woensdag, november 30, 2011

De winnaars van het ATFR 2011

Op zondag zie ik de winnaars van het festival, de drie meest markante voorstellingen, gekozen door de jury (Kruimels en Theater Over...) en het publiek (Maasstadspelers). Om met de keuze van het publiek te beginnen: die snap ik echt niet. Ik vind het een onbegrijpelijke voorstelling, een soort absurdisme à la De Kale Zangeres, over een stel dat de bovenkamer heeft gehuurd bij een ouder echtpaar dat zich zorgen maakt over het wassende water. Het stuk heet Zeezicht, maar de zee is niet te zien vanuit het huis en zo zit het vol met tegenstrijdigheden die soms grappig zijn maar mij nergens raken. Ik ben over het algemeen erg enthousiast over de voorstelling van Stephan Zeedijk maar hier snap ik niets van.

De eerste voorstelling van de middag is een sympathieke voorstelling van theatergroep Kruimels, die zich sinds jaar en dag bezig houden met bewegingstheater. De teksten zijn gedichten van verschillende dichters en het is dan ook een poëtische voorstelling met mooie teksten. Toch zou ik zelf eerder voor één dichter hebben gekozen,wat meer eenheid aan het geheel zou geven.
Nadeel van het stuk is dat het nergens echt gaat spetteren, er ontbreekt een climax waardoor het stuk na een half uur tamelijk willekeurig opeens is afgelopen.

Misschien ben ik partijdig omdat ik ze ken, maar ik ben het meest gecharmeerd van de voorstelling van Kees Deenik en Minnekus de Groot die zich hebben verenigd in Theater Over... Eerder maakte Kees een solovoorstelling op het monologenfestival onder de titel Over Laura Dolron, nu is er Over Tom Manders. Niet alleen over Tom Manders gaat de voorstelling, het belangrijkste thema is vriendschap. Dorus, het belangrijkste personage van Manders, was ons aller huisvriend maar in werkelijkheid een solistisch opererende egoïst die voor de microfoons en voor de camera een ruzie bijlegt met zijn 'vriend' Cor Stein, zijn begeleider, een begenadigd organist.

Over Tom Manders is een mooie gelaagde voorstelling. Aan de ene kant spelen de acteurs zichzelf, en tonen ze met foto's en verhalen het verhaal van hún Dorus, aan de andere kant spelen ze een spel met ons. Zijn de persoonlijke verhalen die verteld worden echt gebeurd of gespeeld?

Ik heb weinig gezien van de groepen die aan de wedstrijd meededen, maar dit is in ieder geval een erg goede voorstelling.

Geen opmerkingen: