maandag, juni 30, 2008

Fietswrak 1

Je ziet ze veel. Fietsen waarvan het achterwiel onklaar is geraakt of gemaakt. Deze ligt aan de Boompjes, verstopt onder een trap. Ook het zadel is weg.

zondag, juni 29, 2008

Ubuntu

Het heeft even moeite gekost, maar nu is het zover. Ik heb een Linux-systeem op onze laptop geïnstalleerd, het heet Ubuntu. Voortdurend was ik vreselijk bang dat ik de totale inhoud van de harde schijf zou wissen. Vooral bij het partitioneren van de harde schijf voor Linux. Voor het daadwerkelijke installeren moest ik lang zoeken op de Ubuntu-site voordat ik zeker was van mijn zaak. Nu draait de laptop zowel met Windows XP als met Ubuntu, waarvan ik vooralsnog de enige gebruiker ben. Even wennen aan de programmatuur, niet wennen aan het uiterlijk, dat is wonderschoon. Veel mooier dan Windows en misschien zelfs mooier dan Apple, het doet me enigszins denken aan de oude Apple 9.2 vormgeving. Mijn Firefoxbrowser versie 3.0 op de Apple ziet er dankzij een leuke addon ook uit als een Apple 9.2-toepassing. Ik ben helemaal in mijn nopjes en voel me nu een beetje een wizzkid. Nog niet helemaal want wat me nog niet gelukt is is een Realplayer of een Mediaspeler voor Linux te installeren omdat de meegeleverde Totemplayer weigert alle streamingbestanden van het internet af te spelen. Maar dat moet me toch ook eens lukken.

Illustratie: schermafbeelding van Ubuntu

zaterdag, juni 28, 2008

Talent

De jongen heeft lange lenige vingers die razendsnel over het toetsenbord van de vleugel bewegen. Hij is Antilliaans, draagt een chic Lacoste-shirt, heeft lange armen en lange benen gehuld in een spijkerbroek en speelt een Inventie van Bach. Zijn spitse gezicht, lange gebogen neus,weinig kin, het haar strak achterover gevlochten, is naar voren gericht op de partituur. Drie keer vliegt hij al spelend uit de bocht, weet zich steeds te hernemen, maar komt uiteindelijk bij de eindstreep.
Toch lijkt er iets niet te kloppen. Een Antilliaanse jongen die Bach speelt. Je verwacht eerder rapmuziek, wellicht soul en misschien jazz bij zo'n jongen. Hij lijkt eerder op Ike Turner (die ook heel goed piano kon spelen, in een andere stijl). Ik weet dat dit een vooroordeel is,want waarom zou het niet kunnen? Wij hebben onze oudste dochter ook niet bepaald met klassieke muziek opgevoed, bij ons is alle muziek welkom, en toch speelt ook zij andere muziek dan wij dagelijks in de cd-speler stoppen.
Ik weet nog hoe dezelfde jongen vroeger aan het tuinhek stond te keten met onze beide dochters. Elkaar beschietend met waterpistolen. Zelf weten ze daar niets meer van en de jongen woont al lang niet meer in de wijk. Maar het blijft een lieve sympathieke en gevoelige jongen waarvoor ik een zwak blijf houden ondanks het feit dat hij nu ongeveer twee keer zo lang is als toen.
Dat het mis gaat komt omdat hij uiteindelijk toch omdat hij te weinig heeft geoefend. Ik hoop dat hij blijft doorgaan met de piano. Hij zit tenslotte in de Talentenklas en heeft overduidelijk talent.

Foto: Ike en Tina Turner

woensdag, juni 25, 2008

Manisch

"Mijn moeder is manisch. Als ze in een depressie zit hoor en zie je haar niet. Als ze op een top zit gaat ze de stad in en koopt ze alle winkels leeg van Ooltgensplaat. Nou ja, als ze daarmee gelukkig is. Maar ik was er met de Kerst en Oud en Nieuw geweest. Een dag of vijf en toen had ik het wel gehad. Ik wilde op twee januari weer naar huis gaan. Terug naar Rotterdam. Maar toen wilde ze op vijf januari nog haar verjaardag vieren. Vroeg ze of ik nog wilde blijven. Nou, daar had ik geen zin meer in natuurlijk. Later hoorde ik dat ze toen het feest plaatsvond plotseling zei dat ze was uitgenodigd voor een feest in Breda en ging ze weg, de gasten mochten gewoon blijven en moesten de deur maar achter zich dichttrekken als ze weggingen. Als ik daar bij geweest was, was ik echt uit mijn vel gesprongen."

maandag, juni 23, 2008

Stoelenpartij

"Ik was op een stoelenpartij. Een soort omgekeerde stoelendans. Er waren meer stoelen dan mensen. Stoelen die hij zelf had gemaakt of stoelen die hij had verzameld. We moesten overal zoeken naar eten en drinken. Er was geen keuken of een koelkast maar hier en daar stonden koelboxen. Dan werd er weer een koelbox gevonden en dan kwam er opeens weer iets uit. Het was in Zeeland. Hij werkt op de kunstakademie. Dit was zijn atelier. In een schuur."

donderdag, juni 19, 2008

Slideshare


Theater


From: feddespoel, 22 minutes ago





Summary of the plays that I've directed from 1987 untill 2005


SlideShare Link

dinsdag, juni 17, 2008

Firefox

Download Day 2008

Bad girls smoke



Alvast naar aanleiding van het op handen zijnde rookverbod in de horeca. Bad Girls Smoke is een mooie fotocollectie van Morgaine LeFaye. Deze dame vond ik persoonlijk de mooiste. Met de guitige blik omhoog, de cigaret de lucht in stekend, de borstjes, de buik, het gordijn er achter en tenslotte ook nog eens een hoed en een oriëntaalse doek. Perfect.

maandag, juni 16, 2008

Appel

Op het bankje ligt een krant. Daarop een appel. Vergeten door een reiziger die te snel de trein is ingestapt. Ik twijfel of ik de appel mee zal nemen. Hij ziet er keurig netjes en ongeschonden uit. Maar zelf krijg ik bij de lunch die mij in Deventer te wachten staat, ongetwijfeld genoeg fruit. Ik lees rustig verder in mijn boek (Waarom vrouwen van apen houden) en stap dan in de trein.

zaterdag, juni 14, 2008

Normaal/Abnormaal

Alweer twee jaar geleden schreef ik over voetbal en het gegeven dat ik volgens mijn dochters geen normale man ben. Gisteravond heb ik tegen mijn gewoonte in weer eens een complete voetbalwedstrijd gekeken en me geschaard onder de normale mannen. Ik moet eerlijk bekennen dat ik er nog van heb genoten ook. Het was een spannende wedstrijd waarin veel gebeurde. Vijf doelpunten en de goeden wonnen ook nog eens. Maar ook de tegenpartij was niet mis. Het viel me op dat dat team voor een groot deel uit prachtige lange zwarte negers bestaat en dat er in het Nederlandse team momenteel geen enkele neger meer te vinden is. Seedorf doet niet mee en wel opgesteld zijn Bronckhorst, afkomstig van de Molukken, en Boularous, van Marokkaanse afkomst. Daarnaast viel mij aan de Franse kant Franck Ribéry op, met een indrukwekkende kras op de rechterhelft van zijn gezicht. Daarbij een geweldige krachtpatser die tijdens de hele wedstrijd van begin tot eind grote indruk maakte.
De allergrootste verrassing tijdens de wedstrijd waren de goals in de 71e en 72e minuut. De tegengoal van de Blauwen van Henry en onmiddellijk er achteraan de goal van Robben voor Oranje.
Vraag is nu of dit een normaal of abnormaal verslag is van een voetbalwedstrijd.

Foto: Franck Ribéry

vrijdag, juni 13, 2008

Vrijdag de dertiende

Vandaag is het de ongeluksdag, vrijdag de dertiende. Ik ben niet bijgelovig dus net als bij volle maan, een zwarte kat op mijn pad, scherven brengen geluk en onder een ladder doorlopen heb ik nergens last van. Ik heb een beetje een lome dag met voorbereidingen voor nieuwe toneelstukken, de eenakter tijdens het eenakterfestival die ik opnieuw met KRT ga doen, een idee voor de Avond voor het Korte Stuk waar ik aan mee wil doen en het stuk Tot het einde waar ik aan moet gaan werken. Aan het einde van de middag ga ik naar de opening van het SKVR-weekend in Lantaren/Venster, luister naar de woorden van de cultuurwethouder, het optreden van de band, spreek met veel oude bekenden, eet een hapje, drink een kopje koffie en fiets weer naar huis. Ik ben niet dronken en val niet van mijn fiets, loop niet in zeven sloten tegelijk en kom veilig thuis, op tijd voor de wedstrijd Nederland-Frankrijk. Die kan nog ongelukkig aflopen natuurlijk, maar dat komt dan niet doordat het vrijdag de dertiende is.

En dat klopt. Voor Frankrijk is het een ongeluksdag, voor Nederland niet. 4-1!

donderdag, juni 12, 2008

Notitie

Soms maak ik korte notities in mijn telefoon, zoals deze onderweg naar Zoetermeer:

Er ligt een dun laagje ijs op de vaart langs de route. Er is veel veranderd sinds de laatste keer dat ik naar Zoetermeer reisde. Sporen van de HSL door het landschap en ook de plaatsen zelf zijn erg veranderd en uitgebreid. De route is niet meer hetzelfde, de trein is niet meer dezelfde.

En deze in het Nederlands Foto instituut:

Wie kiest voor het communisme kiest tegen God.

dinsdag, juni 10, 2008

Terughoudendheid

Soms voel ik terughoudendheid om in dit blog alles te schrijven wat ik wil. Bijvoorbeeld bij het schrijven over personen in mijn nabije omgeving, zoals mijn gezin. Collega’s op het werk, mensen met wie ik vergader. Ik ontmoet veel mensen in mijn dagelijks leven, sommigen mag ik erg graag en om daarover te schrijven valt me niet moeilijk. Moeilijker is het om te schrijven over mensen aan wie je een hekel hebt en alhoewel dat er slechts weinigen zijn doe ik het niet graag. Stel dat ze lezen wat ik geschreven heb en er zichzelf in herkennen of juist niet. Daarom gebruik ik bijvoorbeeld weinig namen in mijn blog. Zelfs mijn vrouw en kinderen noem ik niet bij de naam maar liever Oudste Dochter of Jongste Dochter. Als iemand op het internet zoekt naar hun namen zal die niet gauw bij dit blog terechtkomen.

Zo was ik afgelopen vrijdag op de halfjaarlijkse vergadering van de gezamenlijke bureaus van Studium Generale en vergaderde ik diezelfde avond met het bestuur van de theatergroep waarvan ik voorzitter ben. Maandagochtend had ik alweer een vergadering met het bestuur van het theaterverzamelgebouw waar ik secretaris van ben en over al deze gebeurtenissen zou ik kunnen schrijven. Alle drie interessante groepen mensen en spannende vergaderingen. Het liefst zou ik alle personen die er bij aanwezig waren in enkele krachtige schetsen willen weergeven. Maar als ik dat al goed zou kunnen dan nog voel ik hierbij een terughoudendheid en reserve om de redenen die ik hierboven aangeef. Dat zou ik dan toch in een verhaal moeten doen, als fictie, en is niet geschikt voor dit blog.

Nu zit ik rustig op het terras te schrijven terwijl tegenover mij mijn Jongste Dochter braaf en ingespannen haar aardrijkskunde en haar Frans zit te doen terwijl de Oudste Dochter aan de gisteren pas weer gestemde piano zit te studeren. Het klinkt iedere dag beter maar volgens het rapport van de pianolerares moet ze niet te snel te veel willen en tevreden zijn met wat ze al kan. Mijn vrouw zit bij de computer en praat op de achtergrond in de hoorn van de telefoon. Een huiselijk tafereel dat ik graag wil vasthouden en onthouden en bewaren voor later, vandaar dat ik het hier neerschrijf om te bewaren voor later. Want alles gaat voorbij, niets keert terug, ook dit niet.

maandag, juni 09, 2008

Stine Jensen: Waarom vrouwen van apen houden

Wat is de relatie en wat is de overeenkomst tussen een vrouw en een aap? Zijn vrouwen eigenlijk apen, of negers of in het algemeen 'de ander'? Dat zijn de intrigerende vragen die aan de orde komen in het boek Waarom vrouwen van apen houden van Stine Jensen. Na de affaire met Bokito in diergaarde Blijdorp was Stine Jensen de aangewezen persoon om op alle televisie- en radiozenders te komen vertellen wat er precies aan de hand was tussen de vrouw en de aap.

In dit boek doet ze dit uitgebreid aan de hand van de cultuurgeschiedenis van de afgelopen eeuw en de verbeelding van de aap daarin door kunstenaars en wetenschappers. Ze laat zien hoe de aap in korte tijd verandert van monster en untermensch in een zachtaardige vrouwelijke persoon en übermensch. In alle gedaanten heeft de aap tegelijk een goddelijke uitstraling en is ook altijd een dienaar van god.

Ook nodigt het boek uit tot het lezen van de aangehaalde boeken en verhalen en het bekijken van de films. Zoals de boeken Mijn aap schreit van Albert Helman (over een man en een aap) en De vrouw en de aap van Peter Høeg.

Het boek roept vragen op (en herhaalt vragen, aapt vragen na) over de grens tussen de soorten mens, mensaap en aapmens en of apen dezelfde rechten verdienen als de mens (the Great Ape Project, GAP). Ook zijn er grappige verhalen over de drie beroemde vrouwelijke primatologen, Jane Goodall, Diane Fossey en Biruté Galdikas, engelen of heksen, bitches of zorgzame moeders, waarbij Jane Goodall er nog het beste van afkomt.

Een eenduidig antwoord op de vraag waarom vrouwen nu van apen houden (en niet van paarden of van teddyberen) geeft het boek niet, maar dat geeft niet, het leest als een trein en is voortdurend interessant.

donderdag, juni 05, 2008

Annelies Verbeke: Reus

Sommige boeken zijn onbegrijpelijk en blijven toch intrigeren. Reus van Annelies Verbeke is zo’n boek. Het is in twee delen verdeeld. Het eerste deel speelt in België, het tweede aan de andere kant van de wereld in Australië. Beide delen gaan over twee zussen: Hannah, de ik-figuur, en Kim. Beide zussen zijn met een Wim, Kim is getrouwd met een Wim, Hannah heeft een vriend die Wim heet. Hannah heeft een rubriek over freaks in een tijdschrift en later een televisieprogramma over hetzelfde onderwerp. De levens van beide zussen ontsporen. Het leven van Hannah door haar ontmoeting met Véronique, één van de freaks die ze interviewt voor haar blad, het leven van Kim door haar geheime verhouding met een getrouwde man.

Wat er precies met Kim aan de hand is blijft enigszins onduidelijk omdat alles verteld wordt vanuit het perspectief van Hannah, maar Hannah begint in ieder geval steeds vreemder dingen te zien zoals de reus in de Wartburg (een soort auto). In het hoofd van Hannah groeit de reus steeds verder en verder en hij blijft haar achtervolgen, eerst in België, later in Australië. Een ander intrigerend gegeven zijn de foto’s die ze beschrijft en via emails opstuurt aan ene F, een onbekende man in het moederland.

Het eerste deel gaat over de ontwrichting van de beide levens, het tweede deel over de zoektocht die ze ondernemen om weer in het rechte spoor te komen. Het boek deed me een beetje denken aan het laatste boek van Haruki Murakami, Kafka op het strand, vooral door de toenemende hallucinaties van de hoofdpersoon en het groeiende vermoeden dat er ergens een oplossing of verlossing moet komen, bijvoorbeeld van de reus uit de titel. Hoe het eindigt verklap ik natuurlijk niet, iedereen moet dit boek lezen net als de debuutroman van Annelies Verbeke: Slaap!

woensdag, juni 04, 2008

Opera bij mij thuis

Het is alweer even geleden maar opeens stonden er twee operazangeressen bij ons in de huiskamer te zingen. Dat kwam zo. Mijn vrouw had een elektronisch postbericht ontvangen van de cultuurscout van Kralingen en Crooswijk met het voorstel om tijdens de operadagen Rotterdam een optreden te organiseren in eigen huiskamer. Enthousiast stuurde ze per ommegaande bericht dat wij geïnteresseerd waren. Daarop kreeg ze een telefoontje van Margot, de cultuurscout, dat er een vergissing in het spel was. Zij had dit bericht helemaal niet moeten ontvangen, het bericht was enkel bedoeld voor inwoners van de wijk Crooswijk. Het enthousiasme van mijn vrouw wist haar echter te overtuigen de organisatie toch nog maar eens te vragen of het niet ook in Kralingen mocht.

Enige weken later werd ik gebeld door een heer van de operadagen Rotterdam. Op welke dagen het ons schikte dat er bij ons kon worden opgetreden. Betekent dat dat het toch mag en doorgaat, vroeg ik. Dat wist hij niet maar hij zou de data opnemen en het overleggen met de organisatie en dan zouden we er nog van horen. We hadden de keuze uit 24 mei t/m 1 juni, de data van de operadagen. Omdat de laatste vier data samenvielen met mijn voorstelling (De Vrouw van de Zee) kozen we voor het eerste weekend, het weekend van mijn vader's verjaardag.

Zo kwam het. Een week van te voren werd een groot bord aan ons raam bevestigd waarop in grote letters "Opera bij mij thuis" te lezen was. Dat leidde er toe dat bekende en onbekende buren bij ons aanbelden om te vragen of ze dat mochten meemaken. Dat mocht natuurlijk. Ze hoefden alleen wat geld mee te nemen voor de artiesten want die zouden na het optreden met de pet rondgaan.

Het was werkelijk fantastisch. Voor ongeveer twintig man publiek traden op mijn vader's verjaardag, 24 mei, Chava Beijk (foto) en Merel van Geest op, begeleid door Erwin Weerstra. Soms zo hard dat het leek alsof de ruiten zouden springen maar voortdurend loepzuiver en erg ontroerend.

dinsdag, juni 03, 2008

Muis gered

Katten houden er van om met muizen te spelen. Dan gaat het er niet zachtzinnig aan toe. Soms vinden we s‘ochtends een dode muis voor de deur naar het terras. Gesneuveld tijdens het spel. Deze trofee wordt voor de geliefde baasjes voor de deur neergelegd.

Onze Poekie komt tijdens het eten koken binnen met een klein muisje. Ze laat het gaan en vangt het dan weer met haar poot. Het angstige muisje rent heen en weer over het linoleum maar kan niet ontsnappen aan de wrede kat. Ik kan niet anders dan ingrijpen. Ik verlaat de keuken en grijp de kat in het nekvel en neem haar mee naar de overloop. Dan ga ik terug de kamer in en probeer het angstige muisje naar buiten te jagen, de vrijheid tegemoet. Maar dat gaat minder makkelijk dan ik dacht. Het muisje kan niet over de drempel klimmen die tussen de huiskamervloer en het terras buiten ligt. Dus blijft het beestje heen en weer lopen. Samen met Jongste Dochter probeer ik het beest te vangen tot het zich verstopt achter de rolluikkast. Het glipt tussen een onooglijk klein spleetje en verdwijnt.

Ondertussen is ook nog eens het eten klaar en komt mijn vrouw thuis. Dus gaan we eerst eten. De poes posteert zich bij de kast. Wachtend tot de muis de moed heeft achter de kast vandaan te komen. Dat gebeurt natuurlijkniet. We eten het eten op en gaan dan proberen de muis te redden. De kat wordt op de gang gezet bij haar etensbakje. Moet ze dat maar leegeten. Dan schuiven we de kast een klein stukje op zij en zien de muis zitten. De Oudste Dochter denkt dat-ie dood is. Geplet door de kast. Maar dat lijkt mij sterk. Met een stokje proberen we er beweging in te krijgen. Dan gaat het muisje lopen. Het vlucht onmiddellijk de verkeerde kant uit. Naar de linkerbox van de stereoinstallatie. Daar blijft-ie opnieuw doodstil zitten. Mijn vrouw vouwt van een krant een koker en ik jaag het beestje er met een stokje in. Ze vouwt de krant snel dicht zonder de muis te pletten en dan wordt het angstige beestje achter in de tuin vrijgelaten en kan even later ook de kat weer worden losgelaten. Die kijkt nog even bij de kast maar voelt dat de prooi is gevlogen en zoekt een plaatsje op een stoel in de tuin. Missie geslaagd. Muis gered.

maandag, juni 02, 2008

Voorbij

Het is voorbij. Alle vier de voorstellingen van De Vrouw van de Zee zijn gespeeld. Een dipje op de tweede avond (waarom gaat de tweede avond altijd minder?) en een piek op de derde (de voorstelling waarbij alles op zijn plek viel) en een voorstelling waarbij ik me ergerde aan de lichtman (omdat die zijn werk niet goed had gedaan) en ook nog foto's moest maken (die ik dus niet echt goed heb gezien, de vierde). Ik ben tevreden. Veel positieve reacties, een enkele negatieve (zoals van mijn eigen vrouw) en veel complimenten voor de hoofdrolspeelster (foto). Ook veel complimenten voor de locatie, die er bij het goede licht erg prachtig uitzag. Genoten van de gastvrijheid van de mensen in de Noorse Kerk (de dominee, haar man, de vrouwelijke secretaris en de vrijwilligster). Aan het einde van de vierde voorstelling deden we nog even een kort optreden met de band, beginnend met het nummer Vrouw van de Zee en eindigend met Barre Winter waarbij alle spelers meezongen omdat ze het liedje nog kenden van de vorige avondvullende voorstelling, Blankenberge. Nu is er zoals gewoonlijk de leegte na een voorstelling. Ik weet nog niet wat ik op korte termijn ga doen. Ik moet regieplannen schrijven, voor Tot het einde en (eventueel) voor een voorstelling voor het komende eenakterfestival. Denkwerk aan de winkel dus. Maar eerst een paar avonden uitrusten. Geen repetities meer op dinsdagavond.