zondag, mei 31, 2009

Renée

video
Ze heet Renée en speelt staande bas. Ik ontmoet haar aan de bar van 't Klooster, nu een cultureel centrum in Harderwijk. Ik ben aan het rondlopen om de lokaties te verkennen waar ik moet spelen. Ik treed op als singer/songwriter op Kulting, een jaarlijks cultuurfestival in Harderwijk. Het was de bedoeling dat Het Gebroken Oor op zou treden maar onze bassist is ziek. Daarom ga ik alleen. Ik heb mijn gitaar gestald in het museum waar mijn eerste optreden plaatsvindt en ben via het Hortuspark, de tweede locatie, in 't Klooster beland. Daar ontmoet ik Renée. Ze denkt mij te herkennen van een vorig Kulting, ik herken haar niet maar we raken al snel in gesprek. Renée speelt bas en zingt daar bij. Helaas spelen we bijna gelijktijdig en kan ik geen van haar twee optredens zien. Maar ik blijf nog even hangen en zie de eerste twee nummers. Van het allereerste nummer maak ik bijgaand filmpje met mijn mobiel. Het nummer heet King Me en een echt mooi opgenomen versie van het nummer is te beluisteren op haar website. (Ontdek ik de volgende dag.) Ze heeft een mooie stem en zingt heel intens. Ik vind het jammer dat ik niet tot het einde kan blijven.

Ik doe twee optredens op het festival. Voor mijn eerste optreden ontmoet ik in de tuin van het museum een enigszins droevige dame die het geloof in de liefde heeft verloren. Als ik optreedt voor de ingang van het museum lopen de meeste mensen voorbij en ik krijg niet echt de aandacht die ik mijns inziens verdien, behalve van twee dames in vrolijke zomerjurken die voor me op het trottoir gaan zitten en het hele optreden blijven luisteren. Soms blijft iemand staan en ook twee kinderen staan een tijdlang aandachtig te kijken en te luisteren. Het tweede optreden is in het park. Daar ontmoet ik onze toetsenist met zijn vriendin die uit Utrecht naar Harderwijk is gekomen om mij te zien en te steunen. In het park zijn zij mijn twee trouwe fans. Maar daar blijven de mensen iets makkelijker iets langer hangen en sta ik bij een terras waar een aantal mensen zitten en luisteren. Ook word ik benaderd door een dame in Ermelo die over drie weken een festival organiseert in haar dorp.

Dan keer ik terug naar 't Klooster en ontmoet opnieuw Renée aan de bar. Ze staat op het punt om te vertrekken en biedt mij een drankje aan en een stuk van haar tosti. Een drankje neem ik graag aan. Halverwege het gesprek moet ik naar het toilet en bedenk daar dat het leuk zou zijn als ze het laatste nummer met me zou meespelen. Ik vraag het haar. Ze aarzelt, weet niet of ze het durft en zegt dat ze niet echt goed is in improviseren. Ook zij moet even naar het toilet. Als ze terugkomt heeft ze een besluit genomen. Ze doet mee. Ik vraag de bardame om pen en papier en schrijf de noten en de akkoorden op een blaadje.

Dan doe ik mijn laatste optreden voor het meeste publiek in een klein zaaltje in 't Klooster. Ons decor is een marionettentheater dat voor en na ons optreedt. Bij het één na laatste nummer speelt De Toetsenist mee, bij het laatste Renée. Het loopt lekker en is een heerlijk besluit van een leuke dag op Kulting.

vrijdag, mei 29, 2009

OT Theater: Ophélia

Na het debacle op de universiteit zie ik op vrijdag de voorstelling Ophélia, mèt de Wereldberoemde Mezzosopraan, Cora Burggraaf. In een prachtig decor van acht grote hopen aarde ontworpen door Gerrit Timmers speelt zij de geliefde van Hamlet. Het valt me op hoe goed ze acteert, zeker voor een operazangeres. Dat ze kon zingen wist ik al, dat had ik op de universiteit al gehoord, maar ook in het spel is ze zeer overtuigend. Mooie regievondsten van Mirjam Koen, vooral het leuke intermezzo met de pianist ("I'm only the pianoplayer.") Ook Ton Lutgerink als Polonius, de vader van Ophélia, en aangever is een mooie rol. Enig minpuntje vond ik dat de voorstelling op een gegeven moment te lang leek te duren en er niet echt een piek was in de waanzin van Ophélia, waardoor het even leek of de voorstelling ging kabbelen als de beek op het voortoneel waarin Ophélia verdrinkt. Op dat moment werd het lopen van Ophélia en het gebruik van de requisieten, handig verstopt achter de heuvels aarde, meer gedoe dat functioneel en verloor ik even de aandacht. Maar ondanks dit punt van kritiek heb ik genoten van een mooie voorstelling.

Als de voorstelling is afgelopen ontmoet ik De Dramaturge. Even aarzel ik of ik haar onder ogen durf te komen, maar uiteindelijk loop ik naar haar toe waar ze staat te praten met De Regiseusse. Ik complimenteer De Regiseusse die ons alleen laat en biedt De Dramaturge nogmaals mijn excuses aan voor het gebeuren van afgelopen dinsdag. Ik voel me verantwoordelijk en neem de schuld op me, hetgeen ze accepteert en opgelucht neem ik afscheid van haar.

Zingen in het theater

Ik ben op weg naar de workshop Zingen in het theater in theater De Veste in Delft. Het is vrijdagmiddag en lekker weer. De zon schijnt. Als ik uit de trein stap bedenk ik me dat het misschien handig is om een flesje water te hebben. In de AH To Go op het station van Delft zijn alle flesjes water geprijsd rond de anderhalve euro. Dat vind ik nogal veel dus ik bedenk me dat het handiger is onderweg in een supermarkt een flesje water te kopen.

Maar eerst loop ik langs muziekhandel Buytene die gelukkig nog steeds blijkt te bestaan. Daar koop ik een knopje voor mijn akoestische gitaar zodat ik er een band aan kan maken en staande gitaar kan spelen. Want op zaterdag speel ik op straat op Kulting.


Dan loop ik verder door Delft en tref een aantal dames aan dat bezig is water uit te delen op straat. Shine, zo heet het water. Ik vraag één van de dames of ik ook een flesje mag, maar dat mag niet. Dit water, Shine, is alleen voor vrouwen. Ze mag mij geen flesje geven. Ik antwoord dat er toch ook vrouwen zijn die Cola Zero drinken, maar ze blijft bij haar besluit. Ik heb geen tijd en zin om te zeuren, dus loop ik door.
Een eindje verderop is een gewone AH. Daar kost een goedkoop flesje water met of zonder bubbels 16 eurocent. Bij de kassa zelfs maar 15 cent omdat het bedrag wordt afgerond naar beneden. Tien keer goedkoper dan op het station.

Als ik in het theater kom staan daar grote glazen kannen water op tafel met hoge rechte glazen er bij. Maar dan heb ik mijn flesje bruisend water al half leeg.

donderdag, mei 28, 2009

Mezzosopraan

Als ik de hal inloop waar over een half uur De Wereldberoemde Mezzosopraan zal optreden, wiens gezicht door heel Rotterdam op grote affiches is te zien, zie ik dat de piano weg is die er nog stond toen ik hier een half uur eerder voorbij kwam. Ik loop naar buiten en zie een man de piano naar een gereedstaande vrachtwagen rijden terwijl op hetzelfde moment De Wereldberoemde Mezzosopraan, vergezeld door De Pianist en De Dramaturge aan komen lopen. Hen ren ik eerst voorbij om de Vrachtwagenchauffeur tegen te houden. Hij denkt dat hij precies op tijd is maar is een uur te vroeg. Ik laat hem de piano terugrijden wat hij niet al te voorzichtig doet, hij wil de piano ruw over de drempel duwen maar ik hoop dat de piano na dit avontuur nog enigszins gestemd is en help hem het ding over de drempel te tillen.

Dan stel ik me voor aan het gezelschap dat ook al vol afgrijzen naar de piano stond te kijken. Ik vertel hen dat in deze hal moet worden opgetreden. Ook hier wordt kil op gereageerd. Ze vragen me twee minuten overleg. Ik loop een eindje de trap op om hen privé te laten overleggen. Ik verwacht dat ze het optreden niet door zullen laten gaan. Ondertussen probeer ik nog te regelen dat de pianostemmer terug komt om de oude en behoorlijk versleten piano indien nodig bij te stemmen. Ook dat lukt niet.

Ik loop naar beneden en zie dat het gezelschap is verdwenen en dat een aantal toeschouwers zit te wachten. Ik verwacht dat De Wereldberoemde Mezzosopraan is vertrokken. Mijn telefoon gaat. Het is De Dramaturge die me vertelt dat volgens hun de piano wèl in de lift past. De technische dienst van de universiteit had me verteld dat De Wereldberoemde Mezzosopraan niet in de collegezaal, waar op hetzelfde moment een lezing over opera plaats vindt, kon zingen omdat de piano niet in de lift past. Ik ga op zoek naar de lift. Achter een groene deur bevindt zich een lift die er inderdaad behoorlijk groot uitziet. De breedte van de piano past er ongetwijfeld in, de lengte kan ik niet goed schatten.

Samen met één van de toeschouwers rijd ik de piano naar de lift. We rijden de piano er in en kunnen er nog makkelijk met zijn tweeën bij. Ik weet niet hoe zwaar de piano weegt maar er kan 1000 kg in de lift. We rijden de piano naar een collegezaal naast de zaal waar het operacollege wordt gegeven en gaan daar naar binnen. De Wereldberoemde Mezzosopraan en De Pianist gaan zich voorbereiden. Ik wacht buiten met het publiek.

Als de operalezing is afgelopen leid ik het publiek naar binnen. De Dramaturge geeft een korte inleiding en De Wereldberoemde Mezzosopraan zingt, begeleidt door De Pianist drie liederen van Richard Strauss uit de voorstelling die ze aan het spelen is. Achteraf tracteer ik op chocola, mij in de handen gestopt door mijn collega, en poog het met woorden nog enigszins goed te maken. Maar het voelt niet goed. Een blamage voor de universiteit.

zaterdag, mei 23, 2009

Nootuitgang

Op zaterdag 23 mei vindt de finale plaats van Nootuitgang, de landelijke finale van de singer/songwriterwedstrijd voor studenten. Winnaar wordt Corijn, de deelnemer uit Groningen.

Bambie 8

Omdat mimegroep Bambie tien jaar bestaat vindt in Lantaren-Venster een Bambie-festival plaats onder de titel Bambierambam. In de afgelopen tien jaar heb ik nog nooit een voorstelling van de groep gezien. Voor het eerst hoorde ik van Bambie via dansgezelschap Lieber Gorilla: Gorilla meets Bambie uit 1999. De groep viert het tienjarig bestaan met een selectie uit oude voorstellingen waarvan ik nu Bambie 8 uit seizoen 2003-2004 heb gezien. Ondertussen is Bambie bij Bambie Treize ofwel Bambie 13. Bij elke voorstelling werkt het Bambie-duo Jochem Stavenuiter en Paul van der Laan samen met één of meerdere gasten, in deze voorstelling is dat Gerindo Kamid Kartadinata.
De voorstelling begint geweldig. Jochem Stavenuiter stormt binnen in een soort ridderkostuum en valt gewapend met een gigantische pollepel de andere twee mannen aan die rustig in een vervallen keukentje zitten. Dan ontwikkelt zich een onbegrijpelijk verhaal waarbij behoorlijk veel en vaak gelachen kan worden. De uitverkochte zaal doet dat volop tijdens de laatste voorstelling van het Bambiefestival. Ik moet denken aan mijn eigen voorstelling Duizend Bommen En Granaten want ik vermoed dat de drie mannen op dezelfde manier hebben zitten improviseren en visuele grappen hebben zitten uitdenken. Pas achteraf lees ik in de folder waar deze voorstelling 'over gaat', voor zover daar sprake van is. Het geheel is geïnspireerd door de figuur van Klaus Kinski, één van de vaste acteurs van Werner Herzog, en zijn gekte. Als je dat weet herken je de ridder (Aguirre, der Zorn Gottes), de vampier (Nosferatu) en de kapitein (Fitzcarraldo) uit de films van Herzog.
Vooral de expeditie bij kaarslicht door het keukentje, tussen al het geweld een mooie verstilde scène, is erg spannend en goed gedaan.
Ik denk dat ik nu nog wel eens vaker naar Bambie ga kijken.

vrijdag, mei 22, 2009

Monsieur Bernard Duarte

Très cher,

Je suis âgé de 62ans et je me permets de vous adresser ce message qui
j'espère retiendra un peu votre attention.
Pour être franc avec vous, c'est lors d'une petite balade dans mes moments perdus sur Internet que je suis tombé sur votre adresse. Et c'est là que j'ai décidé de vous contacter et vous parler de mon projet. Je tiens sincèrement à vous présenter mes excuses pour ce message.

Mon médecin traitant vient de m'informer que je suis atteint d'un cancer de la gorge dont je souffre terriblement. Ma situation matrimoniale est telle que je n'ai ni femme et encore moins des enfants et je suis de ressortissant canadien ayant exercé comme diplomate depuis des années ,et je n'ai personne à qui je pourrais léguer mon héritage.

C'est pour cela que je voudrais de façon gracieuse, par amour pour la peinture et l'art et par humanisme vous donner ce dit héritage s'élevant à quelques millions de dollars pour vous permettre de créer une fondation ou galerie ou une association pour enfants et les nécessiteux ou pour tout autre bonne œuvre humanitaire. De façon à ce que mon passage sur terre ne soit pas un échec.

Je voudrais avoir confirmation des informations suivantes: Votre numéro de téléphone et si possible le fax, l'adresse et surtout votre nom et prénoms complet et votre profession. Une fois ces informations reçues, je prendrai des dispositions afin qu'un émissaire puisse voir dans quel mesure transférer ces fonds et vous rencontrer afin mettre en place ce projet humanitaire.

Je compte sur votre bonne volonté et surtout le bon usage de ces fonds.
Dans l'attente de vos nouvelles,
Recevez mes très cordiales salutations.
svp contacter moi à mon adresse électronique privée: bernad.duarte7@gmail.com
Monsieur Bernard Duarte

dinsdag, mei 19, 2009

Op Zuid

Op Zuid wordt hard gewerkt aan de plek waar Cinerama en Lantaren-Venster in de toekomst samen moeten gaan.

maandag, mei 18, 2009

Eierdoos

In de fietsenstalling van het Sophia Kinderziekenhuis zie ik deze beschilderde en beknutselde eierdoos. Half onder een fietswiel ligt-ie daar. Een verloren cadeau? Weggegooid door iemand die er toch niets aan vond? Zo kom je overal, op elke plaats weer vreemde dingen tegen. Een haan die eieren legt. Een vergeten paasversiering. Een klein beetje zonde vind ik het wel het arme beest hier achter te laten onder het wiel van een fiets. Maar wat moet ik er zelf mee? Ik kan het bewaren maar dat is ongetwijfeld ook maar voor even. Dan verdwijnt het onherroepelijk in de prullenbak. Dus ik houd het bij een foto ter herinnering en fiets daarna weg. Het is een regenachtige dag, troosteloos. De overreden eierdoos past goed in de sfeer.

In Utrecht bij de bioscoop

Prachtige vervallen bioscoop.

zondag, mei 17, 2009

Arnon Grunberg: Onze Oom

Net als ik Onze Oom uit heb lees ik in De Groene Amsterdammer een nogal zure bespreking door Henk Broers van het boek naar aanleiding van de nominatie voor de Libris Literatuur Prijs (die niet gewonnen wordt door Arnon Grunberg). De schrijver van het stukje heeft geteld hoeveel keer Grunberg het woord 'geluk' gebruikt en lijkt meer op een boekhouder dan een boekrecensent. Ondanks dat ook ik het boek te dik vind, of 'te lang vind doorgaan' zoals Pieter Steinz het een dag later op de radio noemt.

Het boek start al gelijk met een prachtige vondst van Grunberg. Majoor Anthony kan geen kinderen krijgen en als hij tijdens een nachtelijke operatie een kind ontmoet, van wie één van zijn korporaals de ouders zojuist heeft vermoord, neemt hij het mee naar huis als geschenk voor zijn vrouw. Deze, midden in de nacht wakker gemaakt, wil er niets van weten. Langzamerhand ontrolt zich een spannend verhaal dat ergens op twee derde van het boek enigszins ontspoort.
Het is Grunberg overduidelijk te doen om zijn ideeën over oorlog en geweld te ventileren en om dit te bereiken wisselt hij een aantal keren van gezichtspunt. Majoor Anthony, zijn vrouw Paloma, het kind Lina en de rebellenleider die De Dirigent wordt genoemd, zijn afwisselend hoofdpersoon in een eveneens afwisselend verhaal.

Daardoor is de werkelijke hoofdpersoon van het boek veeleer de schrijver zelf en zijn ideeën. Ik heb er weer van genoten. Het enigste boek van Arnon Grunberg dat ik nu nog niet gelezen heb (van de romans) is De Joodse Messias. Dat boek moet ik nu ook maar eens lezen. Maar niet gelijk er achter aan.

zaterdag, mei 16, 2009

In Utrecht

Ik loop door Utrecht en kom langs dit anarchistiche bolwerk. "Het ACU is een politiek cultureel centrum, gelegen aan de Voorstraat in de binnenstad van Utrecht. Het ACU werkt onafhankelijk van (gemeentelijke) overheden, op niet commerciële basis en wordt gerund door vrijwilligers. Zo heeft zij haar bestaansrecht in het Utrechtse culturele en politieke leven al meer dan twee decennia bewezen.
In het ACU vinden de meest uiteenlopende aktiviteiten plaats: café, eetcafé, concerten, disco's, politieke info-avonden, kleinkunst, kraakspreekuur, voedselkoöp, infowinkel Schism, kurf, maatjescafé, benefieten, feesten, zaalverhuur voor ideële en culturele groepen, vergaderruimte, expositieruimte en zelfs nog meer......."

vrijdag, mei 15, 2009

Wonen, werken en leven in Emmen

Deze tram rijdt niet rond in Emmen maar in Rotterdam en moet Rotterdammers er toe aanzetten naar Emmen te verhuizen. Merkwaardig. Verbazingwekkend.

donderdag, mei 14, 2009

Afsluiting

Als ik 's ochtends op school om half negen kijk wie van mijn leerlingen aanwezig zijn tel ik er welgeteld drie van de twaalf. Negen ontbreken. Eentje is altijd geschorst dus die verwachtte ik al niet. Een tweede is alleen de eerste driemaal geweest en verwacht ik ook niet. Twee hebben zich officieel ziek gemeld, van één van die twee vermoed ik dat er niets van waar is. Om kwart voor negen, negen uur komt de vierde binnen. Vaag verhaal over dat-ie naar een soort van tandarts moest, geen orthodontist maar wat precies wel blijft onduidelijk. Ik vraag de Man Die De Absenties Bijhoudt om de leerlingen te gaan bellen. Ik heb eerlijk gezegd weinig hoop. Zo kunnen we niet spelen, zeggen de leerlingen die wel zijn.

Even later komt de Man Die De Absenties Bijhoudt bij me terug. De leerlingen die er niet zijn dachten dat ze er pas het derde uur hoefden te zijn. Hoe ze dat nu weer in hun hoofd hebben gehaald is me een compleet raadsel. Ik heb ze aan het einde van de vorige les duidelijk gezegd dat ze om half negen aanwezig moesten zijn.

Na enige tijd heb ik een groep van acht. Pas later bemerk ik dat er nog een negende ontbreekt. Die komt later toch nog opdagen. Met de acht die ik wel heb bespreek ik wat te doen. Willen we spelen of niet? Slechts één iemand steekt zijn vinger op. Toch volgen er dan meer. Mijn meest getalenteerde speler wil in eerste instantie niet spelen maar ook hij geeft zich gewonnen. Dan volgt opnieuw een moeizame repetitie. Voortdurend vliegen de leerlingen heen en weer. Over het podium, in de verkleedkist, er zit weinig concentratie in.

Kwart voor elf staan we met zijn tienen (negen spelers en ik) op het podium om daar de overgangen te oefenen en een generale repititie te spelen. De coördinator van de skvr houdt aan de zijlijn de wacht en speelt voor politieagent. Net als mijn gastdocent twee weken geleden staat ook zij versteld van het gebrek aan concentratie en focus. Toch spelen we twee voorstellingen. Ondanks alles.
De eerste gaat redelijk met een paar foutjes, tijdens de tweede zit één van de spelers de zaak zo te traineren dat ik er bijna ter plekke een einde aan wil maken. Toch laat ik ze doorgaan. Een moeizame groep, ik ben blij dat ik er van af ben.

Later hoor ik van de coördinator van de skvr dat dit ook een heel moeilijke groep leerlingen is en dat het dus niet aan mij ligt. Daar ben ik dan wel weer blij mee, dit te horen.

donderdag, mei 07, 2009

Stoelen

video

In het Design Museum in Gent film ik zo veel mogelijk stoelen en maak er een filmpje van met muziek van Het Gebroken Oor.

vrijdag, mei 01, 2009

Ontroerd

Gisteren was ik opeens, plotseling en onverwachts ontroerd. Bij de aanblik van de koningin. Ik heb niets met het koningshuis, ben republikein in hart en nieren, maar toen de koningin gistermiddag op televisie verscheen om haar afschuw te uiten over de gebeurtenissen die die ochtend waren gebeurd, stonden de tranen me plotseling in mijn ogen. Bij wijze van spreken dan. Ik ben een man die niet kan huilen. Maar op dat moment wilde ik graag huilen. Ik voelde een wee gevoel in mijn buik en zelfs nu ik deze woorden schrijf komt het gevoel terug. Daar stond een bedroefde moeder. De Moeder des Vaderlands. Ik herinnerde me hoe de koningin rondliep tussen de puinhopen van de vuurwerkramp in Enschede, eenzelfde soort beeld. Ik wilde huilen maar ik kon het niet en liep enige minuten verdwaasd rond in de huiskamer. Vanwege het onbegrijpelijke van alles. Want het zal onbegrijpelijk blijven wat er gisteren is gebeurd. De dader is dood en kan niets meer vertellen. Maar wat zou hij hebben kunnen vertellen? Een gebeurtenis als deze gaat oorzaak en gevolg te boven. Politici en politie zullen hun hoofd breken hoe en waarom dit heeft kunnen gebeuren maar zullen uiteindelijk moeten toegeven dat niemand dit kan weten of had kunnen voorkomen. Maar het beeld van het gegroefde hoofd van de diep bedroefde koningin zal mij bijblijven en het geluid van de diepe zucht die ze aan het begin van het filmpje uit. Een hopeloze zucht. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? De vraag die niemand kan beantwoorden.