwenen topstuk wordt een duel tussen de directeur Van Hooff en Emma Duiker.

Rondom dit verhaal stelt Joost Zwagerman een groot aantal onbeantwoorde vragen over de moderne kunst en wanneer een kunstwerk een kunstwerk is. Zijn twee mannen die door één van de gangen van het Modern Tate in Londen rennen kunst? Is een gevilde en tot handtas getransformeerde kat kunst? Wanneer is een kunstwerk echt en wanneer is het namaak? Mag je grappen uithalen met tot heilig verklaarde topstukken uit de musea? Waarom hangen er zoveel kunstwerken verborgen in depots, zoals onlangs nog te zien was tijdens de tentoonstelling Boijmans Binnenste Buiten in de Kunsthal. Kunnen die niet beter teruggegeven worden aan het volk zoals Emma Duiker propageert?

Het boek is gebaseerd op twee ware gebeurtenissen: de directeur van het Stedelijk Museum heeft een tijdlang als kraakwacht in zijn eigen museum gewoond en een Amerikaanse kunstverzamelaar stak ooit tijdens een borrel zijn hand door een waardevol kunstwerk, een Picasso als ik het wel heb. Verder is de vrouw van Joost Zwagerman restaurator van oude kunst en ik vermoed dat de informatie over het werk van de schilderachtige figuur van Olde Husink, de derde hoofdpersoon, van haar komt.

Net als het boek De vrouw van Rome heeft ook dit boek een ongepast omslag. Welke Rothko heeft zo'n ouderwetse klassieke lijst als die voorop dit boekje staat? Een minpunt bij een voor het overige intrigerende en spannende novelle die zoals het moderne kunst betaamt, meer vragen oproept dan beantwoordt.

zaterdag, april 10, 2010

In Rome X


De laatste tekening. Gemaakt op 14 maart, in het vliegtuig.

vrijdag, april 09, 2010

In Rome IX


Eén van de drie stewardessen in het vliegtuig.

Guy de Maupassant: La petite Roque


De verhalenbundel La petite Roque van Guy de Maupassant bevat negen verhalen waarvan het eerste, het titelverhaal, en het laatste, Le père Amable, de langsten zijn. De zeven verhalen daartussen zijn mooie kleine schetsen van het leven in Frankrijk aan het einde van de negentiende eeuw. In het titelverhaal vindt de postbode van een klein dorp in Normandië het naakte lichaam van een jong meisje vlakbij het landgoed van de burgemeester. Hij waarschuwt de burgemeester en al snel is het hele dorp in rep en roer. Het kan niet anders dan dat een vreemdeling deze brute misdaad heeft gepleegd want in het dorp is niemand tot zoiets slechts in staat. Naspeuringen worden gedaan maar zonder resultaat. Het is weliswaar geen detective maar het heeft geen zin te verklappen hoe de misdadiger uiteindelijk toch zijn gerechte straf niet ontloopt.

Het laatste verhaal lijkt meer op Zola dan op Guy de Maupassant. Het is een dramatisch en realistisch verhaal met tragische afloop op het boerenland. De hoofdpersonen spreken met zwaar dialect. Het is een typisch noodlotsverhaal. De vader Amable uit de titel wil niet dat zijn zoon met het meisje van zijn keuze trouwt omdat ze al een kind van een ander heeft, en tenslotte loopt alles mis. De zoon sterft, zijn weduwe knoopt hernieuwde banden aan met de vader van haar zoontje en tenslotte knoopt de vader zichzelf op.

Daar tussenin staan mooie verhalen over een liefde die nooit geconsumeerd wordt, het tragische bijna documentaire verhaal over een dienstbode die haar baby heeft vermoord, het levenseinde van een vroeger beroemde actrice en het er uit springende verhaal over een kluizenaar en de geschiedenis die tot zijn zelfverkozen eenzaamheid heeft geleid.

Het boek nodigt uit om alle verhalen van De Maupassant toch ooit eens te lezen. Hij hoort met Tsjechov uit Rusland, Somerset Maugham uit Engeland, Pirandello uit Italië, Kawabata uit Japan en Carver uit Amerika tot de beste verhalenvertellers aller tijden.

donderdag, april 08, 2010

In Rome VIII


Niet echt meer in Rome, maar in het vliegtuig terug maak ik mijn laatste schetsen tijdens ons reisje naar, in en van Rome.

Mr Vincent Cheng

Dear Friend,

Let me start by introducing myself again, I am Mr. Vincent Cheng Hoi Chuen, GBS, JP Chairman of the Hong Kong and Shanghai Banking Corporation Limited.

My secured business suggestion for you.Before the U.S and Iraqi war our client General Zaiki Taha Abdel who was with the Iraqi Government but a citizen of SAUDI ARABIA, made a numbered fixed deposit for 24 calendar months (2Years), with a value of Thirthy million Five Hundred Thousand United State Dollars only in my branch. Upon maturity several notices was sent to him, even during the war which began in 2003. Again after the war another notification was sent and still no response came from him. We later find out that General Zaiki Taha Abdel along with his wife and only daughter had been killed during the war in a bomb blast that hit His Resident.

The last time he was at my office he confided in me that no one except me knew of his deposit in my bank. So, Thirthy million Five Hundred Thousand United State Dollars only is still lying in my bank and no one will ever come forward to claim it. What bothers me most is that according to the laws of my country at the expiration 3 years and six month the funds will revert to the ownership of the Hong Kong Government if nobody applies to claim the funds. Against this backdrop, my suggestion to you is that I will like you as a foreigner to stand as the next of kin to General Zaiki Taha Abdel so that you will be able to receive his funds.

WHAT IS TO BE DONE:

I want you to know that I have had everything planned out so that we shall come out successful. I have an attorney that will prepare the necessary document that will back you up as the next of kin to General Zaiki Taha Abdel, all that is required from you at this stage is for you to provide
me with your Full names and Address so that the attorney can commence his job. After you have been made the next of kin, the attorney will also fill in for claims on your behalf and secure the necessary approval and letter of probate in your favour for the move of the funds to an account that will be provided by you. There is no risk involved at all in this matter, as we are going adopt a legalized method and the attorney will prepare all the necessary documents. Please endeavor to observe utmost discretion in all matters concerning this issue.

What I require from you is your honest co-operation and I guarantee that this will be executed under a legitimate arrangement that will protect you and I from any breach of the law. Please accept my apologies, keep my confidence and disregard this email if you do not appreciate this
proposition I have offered you. All confirmable documents to back up this fund shall be made available to you, as soon as I receive your reply, I shall let you know what is required of you.

Regards from,

Mr. Vincent Cheng

Informatie over de echte (?) Mr Vincent Cheng op de site van de Open Universiteit van Hong Kong:

Vincent Cheng Hoi-chuen (Doctor of Business Administration, honoris causa )

Born in Hong Kong, Vincent Cheng Hoi-chuen was appointed the first Chinese Chairman of the Hong Kong and Shanghai Banking Corporation Limited (HSBC) in May this year. He holds a Bachelor of Social Sciences degree and a Master of Philosophy degree in Economics respectively conferred by the Chinese University of Hong Kong and the University of Auckland in New Zealand. He joined the HSBC Group in 1978, and became its Chief Economist in 1986. From 1989 to 1991, he was seconded to the Government's Central Policy Unit and served as an adviser to the Governor of Hong Kong. In 1992, Cheng rejoined HSBC as Senior Manager, Economic and Strategic Research, before becoming the Bank's Chief Financial Officer in 1994. He took up the post of General Manager in June 1995 and the post of Executive Director in November. He was appointed Vice Chairman and Chief Executive of Hang Seng Bank in 1998.

Cheng is active in public service. He was a member of the Executive Council and the Legislative Council and a Hong Kong Affairs Adviser to the Chinese Government. He is currently Vice President of the Hong Kong Institute of Bankers, Chairman of the Board of Trustees of the Lord Wilson Heritage Trust and Vice Patron of the Community Chest of Hong Kong. He is also a member of the Standing Committee of the Beijing Municipal Committee of the Chinese People's Political Consultative Conference. In July, he was awarded a Gold Bauhinia Star medal by the Hong Kong SAR Government.

woensdag, april 07, 2010

In Rome VII

In Rome zijn als in iedere wereldstad veel Amerikaanse toeristen te vinden. Dit stel reist in de trein met ons mee op de terugweg van Rome naar het vliegveld.

Kandinsky en Der Blaue Reiter

In Den Haag is een grote overzichtstentoonstelling te zien van Kandinsky en zijn tijdgenoten bij Der Blaue Reiter, een kunstenaarsgroep die geen echte groep blijkt te zijn. Het is, als meestal met kunstenaars, een groep gelijkgestemde zielen, en in het geval van Wassili Kandinsky en Gabriele Munter, twee schilders/minnaars. Gabriele is een jonge schilderes die les neemt bij Kandinsky en valt voor de geniale leermeester. Hij neemt haar mee op reizen door Nederland, Italië en Tunis om haar na vijftien jaar, als de Eerste Wereldoorlog uitbreekt, in Zwitserland te verlaten om in Rusland opnieuw te trouwen. Het verhaal is een mooie romantische voetnoot bij een prachtige overzichtstentoonstelling. Het lijdt geen twijfel dat Kandinsky zelf de meest geniale is van het stel en van hem is op deze tentoonstelling een groot aantal werken te zien. Opvallende afwezige is het schilderij Lyrisches uit 1911 dat tot de pronkstukken van Museum Boijmans behoort. Mocht het Haags Gemeentemuseum dat doek niet lenen of was het ergens anders uitgeleend? De meeste schilderijen op deze tentoonstelling komen uit het Lenbachhaus te München, de plaats waar de kunstenaarsgroep woonde. Ook dat is een interessante voetnoot bij de tentoonstelling. De schilderijen die hier bijeen zijn gebracht komen overal vandaan. Uit privécollecties, uit een klein museumpje in Wijhe bij Zwolle en uit het Gemeentemuseum zelf, die net als het Boijmans, ook een aardige collectie heeft. Erg indrukwekkend.

Naast Kandinsky is ook een grote tentoonstelling over Haute Couture te zien waarbij mij vooral het werk van de Chinese modeontwerpster Ma Ke opviel. En een klein tentoonstellinkje over Tupperware en Tsjechisch glas. Een hele middag brengen we met mijn broers en zus door in het museum en nog hebben we lang niet alles gezien.

dinsdag, april 06, 2010

In Rome VI

De vrouw op het bankje links naast ons geniet van de zon.

maandag, april 05, 2010

In Rome V

De man die naast ons zit op het bankje in het park rondom de Villa Borghese, is in slaap gevallen.

zondag, april 04, 2010

zaterdag, april 03, 2010

In Rome IV

Verkiezingen in Rome (3)


De verkiezingen zijn voorbij, als ik het goed heb heeft Renata Polverini (con Berlusconi) gewonnen, hier nog een affiche.

Olifant blijkt muis

Het is een zonnige Goede Vrijdag en dus de perfecte dag om de schuur eens helemaal leeg te halen. Enthousiast begin ik alles wat in de schuur staat naar de tuin te slepen om als de schuur helemaal leeg is die te gaan vegen en de planken even te ontstoffen en af te nemen. Wat weg kan gaat naar de vuilcontainer, wat te groot is voor de vuilcontainer blijft nog even staan tot het grof vuil gehaald wordt. Als de tuin op een uitdragerij lijkt staat alleen de koelkast er nog. De defecte koelkast. Die moet eigenlijk ook weg. Ik besluit hem in ieder geval een stukje te verplaatsen zodat ik de vloer aan de achterkant van de koelkast ook kan schoonmaken. Ik til de koelkast voorszichtig van het vlondertje dat dient om de koelkast waterpas te zetten en dat nu de koelkast het niet meer doet toch geen functie meer heeft. Terwijl ik de koelkast verschuif zie ik langs mijn voeten een muis voorbij schieten. Ik wil Poekie, onze kat roepen, maar als ik naar buiten loop zie ik haar al bij de achterdeur met iets spelen. De muis, vermoed ik. Maar later zie ik nergens een dode muis, dus de poes heeft het angstige beestje toch laten ontsnappen.

De muis is de verklaring voor de geur die van tijd tot tijd in de schuur hangt. "Het ruikt weer naar olifant," zeggen we dan tegen elkaar, want het ruikt inderdaad zoals het in de dierentuin ruikt bij de verblijven van de olifant. Maar de olifant blijkt een muis. Achter en onder op het plankje van de koelkast ligt een grote hoop keutels. Ik maak alles schoon en zet dan de uitdragerij terug in de schuur. Ik heb weinig weggegooid maar er is met een simpele herinrichting toch weer heel wat ruimte in de schuur bijgekomen.

Ik zet Poekie nog even in de schuur om eventuele andere muizen bang te maken, maar ze maakt een grote dikke rechtopstaande staart en wil zo snel mogelijk de schuur weer uit.

vrijdag, april 02, 2010

Dialoog tussen man met hond en vrouw

Voorafgaand aan de repetitie laat ik mijn spelers een scène zien uit de film De Jurk van Alex van Warmerdam. Een scène die sterk lijkt op de scène die wij aan het repeteren zijn. Een treinconducteur dringt binnen in de kamer van een jong meisje en dwingt haar dingen te doen en te zeggen die ze niet wil. De treinconducteur is net als Lutter in De Mooie Onbekende een regisseur van het spel dat hij samen met het slachtoffer speelt. De gelijkenissen zijn frappant.

We werken aan de scène, het tweede bedrijf van het stuk. Ditmaal met kledingstukken en requisieten. We schieten behoorlijk op. Aan het einde van de avond staat de scène goed in de steigers. Vooral de rol van de hond krijgt vanavond goed en duidelijk vorm. Nu is het alleen nog de teksten goed uit het hoofd leren en kunnen we de komende twee weken de puntjes op de i zetten voor het Dialogenfestival op 16 en 17 april in het Microtheater van theatergroep De Flits in Delft. We weten alleen nog steeds niet op welke avond we spelen. Dus daarover later meer.