zaterdag, december 28, 2013

Marja's Kerstdiner


Omdat we niet alleen met ons vieren Kerst willen vieren gaan we op eerste Kerstdag naar De Bakkerij aan de Bergweg, naar Marja's Kerstdiner. Een voorstelling met drie-gangen-diner wordt ons beloofd door de flyer. Als we aankomen worden onze jassen aangenomen en worden we geplaatst aan een tafel voor acht personen waaraan reeds twee dames hebben plaatsgenomen. We maken kennis en wachten af wat ons te wachten staat. Nog een stel voegt zich bij ons en op het laatste nippertje nog een Engelsman. Die gelukkig wel Nederlands spreekt want het programma van de avond is in het Nederlands.

Na een half uurtje treedt Marja binnen in een roze winterjas. Een man in travestie, dat is Marja. Ze wordt gespeeld door cabaretier Art-Jan de Vries die met deze rol de persoonlijkheidsprijs heeft gewonnen tijdens Camaretten, de jaarlijkse cabaretwedstrijd. Een jongere Margreet Dolman, want daar doet ze me aan denken. De hele avond worden we door haar beziggehouden met korte conferences over haar menselijkheid, ook het karakter van haar personage doet denken aan Margreet Dolman, met een polonaise over de Bergweg, met een knutselwerkje, een loterij en liedjes. Halverwege de avond duikt ook nog haar echtgenoot op, zeebonk kapitein Sterling, gespeeld door Jack Kerklaan. Tussendoor worden door vrijwilligers de drie gangen geserveerd, een eenvoudige maaltijd, tomatensoep, stamppot en een toetje.

Hoogtepunten van de avond zijn de polonaise over de Bergweg waarvoor het verkeer moet stoppen en het slot, de levende Kerststal met als dieren, wijzen uit het Oosten, en als baby Jezus de winnaars van de loterij. Marja, verkleed als Maria, leest haar eigen versie van het Kerstverhaal. Tijdens dit laatste gedeelte van de dinershow wordt de directeur van De Bakkerij, Maarten Bakker, naar voren geroepen om, de Kerstgedachte indachtig, iets aardigs te zeggen over zijn partner, die zowel zakelijk als in het dagelijks leven zijn partner is. Daardoor zijn we getuige van een heus huwelijksaanzoek op de planken van het theater.

Een romantisch einde van een geslaagd avondje uit.

vrijdag, december 27, 2013

Ro Theater: Lang en gelukkig


Het is traditie om elk jaar met onze twee inmiddels volwassen dochters naar de Kerstvoorstelling van het Ro Theater te gaan, maar soms lopen we er wel eens eentje mis. Dat was het geval bij Lang en Gelukkig, de succesvoorstelling van een aantal jaren geleden. Dit jaar is er een herkansing. Het Ro Theater herneemt de voorstelling, wellicht uit bezuinigingsoverwegingen, maar dat mag de pret niet drukken. Ondertussen hadden we de film al gezien en van horen zeggen al meegekregen dat de theaterversie nog beter is. Dat blijkt het geval. In de bioscoop mis je de reacties van het publiek en het applaus tussendoor.

Moet ik nog iets zeggen over het verhaal? Dat is een vrolijke mengeling van diverse sprookjes, Roodkapje, Assepoester, Klein Duimpje. Roodkapje wordt verliefd op de wolf die niet zo gemeen blijkt als haar moeder haar altijd heeft verteld, en Assepoester wordt gelukkig met Knoop, de huisknecht van wijlen haar vader. De boze stiefmoeder vindt haar geluk bij de fee die Assepoester van jurk en koets heeft voorzien.

Veel grappen over de hoofden van de kleine kinderen heen (die bij de première overigens opvallend afwezig waren, het leeuwendeel van het publiek was volwassen) maar al met al een feest voor jong en oud met veel zang en dans op bekende wijsjes. Een avondje lekker schmieren voor de acteurs zonder dat het voor het publiek vervelend wordt. Gijs Naber en Remko Vrijdag stelen absoluut de show als de twee gemene dochters Paris en Hilton van de gemene stiefmoeder Irma Zonderboezem, een travestierol van Arjan Ederveen.

Blij dat we deze voorstelling alsnog konden zien.

donderdag, december 26, 2013

Peter Buwalda: Bonita Avenue


Deze dikke pil krijg ik te leen, aanbevolen door een vriend met dezelfde voornaam als de auteur. Een ingenieus gecomponeerde roman. Het verhaal wordt verteld door de drie hoofdpersonen, de rector magnificus Siem Sigerius van de Twente University, de fotograaf Aaron Bever en de dochter van de rector, Joni, die zichzelf later Joy zal noemen. De verhalen van de mannen worden in de tweede persoon verteld, het verhaal van Joni in de eerste persoon. Er wordt heen en weer gesprongen in tijd en ruimte.

We starten met de ontmoeting tussen Aaron en Siem als deze twee elkaar voor de eerste keer ontmoeten bij de rector thuis. Beide mannen zijn 'echte mannen', judoka's, vechters. Aan het einde van het eerste hoofdstuk komen we uit de mond van zijn echtgenote te weten dat Siem Sigerius dood is, al tien jaar. Het duurt tot het einde van het boek voordat de schrijver onthult hoe dit gebeurd is en wat de aanleiding er toe is.

Maar het verhaal komt op gang in het tweede hoofdstuk als Siem tijdens een werkbezoek in Japan het vermoeden krijgt dat zijn dochter naakt poseert op een pornosite. Een geweldige vondst van de schrijver, deze plotwending. Een mooi dilemma. Want hoe vraag je aan je dochter of zij inderdaad het model is dat jij hebt gezien? Daarmee geef je als vader al toe dat je pornosites bezoekt en ten tweede: wat doe je als het antwoord van je dochter positief is?

Naast een ongelooflijk spannend verhaal dat je voortdurend op het puntje van je stoel houdt omdat je wilt weten wat er nu weer staat te gebeuren, zijn er ook prachtig beschreven scènes zoals een gevecht op leven en dood tussen vader en zoon, en de vlucht van Siem Sigerius zonder kleren door nachtelijk Enschede op de avond van een belangrijke voetbalwedstrijd. Daarbij komt nog de soepele stijl waarmee alles verteld wordt.

Eén van de recensenten op het schutblad noemt Bonita Avenue een Amerikaans boek. Dat is het. Het is het soort boek als The Secret History van Donna Tartt. Vlot geschreven, of tenminste zo lijkt het want wie weet hoe lang Buwalda over het boek gedaan heeft, leest het als een sneltrein. Op weg naar de ontknoping die uiteindelijk toch nog een aantal verrassingen voor de lezer in petto heeft.