maandag, juli 05, 2010

De ware held


We staan op Zuid aan het einde van de Koningshavenbrug. De wielrenners komen over de brug met op de achtergrond De Hef, het andere icoon van Rotterdam. Dan maken ze vlak voor ons een bocht naar links en verdwijnen in de richting van de Dordtse Laan waar ze oorspronkelijk en via de Erasmusbrug en de Boompjes ook vandaan kwamen. Het is zaterdag en de proloog van de Tour de France is in Rotterdam. Het regent van tijd tot tijd behoorlijk. Tegenover ons staat een groepje Zwitsers op een koebel te slaan iedere keer als er een Zwitsere renner voorbij komt. De Nederlandse renners hoor je al van verre aankomen want dan hoor je het gejuich van het publiek als een wave aankomen in onze richting. Later zal Bram Tankink klagen over de herrie, maar ik zag hem toch duidelijk lachen toen hij voorbij kwam. Koos Moerenhout en Lars Boom zijn enhousiaster over het publiek. De snelste renner die ik voorbij zie komen is David Millar. Terwijl de meesten aardig afremmen om niet uit te glijden op het gladde asfalt, lijkt het alsof Millar nog harder gaat trappen in de bocht. Maar het is duidelijk dat de eersten en de laatsten, die over droog asfalt mogen rijden, voordeel hebben. Zij eindigen het hoogst in het klassement.

Ik kijk niet de hele proloog. Ik ben te laat voor het begin en ga voor het einde weg. Ik ben wel trots op de stad Rotterdam. Wat een sfeer, wat een organisatie. Als het te hard gaat regenen gaan we schuilen in Café Bolle Jan aan het Stieltjesplein, ooit het meest troosteloze plein van Rotterdam, waarover Michel van der Plas een liedtekst schreef, op muziek van Aristide Bruant. In het café is iedereen nog vol van de wedstrijd Duitsland-Argentinië, die net geëindigd is in 4-0 voor de Duitsers. Maar dan gaat ook daar de televisie op de Tour en kunnen we de achtergronden zien van wat we net hebben beleefd. Op dat moment is Tony Martin nog de beste, hij wordt alleen verslagen door de winnaar van de proloog: Fabian Cancellara, bijgenaamd Spartacus. Maar David Millar wordt ondanks het slechte/gladde wegdek toch derde. Een ware held van onze tijd.

Geen opmerkingen: